Garrus w tym samym momencie wszedł do Karczmy i zwrócił się do osoby zastępującej Axa.
- Szukam Darcusa.

Gniotek7 pisze:
Ebon leżał właśnie w swoim pokoju na podłodze - z wiadomych powodów. - słysząc dobiegające hałasy.
- Co tam się dzieje? - wstał z ziemi i pobiegł szybko w stronę dobiegających odgłosów.

- Czemu miałabym ufać Myśliwemu? - zapytała staruszka. - Myśliwi kłamią.

//Mój błąd ;-;
- Cóż... Nie jestem jedynie myślywym. Jestem też Łowcą Potworów, Przemytnikiem, Wojownikiem, Poszukiwaczem Skarbów, Najemnikiem i byłem Szlachciciem. Mam swój honor. Nie musze kłamać.

- Nie musisz, ale czy to znaczy że nie możesz? Daj mi jakiś konkretny powód dla którego miałabym ci zaufać, myśliwy.

- Szczerze to nie mam dobrego argumentu. Cóż... Wypuścisz mnie kiedy... zjemy?
Walon starał się poluzować więzy tak, żeby kobieta nie widziała.

Problem w tym że nie miał jak ich poluzować, były zbyt mocno ściśnięte, krew przestała mu dopływać do dłoni.
- No nie wiem, chętnie zagrałabym w jakąś grę, może monopoly? Tak! Monopoly! - zawołała staruszka. - Poczekaj tutaj, muszę skoczyć do lasu bo grzyby do zupy. - powiedziała to i szybko w tanecznym kroku zniknęła za rogiem.

Walon strarał się dosięgnąć noża ukrytego w bucie i strał się zawołać Mirda.

Okazało się że nogi również są przywiązane, pies tak samo, jednak on był przywiązany nieco lżej więc jeśli się by postarał to miał szansę się jakoś wyślizgnąć spod więzów.

Walon zawołał Mirda:
- Mird. Atin kal dike!
Zwierzak jak na zawołanie próbował przegryźć sznur lub się z niego wyplątać.

Psu to trochę zajmowało jednak powoli zaczął się wyplątywać. Po staruszce nie było ani śladu.

Walon liczył na to, że pies się wyplącze. Wtedy będzie mógł przegryźć jego więzy. Wojownik zastanawiał sie kim jest ta staruszka. Pewnie zna się na magii, ale to nie jest w tym momencie istotne.

Psu w końcu udało się wyplątać a stół zaskrzypiał lekko.

Walon zawołał pa, żeby ten zaczął przegwyzać sznur. Rozglądał się też po jaskini szukając swojej broni i reszty potrzebnych mu rzeczy.

Jego ekwipunku nigdzie nie było widać, z jaskini prowadziły dwa wyjścia, jedno którym wyszła staruszka, i drugie na prawo od niego.

Walon wziął Mirda i poszedł drugim tunelem.

W tym samym momencie kiedy chciał ruszyć w stronę tunelu wyszła z niego staruszka.
- Wiedziałam że będziesz chciał uciec! Wy wszyscy jesteście tacy sami!

- Nie miałem zamiaru czekać. Powiedz lepiej gdzie moja broń i wyposażenie.

Garrus zmierzył go wzrokiem.
- To nie jest zabawne elfie. Muszę z nim porozmawiać, jeśli nie dowiem się gdzie jest, to będzie JEGO strata. Nie moja.

- A jeśli nie powiem to co? Skrzywdzisz zwykłą staruszkę?

- Honor Wojownika mi na to nie pozwoli. Narazie grzecznie pytam.

- Świetnie. - Garrus odparł i zszedł na dół pytając każdego asasyna jakiego ominął gdzie jest darcus, jeśli któryś nie wiedział bądź nie powiedział szedł dalej i pytał następnego.

- Nie powiem ci, wciąż ci nie ufam. Wyszedłeś z więzów, możesz być niebezpieczny, myśliwy.

- Nie zabije Cię. Nigdy nie zabiłem bezbronnych osób. Nie mam zamiaru Ci grozić. Ale może dam Ci ofertę? Ty oddasz mi moje rzeczy, a ja moge dać coś Tobie.

- Nareszcie... - odparł Garrus i wszedł przez wskazane drzwi.

- Hmm? - zapytała zaciekawiona staruszka. - Cóż takiego?

- Co znajduje się pod wieżą Xardasa? - zapytał bez ceregieli.

- Na pewno? W końcu to z stamtąd ten smok się wydostał. Ponoć przy tym byłeś.

- A czego chcesz? Zwiedziłem wiele zakątków tych i dalszych okolic. Jestem w posiadaniu różnych artefaktów, a także rzeźb, ozdób, broni, klejnotów i wielu innych.

- Świetnie... A znasz kogoś kto może coś wiedzieć?

- Hmm... - zastanowiła się staruszka. - No nie wiem, nie masz może jakiegoś amuletu? Ale takiego wyglądającego naprawdę świetnie.

- Amulet powiadasz? Myśle, że mam. Zdobyłem go w pewnym opuszczonym zamku. Przedstawia czarnego nietoperza z rubinowymi oczami. Jego krawędź jest wyłożona jakimiś kamieniami, które ciągle zmieniają barwę. Pasuje?

- Tak! Taki będzie idealny! - zachwyciła się staruszka.

- Świetnie, bo ja wiem gdzie znajdę któregokolwiek z nich.

- Nie mam go przy sobie. Zostawiłem w pokoju w Karczmie. Oddaj mi broń i reszte rzeczy, a ja wróce tam i zabiorę ten amulet. Potem Ci go przyniose.

- Ale musisz zostawić tu coś ważnego! Żebym wiedziała że tu wrócisz!

Garrus spojrzał w stronę nekromanty.
- Wiesz co znajduje się pod wieżą Xardasa?

- Mird zostanie. Radze Ci go nie drażnić. Nie lubi obcych.

- A ten smok? Po cholerę tam leżał? Przecież smoki nigdy nie przesiadują pod ziemią bez powodu.

- Więc mówisz że gdzieś tam jest jakieś źródło energii, cholera, to dalej nie mówi mi że jest tam jakieś zagrożenie.

- Świetnie, mam tylko nadzieję że ten smok prędko nie wróci. Dobra Darcus, jakby cię to interesowało, zamierzam z swoimi ludźmi rozkopać tam to miejsce. Gdybyś chciał mieć tam kogoś swojego to mnie poinformuj.

- Jasne, osoby które chcesz ze mną wysłać niech przyjdą jutro pod koszary.

- Nie ma problemu. - powiedział Garrus po czym ruszył z powrotem do koszar.

To nie wyglądało na standardowe zaburzenia. Na chwile odstąpił panowanie nad ciałem, próbując się porozumieć z tym czymś. 'Kim jesteś" - powiedział, lub raczej pomyślał.