*Zacisnął mocno zęby*

Wilki okrążyły człeka.

*Stanął normalnie*
- Tak... A więc tak zginę? No tak - Przecież to tylko zemsta...
*Upuścił miecz*

Erykhit pisze:
Wilki okrążyły Michała.

(Michała? To nie jest już Michał :) )

Michaelpl03 pisze:
(Michała? To nie jest już Michał :) )

//Ups, przyzwyczajenie...

Wilki zbliżyły się, wojowi nie pozostało wiele czasu. Śmierć zbliżała się wielkimi krokami. Lecz wtem rozległa się piękna muzyka lutni. Wilki zaprzestały ataku. Usiadły, zaczęły wsłuchiwać się w pieśń.

*Bliwild tak małych ruchów jak siad nie rozpoznaje, lecz usłyszał dźwięk*
- Dziwne... Jeszcze nie atakują?

Muzyka robiła się coraz głośniejsza. Wilki zaskowyczały.

*Spróbował od nich odejść, gdyż zauważył, (A tak dokładnie to wyczuł) że nic nie robiły*

Po pewnej chwili, gdy muzyka cichła, wilki uciekły w głąb lasu.

- Jak brzmi imię tego, kto uratował mi życie?

(czekaj, sprawdzę :D)

Erykhit pisze:
(czekaj, sprawdzę :D)

(Czekam... :D)

- Czy można się nazywać? Imię przyodziać? Założyć niczym kurta? Jak dzik, otoczon, broniłeś się białymi kłami i tnąłeś zajadłą psiarnię. Ów bard, wśród chmary zagrożenia obronił Cię z rozpaczy i nadziei, która myślała, że z obozu pomoc nadejdzie, ona jednak nie nadeszła... Tak! Mam świetny temat do ballady! Muszę to gdzieś zapisać...

- Dziękuję Ci po stokroć. Ale... Jak brzmi Twe imię?

- Jak to było... - bard był bardzo zamyślony, nie zwracał uwagi na woja.

*Spróbował go wyczuć. Wyczuł aurę tworzenia oraz aurę cywilizowaną*
- Halo?

Bard nie zwracał na niego uwagi, w końcu zakrzyknął.
- Mam!

- Hej? Jesteś tu?

Odwrócił się w stronę woja.
- O co chodzi?

- Ja... Dziękuję za uratowanie mi życia. Mogę się jakoś odwdzięczyć?

- Nie... Chociaż w sumie jest jedna sprawa, w której mógłbyś mi pomóc.

- Jaka?

- Pewna kobieta... Ekhem... Zostawiłem u niej moją ręcznie rzeźbioną elfią lutnię. Ta, na której gram, nie wydaje tak niezwykłych dźwięków. Czy pomógłbyś mi ją odzyskać?

- Dobrze...

- Tylko nie mów jej, że przychodzisz ode mnie... Ma ona kuszę!

- Co ma zrobić?

- Przynieść mi ją... - zamyślił się. - Chwila, gdzieś już Cię widziałem.

- Tak... Ja też Cię wi-
*Ugryzł się w język*
- Słyszałem...

- Ciesze się. Przynieś mi moją lutnię, a nagroda Cię nie ominie.

- Nagrodę już otrzymałem... Gdzie mogę znaleźć Twój instrument?

- W domu mojej byłej narzeczonej, panny Bonnie.

- A... Gdzie TO jest?

- W Arafinwe, w dzielnicy Arkady. Dom jest wielki, na pewno go znajdziesz. Ja nie mogę się nawet tam zbliżyć, gdyby mnie zauważyła - już po mnie.

- Tak, tylko... Jest pewien problem... A nawet dwa...

- Mów... Jak tam Ci mówią?

- Po pierwsze: Mam "zakaz" wstępu do Arafinwe. Po drugie: Jestem niewidomy. Po trzecie: Mówią na mnie Bliwild.

- Niewidomy? Ależ to ekscytujące. Tyle inspiracji... - Wyciągnął ze swojej torby jakiś zwitek papieru, oraz coś do pisania. Zaczął bazgrolić po kartce.

*Nie spostrzegł tego ruchu*
- Tak, niewidomy...

- Pięknie... Idealnie... Słowa same układają się!

- Em... Co Ty robisz?

- Nie przeszkadzaj mi teraz!

- Dobra...

- Tak... Ów... Cholera...

- ...
(Ale się rozpisałem, że ho ho!)

- Albedo? Tak! To rozwiązanie.

*Nie przeszkadzał mu*

Bard był pochłonięty w całości, na czynności którą wykonywał.

*Czekał...*

Bard ciągle pisał.

(może byś w końcu udał się gdzie trzeba?)