Bóbr:
- Już? - spytał pierwszy ożywiony przez Ciebie Szkielet, nerwowo przebierając kościstymi palcami po swoim toporze jednoręcznym.
Ty, on i tuzin innych Szkieletów, Twoich Szkieletów, zasadziliście się na szlaku handlowym prowadzącym do Ur, pół dnia od najbliższej oazy i dzień od samego miasta. Rozkazy były jasne: Miałeś przejąć ze swoimi wojakami drugiej świeżości całą karawanę, wybić wszystkich z wyjątkiem jakiejś kobiety potrzebnej Twemu przełożonemu, i wrócić do miasta. Zadanie prosto, choć Lord Baryx miał pewnie coś do ukrycia, jak zawsze.

-Nie. Czekamy na karawanę. Wybijamy każdego oprócz kobiety. Każdy rozumie?

- Yyy..., ale której kobiety? - zapytał inny Szkielet.
- A jak będzie ich dużo? - dodał inny, całkiem przytomnie jak na zdechlaka.

-Nie musicie wiedzieć jaka kobieta. Po prostu jak...E... Kobiety ogluszajcie, nie zabijać. Damy radę, spokojnie.

Teraz wyraźnie zrozumieli, a na horyzoncie widać dwa powozy, a z ich przodu i tyłu jedzie po dwóch jeźdźców na wielbłądach.

-Zajmijcie się powozami. Ja zajme sie jeźdźcami. Ruszać sie! - Podbiegl odrobinee bliżej jeźdźców, poslal w w jednego kulę ognia a u drugiego spowodował bardzo silny ból serca.

Jeden spadł z wierzchowca, trzymając się za okolice serca, a drugi zrobił to samo, tyle że trzymał się za twarz, która po zderzeniu z kulą ognia, twarzy już nie przypominała.

Jeśli jego słudzy zatrzymali powozy rozkazał im wejść do nich i obezwladnic przebywajacych tam ludzi.

Był im ciężko, bo z jednego wysypało się czterech ludzi uzbrojonych w bułaty i włócznie, eliminując tyle samo Szkieletów. Również dwójka jeźdźców z tyłu dała o sobie znać, za pomocą łuków wyłączając ze starcia drugiego.

Spowodował silny ból jąder u jeźdźców, a reszte którzy wyszli postarał sie spopielić

Udało się z jeźdźcami, spadli z wielbłądów, ale szybko podnieśli się i zaczęli strzelać, teraz w Ciebie, dla odmiany. Z czterech pozostałych strażników zabiłeś dwóch, reszta zaczęła walkę ze Szkieletami tak blisko, że jeśli spróbujesz pozbyć się ich, zniszczysz też Szkielety.

Posłał kule ognia w stronę jeŹdźców, wyjął miecz i pomógł szkieletom atakując jednego w brzuch mieczem a drugiego swoimi szponami smoczej ręki w szyję.

Dałeś radę wystrzelić tylko jedną kulę ognia, która i tak chybiła, ale chociaż wrogom skończyły się strzały. Wyjęli więc zakrzywione miecze jednoręczne i dołączyli się do starcia.
Pierwszy przeciwnik sparował cios, ale drugi padł ranny, szybko dobity przez Szkielety.

Przeciwnika który sparowal cios kopnął a następnie zaczął wyprowadzać szybkie atakki.

Przebiłeś się przez jego obronę, a on złapał się za szerokie rozcięcie na twarzy. Zaczął krzyczeć, ale szybko przestał, gdy ostrze przecięło mu gardło.

Spróbował zorientować się w sytuacji.

Cztery Szkielety walczące z dwoma świetnie wyszkolonymi wojownikami. Chyba wiadomo, jak to się skończy.

Spróbował spowodować u nich ból głowy, wtedy prawdopodobnie stracą koncentrację i to będzie dobry moment żeby uderzyć. Tak też zrobil, zaczął atakować wojowników zaraz po użyciu magi.
//napiszesz jakiegoś posta do karczmarza?

//Mam już fabułę, ale nie chcę zaczynać tak inwazyjnie, więc zacznij sobie i rozegramy to od nowa.//
Udało się, a Szkielety pozbyły się ich bez Twojej pomocy.

Rozkazał szkieletom przeszukać jeden powoz, on wszedl do drugiego z mieczem w ręku.

Tenże powóz był pusty, nie licząc zapasów jedzenia i wody na drogę.

Wyszedł z niego i wszedł do drugiego

Wyszedł z niego i wszedł do drugiego

Dwukrotnie go opuściłeś i dwukrotnie wszedłeś do drugiego, w którym siedziała jakaś kobieta, mała dziewczynka i mężczyzna w strojach typowych dla lokalnej szlachty.

Pociągnął dziewczynkę za włosy do siebie i wyjął miecz.
-Teraz mili Państwo wyjdziecie z powozu i posluchacie co mam do powiedzenia, jasne? - Wyszedł z powozu z dziewczynką. Rozkazał szkieletom złapać szlachcicow i ewentualnie czymś ich związać.

Wywlekli ich z powozu, ale nie związali, bo nie było czym. Niemniej, trzymali tak mocno, jak tylko mogły trzymać Szkielety.

-Jak masz na imię, mała? - Spojrzał na dziewczynkę nadal trzymając ją za włosy, zaraz po odpowiedzi spytał także o imie o nazwisko szlachciców.

Wszyscy milczeli, pewnie ze strachu.

-Radzę zacząć mówić. Jesteście w kiepskiej sytuacji - Przerzucil wzrok na kobietę. - Wasze imiona natychmiast. Jesteście spokrewnieni? -Przyłożył dziewczynce miecz do gardła.

Nadal milczeli, nadal ze strachu, choć teraz nie mogłeś być pewien, czy przed Tobą.

Popchnąl dziewczynkę w strone szlachty następnie odwrócił się żeby sprawdzić czy nic za nim nie ma, ot tak dla pewności.

Nic tylko pustynia.

Podszedł do mężczyzny, i tak po prostu uciąl mu głowę. Kobietę uderzył, urwal kawałki ubrania żeby wyglądała bardziej na niewolnice aniżeli szlachcianke.

Facet padł martwy, kobieta nadal wygląda na szlachciankę, świadczy o tym biżuteria i same rysy jej twarzy.

Zerwał jej biżuterię .
-Słuchaj no. Pójdziesz ze mną do miasta. Nie próbuj uciekać, to nic ci się nie stanie. Jasne?

Zerwałeś jej większość biżuterii, ale gdy zabrałeś się za pierścienie, spróbowała się wyrwać i uciec.

Uderzył ją w brzuch i kontynuował zrywanie biżuterii.

Udało Ci się, jedynie jeden sygnet nie chciał zejść.

-No... Teraz słuchaj uważnie kobieto. Idziesz ze mną do pałacu lorda Baryxa. Nie próbuj sztuczek, jasne? Wtedy przeżyjesz jeszcze wiele dni...

Pokiwała głową, na znak zgody.

Spojrzał na szkieletów.
-Zostaniecie tutaj. Pilnujcie dziewczynki. - Udał sie z kobietą doo miasta.

Więc czeka Cię około pół dnia drogi.

Nie przeszkadzało mu to. Szedł dalej do miasta.

No i trafiłeś pod główną bramę.

Jeśli nie było żadnych problemów udał sie prosto do pałacu.

Były problemy, bo strażnicy nie byli ślepi, głusi i pozbawieni systemu nerwowego, więc zapytali o Twoją towarzyszkę.

-Uratowalem ją od bandytów, którzy najechali jej powóz...

- To niech się przedstawi i powie coś o tej wspaniałej akcji ratunkowej. - rzekł kpiąco strażnik, niezbyt pewien twojej wersji wydarzeń.

-Lepiej mów o tej akcji ratunkowej... - Szepnął i spowodował maly ból w sercu.