Mark

- nie martw się. Będzie dobrze - próbował ją pocieszyć, ale nie był w tym najlepszy.

Febere
Spojrzała na niego wzrokiem typu
"Dzięki, wiem, że będzie ch*jowo jak zawsze".
Phoebe
- Nie toleruję zboczeńców. :^

adolf
Cholera, zauważyła to,
-to było przypadkiem! Nie zauważyłem końca twych włosów! Przepraszam! I proszę o wybaczenie!

Phoebe
Wzruszyła ramionami i wpiła się w jego usta.

adolf
Zaskoczony odwzajemnił pocałunek, tego to się nie spodziewał ale mu się podoba, lubi takie dziewczęta, takie umięjące zaskoczyć
//sorry na discordzie kręciłem shitstorm //

Mark i Febrione

Ogólnie to ten strumień, gdzie ukryto medalion, mieli teraz kilka metrów przed sobą. Wystarczyło tylko do niego podejść!

//Nie przepraszaj. To nie ma sensu wgl.

Phoebe & Adolf
Nagle Adolf poczuł jakby był lekki jak piórko... A Phoebe rozłączyła ich usta i oparła się czołem o jego czoło.
Febrione
- Zaraz na pewno będzie coś złego. Już to ku*wa twarzą której nawiasem mówiąc nie mam, czuję.

adolf
- kocham cię
Powiedział całując phoebe w policzek
- mówiłem ci już jaka jesteś piękna?
Ja pie**ole, wyszedł z przegrywu, nie wierze, cud się stał

Phoebe
Zarumieniła się.
- Kocham cię. - powiedziała cicho i znowu pocałowała Adolfa.

adolf
odpowiedział na pocałunek trzymając ręce phoebe, przyjemne w dotyku, farciarz z niego

Phoebe
Chciałaby aby ta chwila była długa, ale hehe noc niedługo.
Jednakże dalej całowała Hiltera, bo takich chwil nie można skracać. Po prostu nie można.

adolf
Całuje dalej Phoebe łaskocząc jej dłonie, to zbyt piękne by było prawdziwe, zbyt

Phoebe
Rozłączyła usta i się zaśmiała. Dźwięcznie, aczkolwiek spokojnie i cicho.

adolf
On też się zaśmiał i usiadł na trawie
-już polecieliśmy tym pocałunkiem do nieba to co teraz? Powiedział wsłuchując się w śmiech tej dziewczyny, byłby gotowy za nią pójść do piekła. Kochał ją

Phoebe
- Polecimy do piekła? - spytała z uśmiechem, także delikatnie zlatując i siadając na trawie.

adolf
-z tobą wszędzie, powiedział całując phoebe w szyję. Tak wyszedł z przegrywu w pierwszy dzień na angielskiej ziemi, super

Phoebe
Zaśmiała się i lekko popchnęła Adolfa na ziemię, kładąc się przy nim, natomiast głowę na jego klatce piersiowej.

Mark

- no dobra Febra, ty już dużo przeżyłaś, ja się tym zajmę - zbliżył się do rzeki, ale po chwili spojrzał wymownie na ojca postępu. (Jeśli pierd w ogóle tak może)
- w sumie przydałby się nowy kostium

Febrione
NEIN KU*VA
- Nein ku*va, mam tego dość.

//jestem //
adolf
Przytulił głowę phoebe i ją zapytał lekko zboczonym głosem
-czy myślisz o tym samym co ja? Zapytał ją głaszcząc po szyi

Phoebe
Przeturlała się na drugą stronę po nim.
- Mhm. - odparła tylko.

Mark

- kobieta i wampir. Niebezpieczne połączenie - zaśmiał się.

adolf
Przesunął się obok niej i zaczął zdejmować jej suknię i patrzeć jak kolor sukni oddaje coraz więcej miejsca pięknemu szaremu, pocałował ją w usta a potem w szyję i...
//dalej albo na priv albo time skip, co wolisz?//

Phoebe & Adolf
Zapięła swoją suknię z tyłu, po czym wróciła do całowania Adolfa.

adolf
Podciągnął spodnie i zapiął rozporek i oddał się pocałunkowi Phoebe, lubił ją, i ja pie**ole.exe kurna jest chyba w świecie snów bo takiego farta to jeszcze nigdy nie miał w życiu.

Phoebe
Delikatnie objęła Adolfa.
W końcu
Ta
Osoba
Która nie jest nudna i sukowata
W KOŃCU KURNA.
Jest idealny

adolf
Objął phoebe, idealna, nie dość że piękna to jeszcze normalna i miła, idealna, po prostu ideał, teraz to już nic go nie obchodzi oprócz niej

Phoebe
- Chcesz gdzieś pójść, Adolf? - spytała, patrząc na niebo.

adolf
-późno się robi, to może na konie? Albo do internatu? Mam w sumie pusty pokój powiedział patrząc w oczy phoebe,

Phoebe
- Że od razu internat. Może lepiej "Akademia"? - uśmiechnęła się. - Idioto, mamy wspólny pokój. - dała mu pstryczka w nos.

adolf
- a to super, zapomniałem, i do akademii? Ok. Mi tam pasi, powiedział głaszcząc po szyi phoebe

Phoebe
- Dziadkowie fanatycy... Eh... - westchnęła i wstała. - Idziemy? Z tego co wiem, leżących nie biją, ale złamiemy na chwilę regulamin, jak nie zechcesz podnieść tej opasłej dupy. - skrzyżowała ręce na torsie i popatrzyła na chłopaka z niesmakiem.

adolf
Wstał i otrzepał swoje ubranie, dokończył ubieranie,
-komu w drogę temu w czas ziewnął

Phoebe
Przekrzywiła głowę, no cóż, na pewno nieludzko. Gdyby była człowiekiem to by chyba sobie skręciła kark.
- Nie znam tego przysłowia, a teraz bądź łaskaw i zechciej ruszyć w drogę ^^. - powiedziała nieco niewinnie, ale jakby te zdanie było zamoczone w morderczym jadzie, który wyglądał jak babeczka. Chwilę potem otworzyła plecak, i pogrzebała chwilę. Wyjęła maskę, taką jak na karnawał. Tamtą schowała i ubrała nową. Zamknęła plecak, założyła go i poczekała chwilę na Adolfa.

adolf
-ok ok, powiedział idąc w kierunku ,,akademika"
Balansuje na linie, z jednej strony tylko ona go nie odrzuciła ale z drugiej ona może z nim zrobić co chce, cholera

Phoebe
Popchnęła go do przodu, tak by nie spadł, ale przyśpieszył kroku, raczej bardziej dla żartu, niżeli w celu zadania kontaktu fizycznego.

adolf
Zgodnie z zamiarami Phoebe przyspieszył kroku i złapał ją za rękę przyciągając do siebie nie przerywając marszu.

Phoebe
Uśmiechnęła się pod nosem. Poszła trochę szybciej, niż wcześniej.

adolf
Poszedł szybko za phoebe, ciekawe co planuje, ale dzisiaj wyszedł z 2 rzeczy naraz, z przegrywu i Dziewictwa to co teraz?

Phoebe
- I pomyśleć, że zaczęło się od uderzenia, hm? - mruknęła cicho zamyślona.

adolf
-tak, od mojej pobudki, śmieszne jak ten świat lubi się z nami bawić, powiedział patrząc na to gdzie są

Phoebe
- Rzeczywiście...Nie rozumiem, jak ludzie mogą lubić spać.

adolf
-by uciec od problemów, zapomnieć o tym czym się jest, i często bo pobudka jak jest naturalna to jest przyjemna, i poczucie wyspania jak i sen którego potrzebujemy do życia, powiedział idąc do akademii

Phoebe
- i tak nie rozumiem.

adolf
-biologia ludzka, musimy spać żeby żyć powiedział wzruszając ramionami

Phoebe
- Przecież w sumie tracimy czas na spanie, gdy możemy przewieść te osiem godzin produktywnie.

adolf
-w sumie tak ale pamiętaj że bez snu ludzie są mniej produktywni

Phoebe
- Masz rację.

Mark i Febrione

W nurcie strumienia coś się świeciło.
Postęp bez słowa podszedł i sięgnął po to.

Oczywiście od razu zaczęły go atakować osy, szerszenie, pszczoły i gałęzie drzew, ale na metalowym kolosie to nie robiło wrażenia. Wyjął medalion ze strumienia... a przyroda się uspokoiła. Czy raczej to on, wykorzystując moc medalionu, ją uspokoił.

- Dziękuję za pomoc, dzieciaki. Co chcecie w zamian? - spojrzał na nich pytająco.

Mark

- mnie by się przydał nowy kostium. Tamtem tak jakby się popsuł...