Afrodyta
Obróciła się w mgnieniu oka.
- Mam swoje powody. I pytam się ciebie o to samo. – odpowiedziała, a było raczej widać, że nie jest najlepiej.

Afrodyta

- Mam swoje powody.
Odpowiedziała dokładnie tak samo.
- Podam je jeśli ty powiesz swoje - dodała.

Afrodyta
- Afrodytcia zgubiła pokój. – odpowiedział w niej głos, który sprawiał ciarki, z chrypą, i echem. Brzmiało to dziwnie, kiedy nas wychodził z gardła młodej dziewczyny.

Afrodyta

- Jak chcesz przenocuj w moim.
Powiedziała spokojnie. Nie przejęła się zbytnio upiornym głosem, na to wyglądało.

Afrodyta
- Chwila. Znasz mnie dopiero daj Lucyferze z minutę. – spojrzała na nią podejrzliwie. Co jak co, ona nie była ufna. – Afrodyta Gerge. – wyciągnęła bladą dłoń, mówiąc to pogodnym głosem.

Afrodyta

- Suzanna Night - wymieniła z nią uścisk dłoni - Widziałam przez okno jak wracałaś skądś ze Śmiercią. Wyglądał raczej na szczęśliwego - ciekawe zasadniczo skąd to wydedukowała, skoro on prawie zawsze miał taką samą minę - Mamy podobny gust co do znajomych i... ogólnie. Jak on cię lubi to chyba ja też polubię - powiedziała.

Afrodyta
- Ta, miło poznać. – widocznie dziewczyna była małomówna.

Chara

Szuka sekretariatu

Afrodyta

- No, mi też miło.
Suzanna też nie zdawała się jakoś szczególnie wylewna. Zdarza się.
- To co, chcesz przenocować u mnie?

Chara

Widziała pokoje z różnymi numerami.
Mijała właśnie dwunastkę, trzynastkę i...
Zobaczyła dwie dziewczyny na korytarzu.

Chara

Podchodzi do nich bliżej

Witajcie. Nie pytajcie kim jestem. Po prostu powiedzcie mi gdzie sekretariat

Chara

Ciemnowłosa spojrzała w stronę dziewczyny obojętnym, nieco pustym wzrokiem - Na parterze - odpowiedziała.

Chara

Idzie w kierunku schodów

- Będzie bardzo, ale to bardzo ciekawie.

Cicho chichocze złowowrogim śmiechem

Chara

Dotarła do schodów.

Chara

Schodzi

Chara

No i zeszła bez przeszkód.

//Zmiana tematu.

Afrodyta
Kiwnęła głową, by nie spowodować czegokolwiek swoim głosem, który teraz był na pewno inny. Jak nie mogła znaleźć, to to też jest okej.

Afrodyta

- Chodź - ruszyła korytarzem.
Podeszła w końcu do jakichś drzwi.
Miały na sobie numer siedem. Otworzyła je.

Afrodyta ruszyła za dziewczyną i poczekała na pozwolenie na wejście.

Afrodyta

- Wchodź - powiedziała, po czym weszła przodem, zostawiając jej otwarte drzwi.

Afrodyta
Bez słowa weszła i zamknęła drzwi na klucz. //dalej w temacie pokój - ul?

Scotty

Wyleciał z pokoju, po czym przeleciał przez korytarz, cały w skowronkach, ostatecznie zatrzymując się przy ścianie.
- było blisko... - zachichotał.

Scotty

Drzwi zamknęły się za nim.

Scotty

Rozejrzał się po korytarzu. Nie było nikogo?

Scotty

Obecnie ani żywego ducha.

Scotty

Szuka jakiegoś dużego okna.

Scotty

Znalazł dość duże.

Scotty

Spróbował je otworzyć.

Scotty

Otworzyło się bez problemu.

Scotty

Wyskoczył przez okno i poszybował na plac.

Ж89
Hmm wejście do akademika. Powinno tu być lepiej, ale chyba poczeka do rana by nie wzbudzać podejrzeń wchodząc do czyjegoś pokoju, który nie należy do celu. Wzbudzanie podejrzeń. To raczej jej nie pomoże. Na razie wygląda najprawdopodobniej na kolejną uczennicę tejże szkoły. Nic nadzwyczajnego.. Przynajmniej dla tego miejsca.

Ж89

Podeszły do niej trzy osoby, mężczyzna i dwie dziewczynki o nieco nieobecnych, wręcz zamglonych spojrzeniach.- Przepraszam, panienko, widziałaś może gdzieś Lisę? Żywa lalka ludzkich rozmiarów, czarne włosy, czerwone tęczówki... Kiedy mnie nie było przenieśli ją z nieznanych mi przyczyn do innego pokoju, ale i tam jej nie ma. Nie przechodziła może tędy? - zapytał mężczyzna z nadzieją w głosie. Dwie dziewczyny obok niego też wyglądały jak lalki swoją drogą. Śliczne, ale... martwe w swej dynamice i spojrzeniu. Sztywne.

Ж89
Pokazała w języku migowym, że nie potrafi mówić. No cóż. Nie spodziewała się, ale raczej nie będzie długo z nimi zagadywać bo nie są związani z misją.

Ж89

Uniósł jedną brew, ale niezrażony kontynuował - Jesteś tylko niema czy także niesłysząca? - dla pewności to samo pytanie powtórzył jej w języku migowym.

Ж89
Raczej ona też jest swego typu lalką, ale nie wiem nie znam się. Ona najchętniej już by zakończyła tą rozmowę, która nawet się niezbyt zaczęła. To nie jest związane z misją. To nie jest misja. To nie jest misja. Odpowiedziała w języku migowym.
Niech pan mi wybaczy, ale ja nie nigdy się nie spotkałem z panną Lisą.

//Pytał o Lisę, a nie Juliet.
//Pomyłka czy celowo nie to imię?

//Pomyłka. W tym wątku snu Zoe jeśli się nie mylę to dużo razy się przewija to imię.

//Bo Juliet zabiła Lisę.
//To dlatego tam się to imię pojawia.

Ж89

- O nic więcej nie pytałem, panienko.
Ta odpowiedź Ж89 najwidoczniej mu wystarczyła, bo uśmiechnął się uprzejmie, odwrócił się i poszedł, najpewniej na dalsze poszukiwania. Lalki podążyły cicho za nim.

Ж89
Teraz przeanalizować to miejsce w celu doinformowania się o pobycie celu. Może się jej uda założyć pułapkę przed świtem. Najlepiej by cel wyglądał, że popełnił samobójstwo. Ostatni stan psychiczny celu tylko pomoże w wytworzeniu sztucznego samobójstwa..

Ж89

Z pewnością tak właśnie będzie.
Jeśli tylko ułoży dobry plan działania.

Ж89
Teraz znaleźć dogodne miejsce i wyczekiwać. Postanowiła poczekać na cel koło klatki schodowej.

Ж89

Trochę może się naczekać.
Ale czemu nie? Tego wymaga misja!

Ж89
I nawet gdyby chciała.. To by nie mogła. Musi czekać bo tak każe program. Nie może zawieść.

Ж89

Minęła ją na schodach jedna z laleczek.
Chyba czegoś albo kogoś szukała.
Może tamtej Lisy? A może to była Lisa?
W każdym razie to nie ma związku z misją.

Ж89
Bacznie obserwuje korytarz na wypadek gdyby jakimś cudem cel próbowałby ucieczki. Nie może zawieść. A nawet jeśli zawiedzie to wyprodukują model Ж90, który będzie doskonalszy oraz nie będzie popełniać pomyłek swego poprzednika...

Ж89

Z całą pewnością tak właśnie będzie.
O ile zawiedzie. A nie zawiedzie, prawda?

Ж89
Jej program w razie porażki każe jej się zabić w specjalnym miejscu by z jej tkanek oraz części móc stworzyć udoskonaloną wersję Ж90. Nic nie może się zmarnować dla wyższego celu. Jeśli zostanie zabita spróbuje wykonać autodestrukcję.

Ж89

No co za zdolna bestia.

Ж89
Model lepszy niżeli 88 wcześniejszych klonów oraz oryginał. Tamte wersje były wadliwe bo były w 100% bio. Zastosowanie wszczepów transhumanistycznych poprawiło skuteczność. Ostatecznie by dowieść nie zawodności modelu będzie trzeba "zezłomować" poprzedni model, który okazał się nie posłuszny.

Ж89

Słuszna idea, bez cienia wątpliwości.
W ogóle, wiadomo jaki był oryginał?

Ж89
Kod genetyczny był głównie wzorowany na Świetlanie Alliłujewie - córce Józefa Stalina. Zbiegła za granicę. Aczkolwiek dużą część kodu przekształcano na potrzeby nowych modeli oraz ich udoskonalania.