Gdy zjadł założył maskę, nie odezwał się do nich w ogóle tylko poprawił miecze.

Taczka:
- W sumie to chyba nawet lepiej, wiesz, Ci którzy skradli Ci sakiewkę, zapewne nie chcieliby oddać jej po dobroci. Gdzie ostatni raz ją widziałaś?
Vader:
I powoli wypłynęliście z portu. Tylko co teraz?
Ninja:
One się przysiadły, ale również milczały.

///Zmiana tematu na Bryg? ;-;

- Macie pieniądze za tamtego umarlaka?
Spojrzał na nie zimno.
//*Umarlak - Człowiek, na którego było zlecenie. Zlecenie takie się udało.//

- Macie pieniądze za tamtego umarlaka?
Spojrzał na nie zimno.
//*Umarlak - Człowiek, na którego było zlecenie. Zlecenie takie się udało.//

-Tutaj, na rynku.

Vader:
//Miało być później, ale w sumie możesz wystartować teraz pierwszym postem.//
Taczka:
- I nic nie zauważyłaś?
Ninja:
Jedna skinęła głową i rzuciła sakiewkę ze złotem na stół, czym zwabiła ciekawe i chciwe spojrzenia klientów.

-Zauważyłam, ale nie wiedziałam jak odzyskać moje złoto...

- A masz przy sobie choćby jedną monetę, albo cokolwiek, co wchodziło w kontakt z ową sakiewką? Jeśli nie, to podaj mi dłoń.

-A jak ma to pomóc? - Podała dłoń Nilgardczykowi.

Nie odpowiedział, jedynie chwycił Twoją dłoń i wymamrotał coś pod nosem. Poczułaś mrowienie w dłoni, które po chwili rozeszło się po całym ciele, a sama dłoń zrobiła się cieplejsza.

-Dziwnie się czuję, na pewno to jest bezpieczne? - Spytała się trochę zaniepokojona o swoje zdrowie.

Nirgaldczyk nadal nie zwracał na Ciebie uwagi i ciągle mamrotał. Po jego twarzy zaczynał powoli spływać pot.

Schował pieniądze przy okazji pokazując ostrza i szybkość swych rąk.
- Idziemy.
Wstał i ruszył do wyjścia przy okazji trzymając dłuższy miecz za rękojeść.

I wyszliście.

- Prowadźcie do następnego klienta.

Nie odzywała się już, choć była zaniepokojona dziwnym zachowaniem szlachcica.

Ninja:
Po opuszczeniu karczmy stanęły jak wryte, bo najwidoczniej nikogo nie było.
//Zabrzmiało to przez chwilę jakbyś był burdel tatą :V//
Taczka:
W końcu przerwał i zabrał swoją rękę, a dziwne uczucie minęło. Oparł się o najbliższą ścianę i zaczął ciężko oddychać.
- Dawno tego nie robiłem. - wymamrotał. - Powinienem więcej ćwiczyć.

-To był jakiś dziwny rodzaj magii? - Spytała się zdziwiona.

- Nie Magia. - odparł i podniósł na Ciebie zmęczoną twarz. - Raczej dar. Albo i przekleństwo. Zależy, z której strony się na to patrzy.

-Jak działa ten "dar"? - Dopytała się.

Wstał, wyszedł z sypialni i zaczął szukać źródła kroków.

Bóbr:
Drzwi wejściowe były otwarte, więc intruz musiał już być w środku.
Taczka:
- Czytanie w myślach, odczytywanie przyszłości i przeszłości, telepatia, telekineza i wpływanie na umysły. Oczywiście w teorii, bo w praktyce opanowałem jedynie to drugie.

Chodził więc po pokojach w domu i rozglądał się.

-Skoro już coś tam wyczarowałeś z moją ręką, to co teraz?

Bóbr:
Dopiero w pokoju syna natknąłeś się na jakiegoś osobnika w płaszczu z kapturem.
Taczka:
- Muszę odzyskać siły. A poza tym, to wiem, kto ukradł Twoje złoto.

- Kim jesteś i co tu robisz? - Powiedział łapiąc za sztylet.

Zdawał się Ciebie nie słyszeć, nawet nie przerwał swego zajęcia.

-Naprawdę? Kto? - Spytała się zaskoczona.

Przyłożył mu sztylet do szyi.
- Odpowiedz na pytanie.

Taczka:
- Jakaś banda kieszonkowców, odebranie im pieniędzy, i to z nawiązką, nie powinno być trudne.
Bóbr:
Dopiero wtedy odwrócił się do Ciebie. Miał twarz pospolitego mieszkańca miasta, jedynie te fioletowe oczy, oczy przypominające otchłań obłędu...
Po chwili wahania zaśmiał się i chwycił Twoją dłoń, boleśnie ją wykręcając. Poczułeś ból i puściłeś sztylet, a on odepchnął Cię i go podniósł. Następnie, nie przestając się śmiać, ruszył w Twoim kierunku.

- Macie tu jakieś pokoje do wynajęcia? - Spytał się Rafael karczmarza, czując że spędzi tu trochę czasu, nic Kulimon raczy wytrzeźwieć. Lub przynajmniej znów wrócić do świata żywych.

Karczmarz skinął głową.
- Dziesięć złota za dobę.

-A kiedy chcesz im je odebrać?

- Muszę chwilę odpocząć, przez to, że tak długo nie ćwiczyłem, cały proces zabiera bardzo dużo energii fizycznej i psychicznej.

- Ku*wa! - Krzyknął z bólu po wykręceniu ręki. Cofnął się. - Cholera, jesteś tym od burmistrza?!

Gdyby nie to oczy, to wyglądałby na typowego mieszczanina. Jednak po chwili zaatakował, a siła, szybkość i precyzja jego ciosów sprawiła, że zdałeś sobie sprawę, że nie jest on zwykłym człowiekiem. Zdążył Cię już kilka razy poharatać, ale na szczęście rany były powierzchowne i nie zagrażały Twojemu życiu.

Oddalił się od zamachowca i pobiegł w panice szukać broni.

Byłeś strażnikiem miejskim, więc nie mogłeś mieć w domu żadnej broni poza służbowym sztyletem. Ale głupi też nie byłeś. Swoje widziałeś, swoje przeżyłeś, tak więc pod łóżkiem w sypialni nadal leżał Twój miecz oraz dwa kolejne sztylety.

Przybył pod bramy miasta. Imponowała mu wielkość tej metropolii

A strażnikom imponowała wielkość Twego ochroniarza. Jednak i tak wygłosili standardową formułkę, chcąc wiedzieć jak się zwiesz, skąd pochodzisz, jaki jest Twój status społeczny i po co przybyłeś do miasta.

-Więc odpocznij, ja mogę zaczekać.

Pobiegł do sypialni, wyjął miecz spod łóżka i stanął do walki z przeciwnikiem.

Bóbr:
Szedł on za Tobą, ale dość wolno więc miałeś czas na dobycie broni i przyjęcie postawy. Po chwili napastnik wyprowadził proste pchnięcie na wysokości Twoich lewych żeber.
Taczka:
Czekaliście dobre pół godziny nim w końcu odzyskał siły. Ale gdy tak się już stało to od razu ruszył w jeden z zaułków.

-Masz w ogóle jakiś plan, żeby im to złoto odebrać? - Spytała się idąc za nim.

Nie odezwał się, a nawet nie odwrócił. Jedynie poklepał wiszące u pasa bułaty.

Szła za nim dopóki nie doszli do celu.

W końcu zauważyłaś jakiegoś Goblina, który skręcił w alejkę po prawej. To chyba tam miał zamiar udać się Nirgaldczyk.
- Zaczekaj tu. - powiedział i położył dłonie na rękojeściach swych miecz, a później wszedł powoli w mrok uliczki.

Posluchała się szlachcica i poczekała na niego opierając się o ścianę.

- Hej, a Ty to kto? - dobiegł do Twoich uszu krzyk jakiejś osoby.
- Tu ku*wa guza szukasz?! - warknął inny.
Po chwili usłyszałaś też szczęk broni i krzyk bólu.
- O Cię w ch*j! Uciekajta!
Po tych słowach z zaułka wybiegł Krasnolud, a za nim dwa Gobliny, człowiek i Ork. Ten ostatni trzymał się za krwawiący kikut dłoni, bowiem stracił dłoń. Po chwili zaułek opuścił również Nirgaldczyk, w jednej dłoni podrzucając Twoją sakiewkę, a w drugiej trzymając zakrwawiony bułat, z ostrza którego krew wciąż kapała na bruk ulicy.
- Oto Twoja zguba. - powiedział i rzucił Ci sakiewkę ze złotem.