Drzwi tym razem były czymś zablokowane, jednak przy użyciu siły powinieneś odchylić je na tyle, żeby bezpiecznie wejść.

//Kopnąć czy nie? Zaraz się okaże, że C4 i stracę nogi. Z drugiej strony może zamontują mi jakieś mechaniczne...he...//
Popchnął drzwi z bara, jednak bez rozbiegu. Wolał nie wpaść do pomieszczenia z impetem.

Udało ci się wejść do pomieszczenia, były tam dwie ławki, oraz coś w stylu ołtarzu, na którym stał pancerz, a przy jego nogach leżała amerykańska flaga. W jednej z ławek spokojnie siedział Jack, o dziwo tym razem nie paląc. Przyglądał się się właśnie temu pancerzowi.
Głosem spokojnym, bez emocji poprosił cię:
-Usiądź.

Usiadł, w ławce.

Jack wyglądał na zmęczonego, dłonią wskazał na pancerz.
-Wiesz, jakie znaczenie ma on dla fanatyków?

-Pewnie duże, skoro jest na środku ołtarza.

Jack wstał, podszedł do pancerza i obrócił się do niego plecami.
-Kojarzysz taką postać jak Mahomet? Pewnie, że kojarzysz...

-To ten ich prorok?

-Tak. Wymyślili sobie, że po czasie wielkiej próby, czyli po apokalipsie, prorok wróci do życia w wielkim pancerzu i na terenach wielkich bezbożników, czyli Amerykanów, odnowi państwo godne ich życia... i to ma być podobno ten pancerz. Szkoda, że to kłamstwo.

-Czyj jest ten pancerz?

-Ten pancerz, to jeden z wielu. Ten typ to Paladyn-1. Paladynami nazywano oddanych słusznej sprawie żołnierzy, którzy walczyli o dobro ludzkości... nie udało im się. Wielu zginęło, wielu oszalało. A inni żyją nadal, jednak do swojej przeszłości nie chcą wracać.

-Znałeś właściciela tego pancerza?

-Czy ja wiem, czy ktoś był przede mną?

Nie odpowiedział, nie wiedział co ma powiedzieć.

-Obiecałem sobie, że nigdy więcej go nie założę. Ale ponownie zostałem zmuszony do złamania obietnicy.

-Czemu miałbyś go nie zakładać?

-Zje*ałem. Zje**łem po całości. Zawiodłem każdego, dla którego byłem ważny.

Przez chwilę się nie odzywał, otworzył na chwilę usta.
-Jack...ja nie wiem co powiedzieć, nie pamiętam nic. Kompletnie nic.

Jackowi nie poprawiło to humoru, ani jakoś specjalnie to go nie zainteresowało.
-To nie twoja wina.

-Jeśli chcesz o tym pogadać to tu jestem.
Wstał lekko podchodząc.

-Muszę?

Kiwnął głową zaprzeczając.
-Nie będę Cię do nie czego zmuszał.

-Dzięki.

-Idziemy skopać parę Arabskich tyłków?

-Tak, trzeba się tego pozbyć... poczekasz za mną za drzwiami?

-Jasne.
Zrobił tak.

Po krótkim czasie Jack w tamtym pancerzu wyszedł na zewnątrz.
-Pora pokazać ci, jak to działa.

Już miał to jakoś skomentować, ale się powstrzymał.
-Prowadź.

Michalros
-Obserwuj, co będzie się działo pod namiotem dowodzących.
Po tych słowach skierował się tam wyprostowany.

Powolnym krokiem skierował się do namiotu dowodzenia, zatrzymał się jednak przed nim i przyglądał się z dobrych kilku metrów.

Michalros
Jack z kolei w pewnej odległości przygotował Beretty M9 i zaczął strzelać.
Miał świetnego cela, co poznałeś po tym, że za bił już czterech wrogów.

Obserwował dalej.

Jack podniósł jakiś karabin i zniknął za namiotem, gdzie zabijał dalej.

Wolnym krokiem skierował się za namioty.

Jack stanął przed wejściem do namiotu z czyjąś strzelbą w dłoniach, po jego obu stronach było kilka ciał fanatyków.
-Są w środku, chcesz dołączyć?

Przewiesił karabin na plecy, wyciągnął pistolet i nóż.
-Jeszcze pytasz?
Uśmiechnął się i podszedł.

-Uważaj na głowę.
Jack najpierw wrzucił granat hukowo-błyskowy, a następnie wszedł i zaczął strzelać.

Wszedł za nim celując przed siebie, głowę trzymał niżej niż zwykle.

Michalros
Poszło szybko, Jack wyeliminował ostatniego.

-To...co teraz?

Michalros
-Chyba... wracamy. Cholera, szybko poszło.

-Zapomniałem Ci powiedzieć, spotkałem jakąś kobietę, która prawie odstrzeliła mi łeb. Miała taką wielgachną...
Nastała chwila ciszy i sygnalizowanie rękami jakie to było wielkie.
-...strzelbę.

Jack na ciebie spojrzał, jakby ci nie ufał. Chyba. Przez maskę trudno rozpoznać było jego emocję.
-Przez ułamek sekundy bałem się, że spotkałeś kobietę z Tajlandii. Ale mniejsza, bo i tak pewnie wiesz, o czym myślałem przez większość twojego zdania.

-Taką reakcję chciałem zobaczyć.
Powiedział dumny z siebie uśmiechając się, jednak po chwili uśmiech znikł.
-A jak wrócimy? W końcu się rozbiliśmy.

-Wiesz... mógłbym spróbować go naprawić...

-Ile czasu?
Zrobił lekko kwaśną minę.

Michalros
-Od dwóch godzin do dwóch tygodni.

-Allahy pewnie nie mają zapasowego...
Westchnął zasłaniając twarz ręką.

Michalros
-No niestety nie.

-Wybór jest Twój, ja mogę poczekać.