Nic takiego nie znalazł.

-Jest tam na dole jakieś zejście? Stąd nic a nic nie widać.

- U nas też nic! - zameldował jeden z żołnierzy. - Może to fałszywy trop?

-Możliwe. Szczwana bestia.
Powoli zlazł ze skały tak aby się nie połamać.

Udało Ci się to.

-Chyba wrócimy tu z myśliwym.

Potakujące skinienie głową i westchnienia ulgi, uświadomiły Cię w przeczuciu, że Twoi ludzie byli za tym planem całym sobą.

Skierował się więc z powrotem do miasta.

A oni za Tobą i szybko te tegoż miasta trafiliście.

-Ktoś zna tu dobrego myśliwego?

- Był taki jeden Ork, Kulimon, czy jakoś tak, ale dawno go nie wiedziałem. - wyjaśnił najstarszy po Tobie stopniem.

-Trza zajrzeć do jego chaty, ork w walce by nam się przydał. Prowadź.

- Jakiej chaty? To rasowy wędrowiec, a widziałem go kilka miechów temu.

-No to dupa. Trza iść po tego co zwykle z nami chodzi, jak on ma?
Zmarszczył brwi próbując sobie przypomnieć.

- Ten Elf? - zapytał jeden z młodszych. - To chyba Kalandil.

-No on, wiecie gdzie jest teraz?

- Chyba w mieście, ale nie wiem gdzie dokładnie.

-Trza będzie się w karczmie popytać.
Cmoknął drapiąc się w brodę i tam też ruszył.

- My też? - spytał ten sam żołnierz, gdy byłeś już w połowie drogi.

-Możecie iść do innych karczm, tylko mi nie pic za dużo. Ja idę do tej na rynku.

Karczmy były trzy, więc grupa się podzieliła, a Ty trafiłeś na rynek i gospodę "Pod Podkową."

Zmarszczył brwi, a jego gęba przybrała dziwny grymas. Skierował się do środka wolnym krokiem rozglądając się za lekko znajomą twarzą elfiego myśliwego.

W karczmie był jeden Elf, ale to nie był on.

Podszedł do karczmarza.
-Wiesz gdzie jest Kalandil?

Ten miał sporo zamówień na głowie, bo i gospoda była dziś nadzwyczaj pełna, więc jedynie wskazał ruchem na stolik w kącie karczmy.

Powoli zsunął się z krzesła i skierował w tamtą stronę z grymasem na twarzy i założonymi rękami.

Elf siedział w swym typowym uniformie: Spodniach, skórzanych butach do kolan i kaftanie bez rękawów. Zielony płaszcz z kapturem spoczywał na krześle obok, tak jak kołczan pełen strzał i łuk. Przy pasie zauważyłeś jego dwa smukłe, acz bardzo ostre i zabójcze, miecze i dwa sztylety w cholewach butów. Blond włosy opadały mu luźno po plecach, a błękitne oczy utkwione były w kieliszku lokalnego wina.

Odsunął krzesło, które było jeszcze puste tak aby elf zwrócił na niego uwagę.
-Mogę?
Spytał dość ciepło z uśmiechem godnym niejednego starego człowieka.

Skinął głową i się zgodził, ale raczej tylko dlatego, że wiedział, iż ta rozmowa nie będzie czysto towarzyszka.

Usiadł opierając się łokciami o stół.
-Dobrze wiesz po co przychodzę, bo po co przychodzi się do myśliwego? Mamy trop na dużą bestię, ale bez Ciebie nie damy rady.

- Ile? - zapytał krótko. Cóż, był pewien swoich umiejętności (i nie bez przyczyny), więc nie pytał o to, co to za bestia.

-Dowódca pewnie da mi z pięćdziesiąt, ale dołożę sto z własnej kieszeni.
Oparł łokcie o stół patrząc na elfa.

Osuszył do cna kieliszek i z hukiem postawił go na stole. Dziw, że nie pękł.
- Zgoda. Kiedy ruszamy?

-Moi ludzie muszą z powrotem spotkać się pod koszarami, bo Cię szukali. Pewnie gdzieś za godzinę będziemy gotowi.

- Więc za godzinę. - odparł. - Płacisz, gdy przyniosę łeb potwora, prawda?

-Jesteś pewien, że chcesz iść sam? Ślad dwa razy większy niż orkowy.
Zrobił niefajny grymas nie odrywając wzroku od myśliwego.

- Gdybym nie był taki spłukany, pewnie bym odmówił. Dziwny jesteś, staruszku. Najpierw dajesz mi zlecenie, a później przed nim ostrzegasz.

-Za dużo żem sie na śmierć napatrzył.
W końcu podniósł się ze stołu poprawiając trochę rękawy.
-Czyli idziesz sam, tak?

- Wypada, żebyście mi pokazali, gdzie to coś jest. Pomoc nie zawadzi, pod warunkiem, że nie będziecie mi wchodzić w paradę.

-Nie bój się, chłopaki już nie raz walczyły.
Otarł twarz i zasunął krzesło.
-Gotowy?

- Mogę ruszać od razu. - odparł wstając.

-W takim razie najpierw trzeba do koszar, aby zebrać resztę.
Skierował się w stronę wyjścia.

- Spotkamy się przy koszarach! - krzyknął Elf,ale sam poszedł w inną stronę, pewnie do domu po jakieś rzeczy.

Kiwnął głową na pożegnanie. Mają nadzieje, że jego ludzie idą za nim skierował się w stronę koszar by spotkać się z resztą.

Wszyscy byli już gotowi, a nawet zawitał dowódca miejskiej straży.

-Sir.
Kiwnął głową witając się z dowódcą.

- A więc urządzacie polowanie? - zapytał bez zbędnych wstępów. A jeśli tak robił, to znaczy, że szykuje się rozmowa z tych mniej przyjemnych i wcale nie krótkich.

-Coś biega po lasach, coś dużego. Lepiej to dopaść zanim zdąży kogoś zaatakować.
Nie lubił takich rozmów, więc próbował jak najszybciej przekonać dowódcę.

- Jakaś sugestia co to może być?

-Ślad podobny do wilczego, lecz dwa razy większy. Trop urwał się przy pewnej wielkiej skale.
Odkaszlnął w rękę marszcząc brwi.