//ja bardzo chętnie zobaczę//

Zoe
-Nigdy jeszcze nie doświadczyłam bycia martwą więc nie powiem czy opłaca...

Natasza
-Ja jestem martwa w środku. Liczy się ?

//SENPAI WILL BE MINE

Adrien

Wychodzi sobie z pokoju i idzie. Tupu tupu tupu.

JD:

- Nie liczy się, bo czujesz się ch*jowo, a nie masz z tego żadnych korzyści.

//Ja nie chcę mieć senpaia, chcę nim być. Dlatego tak się ucieszyłam na yandere noviven w wątku z moim Dante ♡

Natasza

//Ja też chętnie zobaczę uwu

Zoe
Rozmyśla o tym, czy jest martwa czy nie.

O to spółka dobro Kociarza

"Kociszopski"

Wędruje korytarzami w celu odnalezienia sekretariatu, aby naprawili dziurę w ścianie, której wcale nie zrobił kiedy nie szukał tajnych pomieszczeń

Trochę tak wędrował aż w końcu znalazł drzwi z napisem "sekretariat"

Zoe
-Nie, nie. - mruknęła sama do siebie, wciąż zamyślona.

"Kociszopski"

Puka w drzwi z napisem "Sekretariat"

JD:

- Ale że co "nie"?

Natasza
-Tia. Chyba chce być martwa czy coś.

Zoe
-Em.... Zamyśliłam się. Skoro ktoś jest martwy w środku, to wydostanie się to w końcu na zewnątrz... Nie, nie jestem martwa.

-Tak ! Czasem czekam, aż zakończę tą monotonię i ku*wa się za****** !

Zoe
--Co ku*wa?

-Gówno. Chcę sobie czasem znaczy często strzelić sobie w ryj~

Zoe
-Och... Czyli już się wydostaje. Pomyśl ile ludzi ucierpi po twojej stracie... Nawet ci, którzy ciebie nienawidzili poczują się jak ostatnie gówno. Nie warto. Życie trwa, mamy go mało. Przynajmniej czy kiedykolwiek zrobiłaś coś dla siebie? Laska, nie warto. Frederic, debil, zastrzelił się.

Natasza
-Całe zero się nie przejmie po mojej stracie ! Nie mam znajomych, rodziny a moi przełożeni i tak mają plany w razie takiego wypadku od A do Z.

Koteczek_21 pisze:
"Kociszopski"

Puka w drzwi z napisem "Sekretariat"

Brak odpowiedzi
Po prostu wejdź

"Kociszopski"

Próbuje wejść do sekretariatu

//Nie wiem czemu, ale mam wrażenie, że są tu dwie historie: moja oraz reszty jako ogółu\\

JD:

- Nazywam się Jason Dean, w skrócie JD. Teraz masz znajomego. Twój argument stał się inwalidą - uśmiechnął się lekko.

Zoe
-Zoe Terkses. Teraz leży w grobie. - powiedziała, patrząc przed przemówieniem na JD.

-Fug. Nie cierpię cię i lubię jednocześnie.

JD:

- Jak każdy kto mnie zna - szeroki uśmiech.
//Uwielbiam arty z Jasonem~

-Ale i tak jesteś dosyć słodki.

JD:

- Skoro tak twierdzisz.

-Ta. I h*j. Mało mi się zdarza by komuś prawić komplementy.

JD:

- Czyli mam czuć się zaszczycony? - uśmiechnął się ponownie. Chyba robił to tylko przy ludziach, których lubił, bo zanim dłużej porozmawiali nie zrobił tego w jej obecności ani razu. Przy Zoe zresztą też.

-Tak aczkolwiek nie. Jak chcesz mi to obojętne.
Uśmiechnęła się także. Nawet szeroko.

Zoe
Szeroki, nienormalny uśmiech. Nienormalny, dlaczego?
Mówiłam już, że wygląda jak je**ny psychopata.
//Mój uśmiech wygląda jak uśmiech Zoe :'(

JD:

- Macie ładne uśmiechy - skomentował.

//Apropos psychiczego uśmiechu, ja mam taki jak na poniższym arcie, także ten xd:

-Dzięki, czy ten teges...
Usiadła sobie.

Zoe
-Udane kłamstwo. - powiedziała już, z delikatniejszym uśmiechem patrząc na JD.

JD:

- Ja nie kłamię. Fakt, twój uśmiech nie jest zwyczajny, Zoe... ale to i tak nie zmienia faktu, że według mnie jest ładny.

-Ta...

Zoe
Uśmiechnęła się szczerze, ale nieśmiało.
-Dziękuję. Powiem, że twój uśmiech także pięknem grzeszy.

-To ja będę się zbierała... Może się uda przekonać przełożonych o skrócenie urlopu.

Zoe
-Hm... Do zobaczenia...? - nie za bardzo wiedziała jak rozmawiać w takiej sytuacji. Zresztą na jej twarzy było widać, że jest jej przykro. Tak naprawdę w środku nawet była szczęśliwa. Od dziewczyny wiało dla niej... No nieprzyjemnym charakterem. Chyba z wzajemnością -, pomyślała.

-Ta...
I poszła do swego pokoju.

JD:

- Na razie - pożegnał Nataszę, po czym wrócił wzrokiem do Zoe - Co mówiłaś, wybacz, zamyśliłem się?

Zoe
Odprowadza Natashę wzrokiem. Wraca do rozmowy z Jason'em.
-Mówiłam, ż-że twój uśmiech ta-także pięknem grze-grzeszy. - powiedziała z trochę wiekszym rumieńcem. Zaraz jednak oprzytomniała i powiedziała:
-Mówiłeś coś o tej historii jak umarłeś w sumie, o petycji... I mam pytanie... Jak się nazywała tamta dziewczyna, dzięki której oprzytomniałeś? - spytała. Chciała by w końcu blada część duszy Jasona odzyskała... Świetlistość. A jedynym sposobem na nią, jest albo miłość, albo szczęście.

JD:

- Veronica - uśmiechnął się nieco krzywo, jakby... boleśnie? - Veronica Sawyer.

Zoe
-Uhm. Dziękuję i prze-przepraszam. - wyjąkała zmieszana. Chciała w sumie ją jakoś znaleźć, by porozmawiała, bo w końcu JD nie zasługuje na taką okrutność... Stało jej się wstyd swojego zachowania.

Rose

Rose podszedłszy do najbliższej osoby zapytała.
- nie wiesz może, gdzie tu zgłaszać się po klucze do akademiku? -

Osobą tą okazała się być... Alice, która właśnie wróciła z krainy.
- Sekretariat. Herbatki? - spytała nalewając napoju do filiżanki, wyjętej z zegarka.

"Kociszopski"

Wszedł do sekretariatu

No i Natasza wyszła z pokoju po czym skierowała się do drzwi wyjściowych.