Alice

Filiżanka nagle odfrunęła ci z rąk i poleciała za róg.

Alice
Co?
Cheshire
Śmiech
Alice
Wyjmuje drugą filiżankę z zegarka i znowu nalewa herbaty.

Alice

Ta filiżanka również odfrunęła w tym samym kierunku.

Alice
Postanawia nie wyjmować reszty.
Mówi do towarzyszki
-Wybacz, zaraz wracam... Albo i nie... - mruknęła swoim melodycznym głosem rozbawiona. Poszła w tamtym kierunku, a Cheshire usiadł na jej kapeluszu.

Alice

Widzisz małą dziewczynę o jasnych włosach, która pije sobie z twojej filiżanki.

Alice
-Coś się stało? Chcesz może jeszcze? - spytała spokojnie, uśmiechając się.

Alice

Dziewczynka spojrzała na ciebie. Pokiwała głową.

Alice
Wyjęła czajnik z zegarka i nalała całą filiżankę.
-Powiesz mi co się stało? Wód,iałam tutaj tylko starsze osoby... Nie wstydź się, jestem Alice. - wyciągnęła bladą dłoń do dziewczynki.

Alice

Dziewczynka wypiła zawartość filiżanki.

- Jestem Lillie.

Alice
-Ładne imię. Zgubiłaś się, Lillie?

Alice

- Nie.

Alice
-A co robisz? - spytała, poprawiając puszystą i ogromną, niebieską kokardę na blond włosach.

Alice

- Siedzę sobie.

Alice
-Ile masz lat jak mogę wiedzieć? - spytała, musiała się dowiedzieć dlaczego małe dziecko zabiera jej herbatę. Chyba chce się jej pić... Stąd pytanie o zabłądzeniu.

Alice

- 10.

Alice
-Mogę się dowiedzieć dlaczego tu jesteś? Nie powiem nikomu, jak to dla ciebie ważne.

Alice

- Uczę się.

Alice
-Oh, ja też! I do jakiej klasy chodzisz, Lilian? - spytała uśmiechając się i siadając na podłodze obok blondwłosej dziewczynki.

Alice

- Pan Talerz mówi, że do 1c.

"Kociszopski"

Wychodzi z sekretariatu i udaje się w kierunku swojego pokoju.

Alice
-Uhu. A ja nie wiem. W każdym razie, chodź, może się przejdziemy?

Zoe
Wstyd jej bardzo mocno. Twarz pokrywa mocny rumieniec...
Febra
Wychodzi z pokoju. I w takim przebraniu idzie gdziekolwiek, fotografując niemalże wszystko.

JD:

- Ale za co ty mnie przepraszasz? - zaśmiał się lekko - To było tylko zwyczajne pytanie.

Zoe
Pokiwała głową jak w transie, a jej twarz wyrażała jedno, wielkie "Czas umrzeć". Poczucie winy zżerało ją od środka.
Zaczęła, nadal w dziwnym transie
-Wiesz, jak człowiek pyta się ciebie hist-historii śmierci, t-to nie jest to ku*wa nor-normalne pytanie. - wyjąkała.

JD:

- Pytałaś o Veronicę nie okoliczności mojej śmierci, o których zresztą sam mówiłem wcześniej. Nie zrobiłaś niczego złego - uśmiechnął się do niej uspokajająco.

Zoe
Kiwa głową. Westchnęła głęboko (tak głęboko, że uniosły się ramiona).
-Mam pytanie, które może ciebie zranić, czy nie wiem. W każdym razie: Czy chcesz spotkać i porozmawiać z Veronicą Sawyer?

Rose

Po dłuższej chwili postanowiła pójść do sekretariatu.

Zoe
Czuje się jak ostatnia idiotka na świecie. Patrzy uważnie na Jason'a.

JD:

Uśmiech zniknął z jego twarzy.
- To było kilka lat temu, Zoe. Veronica jeszcze żyje, jest teraz dorosła. To była wspaniała dziewczyna. Na pewno ma już stałą pracę, kochającego męża i dzieci. Ostatnie czego by teraz chciała to zobaczyć koszmar swojej przeszłości, Zoe.

Zoe
Czuje się jeszcze gorzej niż poprzednio
-Uhu.
Po jej twarzy widać trochę, że się czuję jak idiota. Nie pomyślała

"Kociszopski"

Postanawia sprintem przebiec przez korytarz! Przewidywana prędkość sprintu: 80 km/h

Zoe
-Okej, przyznam szczerze nie pomyślałam, przepraszam jak zepsulam ci humor a na pewno to zrobiłam. Nie wiem... Nie wiem co powiedzieć. - powiedziała uśmiechając się pod koniec głupio

JD:

- Nie przeczę, chciałbym ją zobaczyć. Ale ona mogłaby to bardzo ciężko przeżyć. A jej szczęście jest dla mnie ważniejsze od mojego - odpowiedział do końca.

Dante:

Gdy Dante opuścił swój pokój, coś, a raczej ktoś wpadł na niego z impetem.

Stella:

Przewróciła się.
- P-Przepraszam, nie patrzyłam gdzie idę! - pisnęła przerażona, nadal leżąc na podłodze - J-Jestem taką niezdarą...

Dante:

- Nic nie szkodzi. Jak się nazywasz? - zapytał uprzejmie, podając dziewczynie rękę, by mogła wstać. Czuł od niej zgniliznę i widział blizny na jej ciele. Żywy trup?

Stella:

- Dz-Dziękuję... Nazywam się Stella! - uśmiechnęła się nieśmiało, z pomocą demona podnosząc się do pozycji stojącej.
- Wiesz może gdzie jest sendewariat?

Dante:

- ...masz na myśli sekretariat?

Stella:

- Dokładnie! - zaświergotała wesolutko - Pokaże mi pan drogę do slenderszariatu..?

Dante:

- Nie widzę przeszkód - ucałował lekko wierzch jej dłoni, głównie z uprzejmości. Ta dziewczyna zalatywała martwym ciałem, co więcej, była idiotką - Nazywam się Dante. Chodź za mną - puścił jej rękę, po czym ruszył nieśpiesznie w stronę sekretariatu.

Stella:

- YAAAY! - potuptała wesolutko za nim.

Zoe
-Rozumiem dopiero teraz ;-;. Pomóżcie mojemu mózgu, proszę.

"Kociszopski"

Podczas biegu spotyka grupę uczniów

Uciekać!

Marek Kociarz próbuje wykonać unik

JD:

- Masz bardzo niskie poczucie własnej wartości. Nie musisz mnie co chwilę za wszystko przepraszać - zaśmiał się.

Zoe
-Po prostu staram się być miła, co mi nie wychodzi... - przyznała ze śmiechem.

JD:

- Wychodzi. Ale i tak nie przepraszaj mnie tyle. Dziwnie się wtedy czuję - śmiech.

No i wróciła tu.
-Może przynajmniej znajdę jakieś ciemne pomieszczenie mimo, że nie umiem znaleźć przystanku taxi.
Syknęła do siebie po cichu.

Zoe
-Znam twoją słabość... - powiedziała tajemniczo, po czym sama wybuchnęła śmiechem.

JD:

- Jaką to słabość?

//Czekam na GM'a, który zdecyduje czy zderzyłem się z grupą uczniów\\

Natasza
Wyjęła z torby karabin SWD.
-Dobra kończę z tym pie**oleniem i po prostu to zrobię ! Ku*wa bez szukania drogi do domu, do ciemnego pomieszczenia. ...

Zoe
-Czujesz się dziwnie, gdy ktokolwiek przeprasza ciebie... A tak serio, to nie znam żadnej ;-;.

JD:

Zaśmiał się.
- To rzeczywiście wielka słabość.

Koteczek_21 pisze:
//Czekam na GM'a, który zdecyduje czy zderzyłem się z grupą uczniów\\

//Ale jaką grupą. W sensie, żadna grupa teraz nie przechodzi. Dwoje to jeszcze nie grupa. Chyba że masz tam jakieś NPC'ty.

Natasza
Odbezpieczyła SWD oraz wetknęła sobie ją w gardło.

Febra
Wbiega z podwórza
-Stój ku*wa!
Zoe
-Zależy dla kogo - także się zaczęła śmiać.

-Na h*j ?

JD:

Dostrzegł nagle Nataszę.
- Co do cho-- Przecież nie mówiłem poważnie, że lepiej być martwym niż żywym, odłóż lepiej tę broń, Nat!

-Chcę się po prostu zaje**ć...
Trochę się jej zaszkliły oczy.
-Nawet nie chodzi o to co mówiłeś.... To coś innego..