-N-nic mu nie jest..? -zapytał niepewnie i podszedł do nich. Ostrożnie dotknął ramienia Ross'aina, po czym szybko cofnął łapkę.

Yukki mógł zauważyć to, co zapewne wampir miał na myśli. Na ramionach Ross'aina były cięcia.
- Wymyślił sobie, że jak nie będzie ich robił na nadgarstkach, to nikt się nie zorientuje i nic mu nie będzie.

-S-straszne... -chłopak skrzywił się nieznacznie. -Jak mógł sobie to robić...

- Jeśli jest sam, to czuje się bardzo samotny. Przez pół życia był tylko pomocą, pomijany. Teraz to on potrzebuje pomocy. A ja nie mam pomysłu, gdzie go zabrać. - westchnął Eleazar. - Musiało być naprawdę źle, skoro zaczął to znowu robić.

-Trzeba się nim zająć. -stwierdził cicho siadając obok chłopaka. -Mogę pomóc, jeżeli trzeba...

- Miło z twojej strony. Póki co to przypilnuj czy go potrzymaj, żeby z krzesła nie spadł. Pójdę po materac. - westchnął, uspokajając się.

-Dobrze. -Yukki skinął głową bacznie obserwując Ross'aina. Nie spuszczał z niego wzroku.

Chłopak momentami się chwiał. Eleazar po jakimś czasie wrócił i wziął w ramiona Ross'ain. Chłopak wyglądał trochę jak lalka. Wampir zaniósł go na rozłożony z boku materac i przykrył kołdrą.
- Nie sądziłem, że kiedyś wróci. Nie będziecie się drapać o mnie, nie?

-No wiesz, gestykulowałbym, ale postaram się Tobą podzielić. -burknął cicho i usiadł obok materaca.

Eleazar westchnął cicho i przytulił Yukkiego.
- Aleś ty uczynny, już chcesz się dzielić. - westchnął i pocałował go w policzek. - A tal w sumie... na ciebie też już chyba pora, prawda?

Westchnął cicho, próbował powstrzymać ziewnięcie.
-Nie wiem o czym mówisz... -ponownie westchnął po czym poprawił okulary opuszkami palców.

Koniec końców Eleazar wziął tym razem Yukkiego na ręce i zaniósł go do łóżka.
- Powinieneś odpocząć, kotku. On też teraz potrzebuje tylko spokoju. Aha, jeśli będzie próbował Cię w nocy budzić, mów mu, że Bella sobie poradzi sama. Czasem nadal mu się zdaje, że powinien pomagać siostrze.

- Tak tak, nie łap mnie za słówka. - Odpowiedział.

-No dobrze... A ty się gdzieś wybierasz? -spojrzał na niego śpiącym wzrokiem.

Eleazar w odpowiedzi wtulił się w Yukkiego i po prostu zamknął oczy. Świeca zgasła nie wiadomo kiedy.
- Dobranoc.

W końcu dotarli nad morze magmy, gdzie pośród oparów i skał widać było smoka.
- Cóż, jak byłam mała zdawał się większy.

-Dobranoc...-szepnął wzdychajac. Zamknął oczy oczekując nadejścia snu.

- I tak jest całkiem imponujący. - Odpowiedział. - A raczej imponująca o ile dobrze usłyszałem. -

//ja pierdzielę, jak się ojciec wziął za ściąganie filmów to całe łącze spadło na łeb na szyję ;__;

- Kolokwirum to facet. - mruknęła Kama, zeskakując na jedną ze skał wśród lawy.

Zasnął szybko. Piękny sen o krainie słodyczy bez żadnych chorób zębów ktoś jednak przerwał Yukkiemu.
- Boję się. - usłyszał cichy głos.

Czarnowłosy otworzył swoje oczka i spojrzał przed siebie. W sumie to przez chwilę nie wiedział gdzie jest, tak się zapomniał tym śnie. Lekko przetarł oczy, by sprawdzić kto do niego mówi. W sumie to po chwili zorientował się, że najpewniej jest to Ross'ain.
-Hmm...? -mruknął cicho.

- Chcą się mnie pozbyć. Zawsze chcieli. Byłem tylko zawalidrogą, od... od jej narodzin. Oni mnie nie chcą, a pewnego dnia po prostu tu wrócą i mnie zabiją, Yukki. Czy ktoś zauważyłby mój brak? - w pewnym momencie chłopak zaczął nawet cicho szlochać.

Yukki podniósł ostrożnie, podszedł do chłopaka i przytulił go niepewnie.
-Nie bój się... Nikt Cię nie zabije... -westchnął cicho i pogłaskał Ross'aina.

Chłopak próbował powiedzieć coś jeszcze, ale odetchnął i chyba zaczął się uspokajać. Z wdzięcznością wtulił się w Yukkiego.
- Czasem myślę, że jednak ktoś na mnie czycha. I nie mogę spać, Yukki. Tobie... tobie jest lepiej, prawda? - westchnął cicho.

-Raczej... Tak... -stwierdził łagodnie. Teraz w sumie nie wiedział czy powinien się gniewać, że chłopak przerwał mu taki sen... Nic więcej już nie mówił, tylko przytulał Ross'aina wzdychajac co chwilę.

- Acha. - Udał się w ślad za nią. - No cóż, każdy się czasem myli. -

- Dziękuję. - mruknął cicho. - I no, przepraszam, że cię obudziłem. Chyba pójdę jeszcze spać. - dodał i lekko puścił Yukkiego. - D-dobranoc.

Kama kilkoma susami znalazła się przy smoku.
- Lepiej nie podchodź za blisko, te kamienie są śliskie. - rzuciła.
Smok ryknął, a potem spojrzał na wampirycę.

-Nic nie szkodzi... I dobranoc. Jeżeli będziesz czegoś potrzebował, to po prostu powiedz. -westchnął cicho i z powrotem położył się na łóżko.

Ross'ain westchnął cicho i nakrył się kocykiem. Zasnął przed Yukkim. Yukkiemu za to znów śniła się przecudowna kraina słodyczy, której był królem.

Chłopak chciał żeby ten sen trwał wiecznie, co chwilę śmiał się radośnie, rozglądając się wokoło. Podziwiał te wszystkie cukierki.

- Nie zamierzam. - Powiedział cicho, gapiąc się na jezioro lawy.

Sen się nieco dłużył, ale wciąż nie przerywał. Yukki mógł się cieszyć swoimi kochanymi słodyczami.

Tu i tam w jeziorze bulgotało.
- Cześć Kwi, dawno się nie widzieliśmy, co? Wiesz, sprawa jest. Twojej karty potrzebuję.
Smok przekrzywił łeb, a Kama wskoczyła mu na grzbiet.
- Tsa, teraz go już tyle dzieciaków nie odwiedza. ..

W końcu to wszystko lekko mu się znudziło... Ciągle tylko słodycze i słodycze.

W końcu się obudził. O poranku zobaczył wciąż leżącego na swoim materacu Ross'aina. Chłopak wyglądał, jakby także się przed chwilą obudził. Z kuchni dało się słyszeć skwierczenie.

Yukki przewrócił się na plecy i spojrzał w sufit wzdychając cicho. Nie za bardzo chciało mu się ruszać z wygodnego łóżka.

- Bardzo możliwe że to przez ten ogień dookoła. -

- Idziecie na śniadanie, czy mam was ciągnąć po podłodze? - zawołał Eleazar. - Wystygnie zaraz!

- Ano dokładnie, prawie ognie nie ma, lawy też jest mało, przez co nie ma tu tyle zabawy. A Kwi jest już stary. - pogłaskała go po łbie i zza rogu wyjęła kartę.

-No już, już... -chłopak westchnął cicho, założył okulary i podniósł się niechętnie.

Z podob ym nastawieniem wstał Ross'ain. W kuchni czekały na nich naleśniki i wesoły Eleazar.
- Jak się spało Yukki?

- Ale smok to smok. A te starsze są przecież najmądrzejsze. -

-W sumie to wspaniale. Miałem cudowny sen. -uśmiechnął szeroko i usiadł na krześle.

- Kwestia gatunkowa. - westchnęła Kama. - Iskier upiera się, że to odrębne podgatunki, więc on krócej żyje i nie jest taki genialny.

Rosie poszedł za nim i usiadł obok.
- A ja w sumie nie miałem koszmarów, przynajmniej w ostatnich trzech godzinach. - westchnął z sennym uśmiechem.

- Możliwe. Ja tam się nie znam. - Wzruszył ramionami.

-To dobrze. -Yukki naciągnął rękawy i westchnął cicho w swoje łapki.

- To co tam? Czekolada, dżem truskawkowy, powidła? Marmoladę zajmuję ja. - uśmiechnął się Eleazar.

- Do zobaczenia staruszku. - cmoknęła go w pysk i po kilku skałkach wróciła do Lawrenca. - A dokąd się dziś wynierzemy, Law?

-A ja poproszę dżem truskawkowy~! -Yukki rozpromienił się.

Każdy z nich dostał to czego chciał. Ross'ain wziął powidła i zaczął smarować swojego naleśnika.
- A o mnie to nikt nie pamięta! - zawołał cienki głos z blatu.
- Oczywiście, że pamiętamy, Penemue. - życzliwie uśmiechnął się Eleazar, a spomiędzy garnków wyszedł niewielki, za to pulchny czerwonawy gargulec.
Wampir na talerzu koło niego rozłożył maleńkie naleśniki i podał tam czekoladę. Na koniec sam zasiadł i wziął się za jedzenie.

- A znasz jakieś fajne miejsce do którego mogliśmy by się udać? - Zapytał a po chwili przypomniał sobie jeden szczególny fakt. - A nie czekaj, przecież jesteśmy zaproszeni na ślub.

-Ga-gargulec...? -Yukki z zaciekawieniem spojrzał na to dziwne stworzenie. W sumie to na początku trudno było zrozumieć jego słowa, w buzi już miał swojego naleśnika.

- Ano ja. Miałbym większe skrzydełka, bym podleciał. - zamachał mizernymi kończynami, zajadając naleśnika. - Penemue jestem, a ty? Fajne szkiełka.

- To i tak działa, że są takie portale śmale, się pojawią kiedy trzeba. Przy większych wydarzeniach zawsze tak jest, więc możemy iść gdzie chcemy. Idzimy na jakiś obiad? - zaproponowała Kama.

-Yukimura jestem, możesz mi mówić Yukki. -uśmiechnął się lekko. -I dziękuje ale nie przepadam za okularami, bez nich słabo widzę...