Jakkolwiek*//
Feb
Ruszyła do kręgu, z Szamanem, z którego przyszła.

Adrian
Oh cool
Teraz jak się odbezpieczało to cholerstwo, oto jest pytanie.
Jakby co ma jeszcze nóż, przynajmniej tym umie się obsługiwać.
W pobliżu nie słyszał żadnych hałasów, które wskazywałyby na to, że ktoś się zbliża, więc postanowił po prostu usiąść oparty o drzewo i odpocząć. Nie miał w planach szukać potencjalnych ofiar.

Kociarz

Czujesz jak ból cię opuszcza. Życie z resztą też.

Adrian

Powieki zaczęły same opadać. Zasnąłeś.

Natasza
Postanowiła odejść od punktu jej spotkania z aptekarzem.

Natasza

Widzisz jakiegoś typa z bandażami i kogoś jeszcze.

Isaac

Coś się ruszyło po twojej lewej.

Natasza
Teraz się położyła na ziemi i próbuje się czołgać w stronę typa.

Natasza

To się czołgasz.

Ray

No to idzie dalej, jeśli jest, to po ścieżce, a jak nie to prosto przed siebie.

Ray

Widzisz dużą skrzynie na środku niczego. Jest bardzo dobrze widoczna.

Ray

Obejrzał ją dokładnie dookoła. Lepiej się upewnić czy nie ma żadnych pułapek.

Ray

Nic nie wygląda podejrzanie. Zwykła skrzynka z wielką kłódką na środku. Na szczęście kłódka jest otwarta.

[b]Ray[/n]

Uchyla lekko wieko skrzynki.

Szaman
Idzie za febrą

Kociarz

Lekcja 10 obozu szkoleniowego. Nie wolno się nam złamać w duchu

Próbuje wstać

Ray

W środku był wielki język i para oczu. Skrzynia szybko cię zaatakowała.

Szaman i Febra

Doszliście tam, gdzie szliście.

Kociarz

Może jesteś silny duchem, ale masz słabe, zmarznięte ciało, które już zaczęło umierać.

Adrian
Szybko się otrząsnął.
Fuck organizmie, co ci odpi***ala, teraz ci się spać zachciało?
Wstał i rozejrzał się dookoła.
Może trzymanie się jednego miejsca nie jest najlepszym pomysłem...
Ruszył wgłąb lasu. Szedł normalnym tempem, ale ostrożnie stawiał kroki, cicho i spokojnie jak scoia'tael elo

Ray

Odskoczył, natychmiast strzelając z miniguna.

No to idzie z Adrienem ścieżką.
Miał ten karabin maszynowy w pogotowiu.
Plus gotowy był w razie czego użyć kagune.

Adrian

Dalej było dużo cierni. I chyba nawet trujących.

Ray

"Skrzynia" natychmiast się zamknęła unikając ciosu.

Isaac i Adrien

Wyszliście na jakąś małą polankę. Nikogo tu nie było, ale był wcześniej. To oczywiste.

Ray

- chłopie, jesteś brzydki! - zaczął rozstrzeliwać skrzynię z miniguna.

Ray

Wystrzelałeś wszystko, a "skrzynia" dalej stała, tylko trochę uszkodzona.

Ray

- ale z ciebie słodziak - stwierdził pogardliwie, po czym poszedł dalej.

Ray

"Skrzynia" idzie za nim.

Ray

- a ty co? Kumpli nie masz? - spojrzał na mimika.

Ray

- Niezbyt. - odpowiedział mimik

Ray

Jak widać mimik był mądrzejszy niż się spodziewał.
- jak ci na imię?

Ray

- Jestem Ray McCloud, a ty?

Adrian
Przykucnął przy cierniach i bliżej się im przyjrzał.
- Zaraza Szlag - Wymamrotał pod nosem i wstał.
Nie przejdzie tędy, może jest jakaś ścieżka dookoła?

Ray

- dziwny zbieg okoliczności, nazywam się dokładnie tak samo! - spojrzał na skrzynię zaskoczony.

Adrian

Nie było żadnej drogi, w końcu ktoś musiał się natrudzić, żeby to tu wyhodować. Ciernie bowiem rosną dokładnie, nie na dziko. Nie wyglądają za to na trwałe.

Ray

- Heh, nieźle. Tak w ogóle to co tu robisz?

Ray

- zamknęli mnie tu i kazali walczyć na śmierć i życie. Dobrze że mam pokaźny arsenał broni - zaśmiał się.

Ray

- Nieźle. Mogę jakoś pomóc?

Ray

- jesteś chodzącą kuloodporną skrzynią, dlaczego miałbyś się nie przydać? Z dobrą taktyką mógłbyś wymordować całą armię - uśmiechnął się. - Dobrze że jesteśmy sojusznikami

Ray

- Nie powiedziałem, że chcę walczyć. - powiedział oburzony

Ray

- a nie chcesz?

Adrian
Jasna cholera, i tak za każdym razem.
Sprawdził, czy ciernie są suche.
Czego nie zdołało zrobić przejście na około, zdoła zrobić mały i kontrolowany pożar.

Natasza
No cóż. Ona oddaliła się pospiesznie od miejsca spotkania z Mr. Bandażem.

Ray

- Nie! Jestem bardzo pokojowy!

Adrian

Są jak najbardziej suche. I kruche.

Natasza

Wyszłaś z lasu i znalazłaś się z powrotem na polu, skąd wystartowaliście.

Natasza
-Teraz trzeba znaleźć drogę ucieczki z tego miejsca...

Natasza

Możesz po prostu wybrać inną drogę, ewentualnie zacząć zabijać.

Natasza
-Jeśli nie mam tej smyczy to chyba nic mnie nie porazi jak będę coś robiła... Przynajmniej tak myślę...
Tym razem wybrała ścieżkę w prawo.

Natasza

Weszłaś na pustynię, a tam jakaś dziewczyna.

//Adriana cały czas tam stała XD//

Ray

- ja też bym chciał, ale nie mam wyboru. Zresztą, z moich obliczeń wynika, że mamy 2% szans na spotkanie pokojowo nastawionej osoby. Wszyscy dostali cel aby walczyć, więc raczej nie spodziewają się przyjacielskiego nastawienia reszty. Tak samo jak my

Ray

- Tylko widzisz, jest jeden szczegół, o którym zapomniałeś: ja walczyć nie muszę. Nikt mi nie kazał, a jak sam wcześniej wspomniałeś, jestem kuloodporną skrzynią, więc łatwo mnie zabić nie można.

Adrian
Ok, no to podpalam- Nie nie nie, nie, myśl Adrian, myśl. Może podpalenie dużej ilości suchych cierni skończy się ch*jowo?
Tak, pewnie tak się właśnie skończy.
Jakiś inny sposób... Dobra nie, ciernie to przegrana sytuacja. Po prostu się wróci i pójdzie w inną stronę.
I co panie "mądry naukowcu" z laboratorium? Jednak nie jestem takim debilem.
Chłopak poszedł w stronę, z której tu przyszedł.

Adrian

A więc jesteś w punkcie wyjścia, z obrożą na szyi.

//Jeszcze jej nie zdjąłeś, a możesz.//

Rozejrzał się po polanie.
Dobra, tylko gdzie teraz dalej?

Ray

- ale mimo tego nie uciekłeś z tego miejsca. Zapewne byłeś świadkiem wielu brutalnych śmierci, gwałtów, a mimo to siedzisz tu jak gdyby nigdy nic. No i próbowałeś odgryźć mi głowę - odparł z uśmiechem na twarzy.

//Aaa, myślałam, że sama spadła//

Adrian
Racja... Obroża...
Zdjął urządzenie i rzucił nim o ziemię.
Ok, doktor miał jednak rację mówiąc mu, że jest ułomny i nic z niego nie będzie.
Znowu rozejrzał się po terenie sprawdzając, czy nie ma tu czegoś, albo kogoś, wartego uwagi.