Kuba:
Samolot wybuchł. Zastrzelili z rakiet.
Fenniir:
Najbliższy ostry przedmiot to nóż. Lina jest motzna i gruba.

//A oni nie związali jej, aby taśmą? .-.//
- Lądujcie i skoczcie po paliwo. - polecił swoim.

-W końcu się przyda na coś ta dziewczyna.
Wyladowaliście. Od razu dookoła was pojawiła się uzbrojona policja. Dwoje z twoich ludzi zabrało dziewczynę i wyszło na zewnątrz. Do jej głowy przyłożyli pistolet.
-Nie strzelać! Mamy zakładniczkę!

A chęcią pokazałby się policji, ale woli nie być na celowniku superbohaterów przez jakiś czas. W związku z tym postanowieniem siedział w helikopterze.

//A ty wiesz że Wolverine jest Kanadyjczykiem?//
Zaczęli tankować. Nie strzelają.

Nie pozostało mu wiele jak czekać, aż skończą i wznowić podróż.

Policja nie strzela. Nie chcą aby dziewczyna zginęła. Po zatankowaniu wsiadają do helikoptera. Startujecie.

I teraz powinni zrobić rajd na Tokio.

Gdy poczułam zimną lufę na swojej skroni od razu chciałam użyć swojej mocy, ale nie zdąrzyłam.
- Trzeba było od razu wiać... - pomyślałam.

//Przenoszę do Kanady//

//Halo?//

Paranormal:
Idziesz jedną z ulic Nowego Jorku, poruszenie, cała masa policji wszędzie, zamieszanie. Włamanie w muzeum. Skradziono najdroższe obrazy na świecie. Iron Spider i Squirrel Girl próbowali powstrzymać złodziei ale im się nie udało. Squirrel, która pokonała Thanosa, Wolverine, Doktora Dooma, Deadpoola. Nie pokonała złodziei.

Czy wiadomo coś o położeniu złodziei?
-A to miał być spokojny dzień...-Myśli.

//Do kogo ty to mówisz?//

//Chodzi o to czy wiadomo gdzie są.//

Jeden z dwóch helikopterów, który był pusty zchwytano. Drugi ostatni raz widziano w Kanadzie.

-Czas na wycieczkę...-Myśli po czym wysysa prąd z słupów telefonicznych.

No i ch*j. Pół Manhattanu sparaliżowane. Respiratory w szpitalu z braku prądu wyłączone. Masz na sumieniu dziesiątki ludzi. Brawo. Stałaś się mordercą w ciągu sekundy. Jedni uwięzieni w windzie, drugim padły respiratory, trzecim wyłączył się dźwig na budowie, czwartym wyłączyło komputer gdy nabijali rangę w CSie.

//poprawione.//

Udało ci się. Setki ludzi nie mogą rozmawiać przez telefon.

Samantha:
Kolejny dzień pracy w mc donaldzie, nic nadzwyczajnego. Kolejna szkolna wycieczka której drugim najważniejszym punktem jest muzeum. Pierwsze do mc Donald. Dzieci z opiekunami wparowali i zaczął się chaos, brak miejsc, porzycz pięć zyla itp.
Kuba:
Wróciłeś do bazy Kartelu po udanym ataku. Liczenie pieniędzy skończone i podział zrobiony.

No więc wrócił, jednocześnie przyglądając się samej bazie, jak i członkom organizacji, która tak prężnie rozwijała się przez te pięć lat.

Cóż, w tego typu fast-foodach raczej często panowały takie a nie inne warunki, toteż dziewczyna mimo wszystko bez trudu skupiała się na swojej pracy, starając się możliwie jak najrzadziej uciekać myślami w przyszłość i nie zamyślać się nad tym co też będzie robiła po zakończeniu swej zmiany...

Kuba:
Baza się rozrosła, ze starej ekipy zostały cztery osoby. Licząc ciebie. Łódź po Hydrze została przemalowana. W twoim "gabinecie" dalej stoi fiolka z niebieskim czymś. Broń jest lepsza, macie nawet kilka samochodów uzbrojonych i opancerzonych.
Samantha:
Praca, praca praca i po trzech godzinach koniec.

Rozprostował się i ruszył w kierunku centrum dowodzenia, zbudowanego niemal w tym samym miejscu, w którym planowano historyczny dla Kartelu napad, ponad pięć lat temu.

Więc ruszyłeś tam. Centrum było pod muzeum.

//Miałem na myśli miejsce w bazie, w którym planowali wtedy skok, na owe muzeum.//

Więc poszedłeś w miejsce gdzie był planowany atak na muzeum. Było tam kilku twoich ludzi. W tym jeden ze starej ekipy.

- Czyżbyście planowali coś nowego? - zapytał ze śmiechem.

-Narazie szukamy celu.

Po skończeniu pracy odetchnęła z ulgą i czym prędzej zabrała swoje rzeczy, pozostawione wcześniej w szatni na tyłach lokalu, odwiedziła roboczy fartuch i opuściła budynek, zaraz za drzwiami naciągając na głowę kaptur swojej szarej bluzy., którą miała na sobie. Kiedyś robiła to, żeby ukryć tygrysie uszy, lecz teraz, kiedy nauczyła się jak ukazywać je tylko w swojej prawdziwej formie, zależało to już od zwykłego przyzwyczajenia. Zastanawiając się co teraz będzie robić zerknęła na zegarek, aby ustalić która godzina.

- Wytypowaliście coś dokładnego?

Po chwili namysłu postanowiła zostawić swoje rzeczy w domu, nakarmić tygrysa, przebrać się w strój sportowy i pójść pobiegać dla zdrowia i kondycji po parku. Może miała jakieś tam moce, ale jako osoba bardzo dużo od siebie wymagająca nigdy nie pozwoliłaby sobie zaniedbać swoich umiejętności, które wykształciła sobie poza tym. W końcu normalnego życia trochę też miała!

//Przez przypadek usunąłem post Zygarde'a. Jakby co:
Erotta:
15, godzina, o której budzi się zło... i komornicy.
Kuba:
-Klasyka gatunku. Bank Federalny z rezerwami złota USA.

- A poza tym?

Kuba:
-Laboratroium Oscorpu. Możemy ukraść zbroję Green Goblina i jego deskę, trochę sprzętu...
Erotta:
Biegając w parku widzisz chłopaka który rozcina torebkę nieswoadomej tego kobiecie.

Zatrzymała się i schowała za najbliższym drzewem. Upewniwszy się, że nikt nie patrzy naciągnęła mocniej kaptur i dokonała tylko częściowej przemiany - wokół jej oczu utworzyła się ciemna obwódka i po chwili miała już na sobie maskę, a jej oczy zalśniły na purpurowo. Momentalnie stała się cieniem i prześliznęła się szybko po podłożu, aby następnie zmaterializować się za chłopakiem i złapać go za nadgarstek, którym rozcinał torebkę. -Co robisz?- zapytała chłodno, naciskając na rękę przyłapanego na gorącym uczynku nie na tyle, aby mu coś zrobić, ale na tyle, aby zabolało i aby upuścił narzędzie zbrodni.

- I mieć na karku TARCZĘ, Avengersów i całą resztę tego bohaterskiego szajsu?

Kuba:
-Nie koniecznie, przez OSCORP mieli bardzo dużo problemów... Gdyby ukraść deskę Goblina, po pierwsze, byłby niezdolny do walki z nimi. Po drugie, można by skopiować jejchemat aby nasi ludzie też mogło z niej korzystać.
Erotta:
Uderzył cię druga ręka.

- Powiedzmy, że to się uda, ale plan trzeba przygotować w choćby najmniejszych szczegółach.

-Dlatego potrzebny jest plan laboratorium. Którego kopia jest w biurku Osborna.
-Skoro kilkadziesiat razy Spider Man sam wbijał tam na chama bez większych konsekwencji...
-Mamy kilka opcji, jeden z nas zatrudnia się tam jako sprzątacz, albo wbijamy na chama oknem

- Zawsze wolałem ciche i finezyjne opcje, więc lepiej wejść tam w przebraniu.

-Czyli, kto się zatrudnia?

-Tak właściwie, to pan jako jedyny w razie wykrycia byłby w stanie dać radę ochronie Oscorpu. Bo raczej sprzątacz z karabinem byłby podejrzany.

Całe szczęście, że miała niezawodny refleks i jak tylko pochwyciła ruch wzrokiem udało jej się wolną ręką złapać go za pięść, którą się na nią zamachnął. Wykorzystała siłę jego zamachu przeciwko niemu samemu i wykonała przerzut, uderzając nieznajomym dosyć mocno o ziemię, a następnie przygniatając go do ziemi jedną nogą. Żeby mieć nad nim znaczną przewagę siłową dokonała całkowitej przemiany, a na jej ciele pojawił się jej kostium używany podczas większości akcji, podczas gdy z tyłu pojawił jej się charakterystyczny tygrysi ogon, a na głowie na której nie miała już kaptura tygrysie uszy (oba elementy czarne). Jej oczy zaświeciły nieco mocniej. -Niezbyt mądre posunięcie...- stwierdziła z ledwo wychwytywalnym, nieco dziwnym akcentem, przypominającym trochę koci pomruk. A może coś jeszcze innego..?

//Chodzi o ten czarny kombinezon i całą resztę, opisane w wyglądzie, z tym strojem...

Zaczął się cofać.
-Jak ja nienawidzę mutantów...
//przypadkiem usunąłem wiadomość Kuby. Sorry//

//To jest odpowiedź dla mnie czy dla niego? Bo jeśli dla mnie to widzę tu pewną nielogiczność...

Erotta pisze:
Wykorzystała siłę jego zamachu przeciwko niemu samemu i wykonała przerzut, uderzając nieznajomym dosyć mocno o ziemię, a następnie przygniatając go do ziemi jedną nogą.

Zygarde pisze:
Zaczął się cofać.

//Powiedz mi proszę, JAK mógł się cofnąć? W glebę się wgniótł?

//Do ciebie. Już poprawiam.//
-Jak ja nienawidzę mutantów...

Syknęła cicho pod nosem, jednak z wyrazu jej twarzy trudno było cokolwiek wyczytać. Najwyraźniej po prostu nie lubiła, kiedy się ją nazywało mutantką. -To masz problem, bo w tej okolicy jest conajmniej jeden...- powiedziała chłodno, po czym zerknęła na przed chwilą okradaną kobietę. -Niech pani zadzwoni na policję i zgłosi próbę kradzieży. Nieudaną, całe szczęście...- powiedziała, po czym znów spojrzała na nieznajomego, jakby zastanawiając się co z nim w tym czasie zrobić. Rozejrzała się po otoczeniu w poszukiwaniu czegoś, czym mogła by go unieruchomić. Może jakiś gruby pręt, który ona ze swoją zwiększoną siłą byłaby w stanie z łatwością wygiąć, ale ten złodziejaszek już nie, albo coś innego w tym rodzaju...

- Jak zwykle wszystko muszę robić. - mruknął, po czym dodał: - Dobra, to mam ruszać już teraz czy zostało coś jeszcze do obgadania?