Były Karczmarz leżał nieruchomo z otwartymi oczami patrząc się w sufit. Nie zwrócił na niego uwagi.

- E... Eli... - Gniotek mruczył cicho jakby próbując coś powiedzieć.

Abraxas kiwnął głową, tak lekko że prawie że niewidocznie.

- Zaraz otworzę! - zawołała, po chwili otwarła drzwi i spojrzała na niego. - Witaj San, mogę jakoś pomóc?

- Gniotek? - spytała wyraźnie zdziwiona. - O... Oczywiście, chodźmy. - odparła przechodząc przez drzwi i zamykając je.

Elisif podeszła do niego bardzo powoli, ten leżąc wcześniej przez cały czas przechylił głowę i spojrzał na nią.
- Witaj Gniotku... - spojrzała na niego i uśmiechnęła się lekko, w oczach miała łzy. Ten ruszył lekko palcami u ręki bliżej jej (lewej). Złapała go za dłoń. On tylko patrzył w jej stronę bez słowa.

Karczmarz wystawił prawą rękę bardzo powoli w jej stronę, ona przybliżyła się, objął ją. Po chwili Elisif rozpłakała się. Karczmarz patrzył chwilę na Sana przez jej ramię a potem zamknął oczy. Jej łzy spływały mu po plecach.
- Myślałam... Myślałam że już odszedłeś... Że już nie wrócisz...
- Od... Odchodzę... - powiedział bardzo cicho Karczmarz, zarówno mówienie jak i obejmowanie jej kosztowało go wiele wysiłku. Obejmowali się tak jeszcze dłuższą chwilą, w końcu Karczmarz powoli opadł na łóżko, Elisif wyprostowała się i próbowała wytrzeć sobie łzy z twarzy.

- Tak... Po prostu... - Elisif wytarła sobie łzy spod oczu i spojrzała na Sana, nie wiedząc jak zakończyć. - Tęskniłam zanim... Myślałam że już nigdy nic do mnie nie powie... Jak powiedziałeś że chce mnie zobaczyć to... Sama nie wiem...

- Jasne, dziękuję że mnie powiadomiłeś. A teraz jeśli pozwolisz, wrócę do siebie do pokoju. - Mówiąc to wzięła klucz i ruszyła w stronę wyjścia.

Tymczasem Stratum siedział przy bramie do miasta czekając. W końcu zobaczył zbliżającego się swojego zastępce.
- Jestem, sir.
- Świetnie, rozumiem że dostałeś mój list?
- Oczywiście, nie rozumiem tylko skąd nagle ten pośpiech.
- Ta kobieta, o której ci pisałem, jest bardzo niecierpliwa.
- Rozumiem, kiedy mam przejąć dowodzenie?
- Już, wrócę najszybciej jak to możliwe.
- Tak jest, sir. - Powiedział zastępca po czym ruszył w stronę siedziby orkowego generała.

- Nazywaj to jak chcesz, swoją drogą, śmiesznie wyglądasz lądując w taki sposób, dobra, wezmę swoje rzeczy i możemy ruszać.

- Nie dziwię się że ten koleś cię zamknął, skoro jesteś taką zrzędą. - uśmiechnął się Stratum po czym poszedł do swojego namiotu postanowionego w mieście, wrócił z niewielkim plecakiem z czarnej skóry.

- Spotkaliśmy pewnego nekromantę, musiał być rzeczywiście potężny skoro dał radę przenieść nas wszystkich.

- Spory kawałek jeszcze przed granicą Varantu.

- Możliwe. - odparł Stratum. - Ruszajmy więc wreszcie.

- Otwarte - zawołał Garrus przyglądając się miastu przez okno.

- Jak widać - powiedział odwracając się do niego. - zastanawiam się co tak bardzo chcieliście ze mną omówić.

- Rozumiem, jeśli chodzi o to kogo miałbym wysłać, to znam tylko jedną osobę która jest pod moimi rozkazami i się nada. Kapitan Karler, to świetny wojownik, właściwie chyba najlepszy jakiego mam, wiesz mi, ze świecą szukać kogoś kto walczy równie dobrze co on.

Wojownik dość późno wyszedł z pokoju. Wyszedł z karczmy i udał się do sklepu "Pod miastem przyszłości."

- Myślisz więc że mój najlepszy człowiek mógłby być idiotą? Nie doceniasz nas darcusie.

W sklepie za ladą stał sobie pewien przyłysawy już pan z siwym zarostem, siedział sobie nucąc i czyścił jakąś fiolkę.

Podszedł do sprzedawcy.
- Witaj. Nazywam się Walon. Mam w planach ryzykowną wyprawe i potrzebuje czosnku, srebra i zapsaów na droge.

Garrus spojrzał na drzwi.
- Otwarte, boże co wy się tak uwzięliście żeby pukać? Nie ma tam żadnej tabliczki na ten temat.

Kuba1001 pisze:
Podszedł do sprzedawcy.
- Witaj. Nazywam się Walon. Mam w planach ryzykowną wyprawe i potrzebuje czosnku, srebra i zapsaów na droge.

- Ach, witał cię młodzieńcze - odezwał się Alfrid - rozumiem, jakich zapasów sobie życzysz? Mam wiele długo terminowej żywności. - mówiąc to wyjął spod lady trochę czosnku. - I w jakiej postaci srebra chcesz? Sztabki? Strzały? A może kołki?

- Owszem, no dobrze, kiedy ta ekspedycja ma wyruszyć?

- Za ile zamierzamy wyruszyć? Chce być pewien czy mój człowiek zdąży się przygotować.

- Niech będzie, mamy jeszcze coś ważnego do omówienia? Czy możemy wracać do swoich spraw?

Garrus pokazał ręką do strażnika żeby do niego podszedł, przez rozmowę stał przy ścianie.
- Wezwij po kapitana Karlera, jest mi potrzebny.
- Tak jest. - po czym wyszedł.