Natasza
Podeszła do niej.

Isaac

Nie wygląda na to, żeby cokolwiek tu było.

Ray

- Po pierwsze to nie. To się zaczęło niedawno. A dwa: myślałem, że jesteś graczem Dark Souls.

Adrian

Nic.

Adriana

Ktoś do ciebie podszedł.

Ray

- grałem w to bardzo dużo - westchnął. - ponad 500 śmierci z powodu Mimików. Najbardziej denerwujący przeciwnik, z jakim się spotkałem. Poważnie, dlaczego te potwory są tak potężne? - spojrzał na mimika. - bez urazy

Ray

Mimik spojrzał na ciebie znacząco.

Ray

- nie mówię o prawdziwych mimikach. Ty jesteś super

Ray

- Pozwól, że coś wyjaśnię. Myślisz, że dlaczego udajemy skrzynie? Bo się ukrywamy! Ale oczywiście darksoulsowcy zawsze nas atakują! To ciężkie i męczące życie, wiesz?

Ray

- to może udawajcie coś, co nie zachęca do otwarcia? Ja sam osobiście z chęcią otwieram tajemnicze skrzynie, ale przykładowo za Chiny nie zaglądam bym do czegoś niepozornego, na przykład pod kamień

Ray

- Weź nas nie obrażaj, dobra? To z początku działało.

Ray

- no wybacz, ale ja byłem pewien, że jesteś zwykłą skrzynką. Chociaż w sumie bałem się, że zaminowaną

Ray

- Jaki wariat zaminowuje skrzynię? Może jeszcze czołg albo jeep, co?

Ray

- ja tak robię

Ray

- Tylko nie rób tak ze mną jak będę spał. - powiedział. Chwilę potem dało się słyszeć chrapanie

Ray

Położył rękę oparty o skrzynię.
- ja chyba też trochę odpocznę

Adrian
Tylko tak dla pewności sprawdził.
Poszedł w inną stronę, niż wcześniej. Jak znowu trafi na pie**olone ciernie to albo je spali w cholerę, albo zacznie szukać specyfiku na chwasty.

Adrian

Trafiłeś na ładną łączkę z mnóstwem kwiatów. Gdzieś tam jest kilka zniszczonych słoneczników. Jakby toś tu był...

//ciekawe kto?

Adrian
Rozejrzał się dookoła sprawdzając, czy może dostrzec osobę, która u była. Kto wie, może dalej tu jest.
Na wszelki wypadek wyjął z kieszeni nóż i powoli poszedł przed siebie

Jakakolwiek ścieżka? Gdziekolwiek dalej?

Adrian

Nikogo tu nie ma.

Isaac

Jak chcesz to możesz pójść w głąb lasu, ale nie wygląda, żeby coś tam było.

Adrian
Nikogo nie słychać i dla odmiany medalion nie drży jak popie**olony, rzeczywiście może być sam.
Szedł dalej przez polanę.

Kociarz:

Umierasz lol

Adrian:

Faktycznie nie drży. BO GO NIE MA

Doszedłeś na jakąś pustynie, a tam dwie dziewczyny, w tym ta z akcji z aptekarzem.

Adrian
Szlag...
Dotknął ręką klatki piersiowej w miejscu, w którym powinien wisieć medalion. Nie ma go... Znaczy, no dalej jest w stanie korzystać z znaków i wszystkich swoich umiejętności, medalion tylko wykrywa magię i jest znakiem cechu. Chłopak po prostu się do niego wyjątkowo przyzwyczaił, nie zdejmował go praktycznie nigdy, od momentu otrzymania wisiorka.
Spojrzał na dwie dziewczyny i postanowił poczekać tam, gdzie stoi, nie zwracając na siebie uwagi.

Natasza
Po tym jak się okazało, że te laska to jest żywy pomnik postanowiła się odwrócić. Czy oni ciągle muszą na siebie wpadać? Czemu mam nie odpartą chęć zrobienia z nich shipa i to w normalnej grze? Hmmm

Adrian
Kiwnął jej głową na znak przywitania, znowu...
Widocznie nie tylko on postanowił opuścić tego wątpliwego aptekarza w momencie, gdy ktoś jeszcze się nawinął.

Natasza
Odkiwnęła głową z delikatnym uśmiechem.

Adrian
Postanowił do niej podejść, może nie będzie próbowała go zabić tym razem.
- Już kogoś spotkałaś?

Natasza
-Ten pomnik. Żyje, ale tak jakby miała teraz jakiś szok.

Adrian
Spojrzał na nią, jakby próbował wyczytać coś z jej twarzy
- Masz zamiar coś z nią zrobić, czy zostawić ją tu w spokoju? - Spytał dość poważnym tonem

Natasza
-Spróbuję ją przeszukać w celu czegoś potrzebnego. Zabijać nie będę bo po co? Nam się przydadzą te rzeczy bardziej niż jej.
W tym samym momencie zaczęła sprawdzać czy nie ma czegoś potrzebnego.

Natasza:

Nic nie znalazłaś.

Natasza
-No cóż... Nic nie ma przy sobie.

Spojrzał na Adriena.
- Dobra, gdzie idziemy teraz?

Adrian
- Dośč szybko przeskoczyłaś z próby zabicia mnie, do "nam się przydadzą bardziej" - Podniósł sarkastycznie brew po czym westchnął widocznie godząc się sytuacją w jakiej się znalazł - Masz broń, ja mam broń, musimy tylko znaleźć jedzenie i nie umrzeć z głodu - Rozejrzał się dookoła - Wątpie w to, że ktokolwiek nas zabije, wyglądali na idiotów

Natasza
-Miałam smycz. Ta? Pewnie by nas mogła porazić a tego ani ja ani ty byś nie chciał. A w grupie raźniej. No i kończąc mój monolog... Nie lekceważyć przeciwnika.

Adrian
- Nah, połowa pewnie i tak jest już martwa - Schował ręce do kieszeni - Masz coś przydatnego po za bronią?

Natasza
-Plecak oraz sieć.

Adrian
- Ja mam bułkę j rewolwer - Którego nie umie używać ale jakoś głupio się przyznać - Będzie trzeba z tym przeżyć - Znowu się rozejrzał, ma taki nawyk, po prostu często to robi - Przydałoby się ruszyć z miejsca, inaczej nas znajdą

- Możemy zawrócić i znaleźć nową ścieżkę. Na tej nie ma nic ciekawego.

Natasza
-Ja potrafię strzelać, ale ta przerośnięta maczetą nie jest dla mnie.
Postanowiła rozejrzeć się po terenie.

Adrian i Natasza:

Nic nie ma, to w końcu pustynia. Taka sugestia, bo mam dobry humor: Natasza umie strzelać, ale nie umie katane. Adrian nie umie strzelać, ale umie w walkę w ręcz.

//Adrian nie jest aż tak głupi, żeby oddać broń dziewczynie, która chciała go zaje**ć xD//

Adrian
- Lepiej wróćmy do lasu, łatwiej się tam schować - Zasugerował

Natasza
-Dobra myśl.

Adrian
Zaczął wracać się do lasu. Jakoś nie specjalnie starał się zacząć rozmowę.

Natasza
No cóż nadal za nim idzie. Cóż innego mogłaby zrobić?

Natasza i Adrian:

No i jesteście, po aptekarzu ani śladu. Za to jest dwójka chłopaków.

Natasza
Ona wskoczyła do krzaków.

Isaac i Adrien:

Słyszycie jak coś wskakuje w krzaki.

Adrien od razu skierował w tamtą stronę kij. - Oho.

Natasza:

Zauważyli cię!

Natasza
No cóż. Jedyne co można zrobić to powoli się cofnąć.