- Jakaś kobieta mieszkająca w lesie zatrzymała Abraxasa, chcę zobaczyć co z nim.

- W taki razie chodźcie za mną.
Walon poszedł w kierunku chaty, w której był Karczmarz.

Elisif spojrzała na nich lekko zdziwiona zastanawiając się po czym ruszyła za Walonem.

Walon zaprowadził resztę do chaty i zszedł do podziemni w poszukiwaniu kobiety.

Stała tak jak wcześniej i gotowała coś w kotle, Abraxas spał w klatce.

- Ponieważ jest zbyt niebezpieczny żeby mógł chodzić wolno, o czym chyba ktoś z was nie wiedział. - powiedziała kobieta z pogardą. Elisif tylko podeszła do klatki opierając o nią rękę. - Ostrożnie, on tylko udaje że śpi.

- Można mu jakoś pomóc? Bo jeśli nie to ja mogę...
Nie dokończył kiedy spojrzał na Elisif.

W umyśle staruszki wyczuł że jest w miarę neutralna jednak chciała jakoś pomóc Abraxasowi gdyż według niej był zbyt dużym zagrożeniem. Jednak kiedy wszedł w umysł Abraxasa wyczuł tylko kompletny chaos przy którym nie dał rady nic zrozumieć.
Elisif rozumiejąc co Walon chciał powiedzieć spojrzała na niego tylko gniewnie, po czym zaczęła przyglądać się Karczmarzowi.

- Co? Co chcecie zrobić? - zapytała Elisif patrząc to na Darcusa to na Victorię.

- Ufasz jej w ogóle? Ostatni raz kiedy ją spotkałam nie była kimś komu bym zaufała, mam nadzieję że mi to zamierzasz wyjaśnić?

- Świetnie... - zamyśliła się. - Dobrze, może to zrobić, ale niech tylko mu coś zrobi...

- Jeśli uważasz że to mu pomoże, rób co możesz. - powiedziała Elisif i cofnęła się trochę.

Zarówno myśli jak i uczucia Abraxasa wariowały jak oszalałe, raz był szczęśliwy, raz wściekły. W ciele Gniotka wyczuła jakąś zarazę której jednak nie znała, to było coś nieznanego, niebezpiecznego.

- Co? Wiesz co mu się stało?

- To nie jest dobry pomysł, wam się może wydawać że potraficie go uspokoić ale jesteście w dużym błędzie. - powiedziała Farilda.

- A więc co zrobimy.

- Nie interesuje mnie to, za to wiem co on potrafi. I nie pozwolę żeby ktoś tak po prostu wypuścił go na wolność po tym co zrobił.

- Dobre pytanie. - odparł ponuro Walon.

- Poza tym że kilka drzew jest tak rozdrapanych że nie wiadomo ile ustoją? Pozabijał sporą ilość zwierząt po drodze oraz napadł jednego centaura który bez pomocy jednej z moich sióstr by już dawno był martwy.

- To miejsce najwyraźniej nie było zbyt bezpieczne skoro przylazł do lasu i spowodował zniszczenia.

Wiedźma zamyśliła się na chwilę.
- Dobrze, ale mój strażnik pójdzie z wami, jeśli znowu wam ucieknie, zabije go.

- Twój strażnik? Nie wiem jak reszta, ale ja nie obdarzę zaufaniem takiego bydlaka z głową jelenia.

- W takim razie zapomnij o tym żeby go wziąć stąd. Jest zbyt niebezpieczny, nie pozwolę żeby opuścił to miejsce zwłaszcza teraz. Możecie albo spróbować mu pomóc tutaj, albo w ogóle.

- A więc rozumiem że zamierzacie go trzymać w przytulnym pokoiku? Nawet nie wiesz co robisz.

- Pomysł dobry. ale jak ucieknie...
Walon przygotował szablę w razie ataku.

Staruszka już chciała coś powiedzieć ale wszyscy usłyszeli nagle głos od strony wyjścia, Kate.
- Darcus? Mamo? Co wy tu robicie? - zapytała zdziwiona.

- Abraxasa? Ale... Zaraz, to jest ta osoba której szukałeś? - zapytała Walona zdziwiona. Stała bez słowa nie rozumiejąc. Zza niej wybiegł strażnik Farildy.
- Próbowałem ją zatrzymać ale była zbyt natarczywa. - burknął wkurzony że Farilda w jej przypadku zabroniła mu korzystać z siły.

- Nie... Większość czasu byłem w lesie... Nikt mi nie powie... - musiała odetchnąć głęboko żeby zachować spokój. - Co mu się stało?

- Jaki z tym problem? - zapytała.
- Nie mogę im pozwolić tak po prostu go wziąć, oni nie wiedzą co robią, ten kamień, myśli że dzięki niemu może zrobić nie wiadomo co. Jest w błędzie.
Kate podeszła do Elisif i spojrzała na Abraxasa.
- Naprawdę wiesz jak go uleczyć? - zapytała Darcusa.