(A jakim miałby być?)

Erykhit pisze:
(A jakim miałby być?)

(A jakim jest? ;_;)

Michaelpl03 pisze:
(A jakim jest? ;_;)

(Normalnym, mieszczanin)

Erykhit pisze:
(Normalnym, mieszczanin)

(Cywilizowanym, neutralnym)
- Pozwoliło mi... Życie.

- Gdy człek zabije wilka - nic wielkiego, zaś gdy wilk zabije człeka, zabiją wkrótce i wilka. Gdzież tu sprawiedliwość?

- Eh... Kim jesteś?

- Tutejszym łowczym jestem.

- Jak Cię zwą?

- Nie odpowiedziałeś na moje pytanie... Czemuż to zabiłeś tego biednego wilka, wszak nic Ci nie zrobił.

- Gdy mieszka się w jaskini, nic się nie widzi i nie ma się co jeść... Musiałem...

- Nie, nie musiałeś...

- Ha! A co miałem zrobić?!

- Zabić wilka umiecie, a roślin zjeść się nie da? Wszak nie ma tutaj nic trującego.

- Dobra myśl... Problem w tym, że nie potrafię rozpoznać takich rzeczy...

- Nie wydaje mi się.

- Nie odróżniam trawy od poziomki...

- A machać mieczem i wskazać bezbłędnie położenie człowieka potrafisz?

- Tak. Jednak człowiek bądź zwierzę różni się od rośliny, nieprawdaż?

- Jakim to sposobem, potrafisz wskazać gdzie co jest?

- Można powiedzieć że... Magicznym.

- Kłamiesz, magia w tym udziału nie ma, zwykłe zrządzenie losu.

*Odwrócił się w jego stronę. Człowiek mógł spostrzec jego białe oczy, w których ledwo co było widać resztki błękitu. Podszedł do niego*
- Jak udowodnisz, że to zrządzenie losu?

- Nie ma takowego sposobu. Acz nie jesteś taki bezbronny. Miasto jest malusieńko drogi stąd. Czemuż się nie wybierzesz tam?

- Po pierwsze: Jest taki sposób. Nie wiem, czy ktoś poza mną go opanował, ale takowy istnieje. Po drugie: Nie przyjęto by mnie tam. Jestem na wpół dziki...

- Przesadzasz... Imć pana już widziano w mieście!

- Poszedłem za tajemniczym, aczkolwiek przyjemnym dla ucha dźwiękiem.

- Mieszkańcy obawiają się Ciebie.

- Że co? Z jakiego powodu?

- Hmm, pomyślmy - mieszkasz w lesie. A o czym to może świadczyć?

- Proszę bardzo - O czym?

- Ja nic nie mówie... Ludzie obawiają się Ciebie, ostrzegam.

- Nie mam zamiaru nic robić. Nie wiedziałem, że w pobliżu jest miasto.

- Taa jasne... Co zamierzasz?

- Em... Nie rozumiem pytania?

Nie odpowiedział, wpatrywał się ciągle w niego, oczekując na reakcje.

- ... Dlaczego... Dlaczego tak na mnie patrzysz?

- Daje Ci czas na opuszczenie tego miejsca. Nie potrzebujemy takich jak ty. Po zmroku ma Cię tutaj nie być - odszedł.

- Eh... I gdzie ja mam pójść? No nic, pomyśli się...
*Zostawił wilka, wziął miecz i wyruszył... Sam nie wie gdzie*

Do karczmy zaczęli zjeżdżać goście zaproszeni na wesele.

*W końcu - To musiało się stać. JEBS! Bliwild potknął się o kamień. Wstał, otrzepał się jakoś z kurzu i szedł dalej*

Głos barda "słychać było w całym Arafinwe".

*Nie zwracał na niego uwagi. Ostrożniej stąpał po ziemi, aby znowu się nie wypie**olić :D*

Usłyszał w oddali wilka.

*Przystanął na chwilę aby go zlokalizować. Spróbował go ominąć*

Wilk zmierzał w jego stronę, nie był on sam, lecz cała watacha.

- Szlag... I po co mi to było?
*Wyciągnął miecz gotowy do samoobrony*

Erykhit pisze:
Wilk zmierzał w jego stronę, nie był on sam, lecz cała watacha.

(Wataha przez "h" :) )

Michaelpl03 pisze:
(Wataha przez "h" :) )

//Mam zacząć Ciebie poprawiać?

Wilki zbliżały się.

Erykhit pisze:
//Mam zacząć Ciebie poprawiać?

(Hm... Nie :D)