- Że co? Oni mieliby ratować świat? Nie rozśmieszaj mnie.

- I to co oni mają jest wam potrzebne do ratowania świata, co? Słuchaj, nie wiem co wam nagadali ale ja mam powody żeby nie oddawać im tej księgi.

- Nie... Nie mogę wam powiedzieć. To... To tajemnica...

- Ech... Ty nie rozumiesz, mi to i tak nie zrobi różnicy, jeśli się wygadam, nie minie dzień nim umrę. Więc równie dobrze mogę nic nie mówić.

- Hahaha! Nie wątpię że jesteście wstanie mnie ochronić, ale nie przed nimi, oj nie.

- Powiem tak, byłem kiedyś jednym z nich, to stąd mam tą księgę, zrobiłem coś, co im się nie spodobało. Wiedziałem już że będą chcieli się mnie pozbyć, więc postanowiłem że ukradnę tę księgę, później się dopiero dowiedziałem że nie mogę jej otworzyć. Oni byli wstanie by mnie zabić nawet tu nie wchodząc. Poprzednie spotkanie z nimi przeżyłem tylko dlatego że oni nie wiedzą jak otworzyć sześcian w którym ją trzymam. Gdyby chcieli mnie wtedy zabić, nie gadalibyśmy dzisiaj.

- No nie wiem, może gdybym ją im oddał to by ze mną nie skończyli tak szybko... Ale skąd mam wiedzieć? Oni są nieprzewidywalni.

- Jeśli pozbył bym się tej księgi i już nigdy więcej nie miał z nimi dotyczenia, to mogę na to przystać.

- Co? Nie, skąd mam wiedzieć, nie powiedzieli wam gdzie się macie spotkać? Przecież jakoś musicie się wymienić.

- Czyli musiałbym najpierw wyjąć księgę i ryzykować?

- Cholera, jako handlarz ryzykowałem naprawdę wiele razy, więc może i tym razem będę miał szczęście. Niech będzie. Tylko załatw mi jakieś puste pomieszczenie gdzie nikt mnie nie będzie miał jak obserwować. Inaczej sześcianu nie otworzę.

Elisif w tym samym momencie coś sobie przypomniała.
- Słuchaj San, czy jest szansa że w Myrthanie są więcej niż dwa Prastare Zwoje?

- Byłam ostatnio na terenie wykopalisk, Masil poszukiwał pewnej księgi, znaleźliśmy tam Prastary Zwój. Wysłałam z nim do was jednego z asasynów którzy tam byli. Nie przybył?

- Myślisz że oni mogli... Nie miałam pojęcia że coś może mu się stać... Byłem wtedy zajęta i chciałam... - Elisif poczuła że to po części jej wina.

- Idę. - powiedziała i ruszyła za nimi.

- A... Wy? Chyba nie myślisz że otworzę go przy was?

- Słuchaj, ten sześcian potrafią otworzyć TRZY osoby na świecie, w tym ja, i nie zamierzam dopuścić do tego żeby było ich więcej.

- A nie możecie na chwilę wyjść? Skąd mam wiedzieć że któryś się nie odwróci?

Elisif wyszła razem z nim. Po dłuższej chwili stał w pomieszczeniu z sześcianem w kieszeni oraz księgą w ręku.

Khajiit podał mu księgę, San od razu poczuł jak zamarzają mu palce, była zamknięta pieczęcią z tymi samymi symbolami co wiadomość, tylko te były chronione jakimś zaklęciem.

Okazało się że zaklęcie nic nie dało, mróz po prostu zmroził płomień i stawał się co raz mocniejszy.
- Radzę ci skołować jakieś rękawiczki, nie wiem, skoro macie już księgę, powinni się jakoś w zwami skontaktować.

Księga była dość duża. Na jej przodzie były tylko jakieś znaki w języku którego San nie znał. Była zrobiona z twardej skóry oraz okuta żelazem, lub jakimś innym metalem. Rękawice też za wiele nie dawały, nieco wolniej, jednak wciąż zaczęły marznąć mu palce.

Davis obudził się. Nie oddalił się zbytnio, więc zdołał jakoś odzyskać kontrolę nad ciałem bez wypuszczania demona na wolność. Rozejrzał się po otoczeniu.

- Dobrze, ja muszę iść do Vity, musi być głodna. - powiedziała i wyszła. Ruszyła do swojego pokoju.

-Próbuję uratować wasze tyłki. Zresztą nikogo nie zabiłem. - Wstał na nogi.

Nie dało się, magiczna pieczęć blokowała możliwość otwarcia jej a wszelkie próby zerwania jej kończyły się porażką.
- To ci nic nie da, myślisz że nie próbowałem?

Elisif tymczasem weszła do pokoju i rozejrzała się za Vitą.
///opisz co z nią :V///