Rozryła ziemię, szukając w niej wilhoci. Nie będzie leciała po taką blahostkę nad jezioro.

Znalazłaś trochę, ale prościej było użyć jednego z materiałów ze skrzyni w roli szmatki.

//jakby wszystko schodziłlo za jednym dotknięciem szmatki życie byłoby zbyt piękne

Odłożyła lusterko w wilgoć i poszła po coś w roli szmatki do skrzyni.

Najlepiej nadawała się do tego stara koszula, która i tak była już postrzępiona.

Wobec tego zajęła się czyszczeniem owego lusterka.

Po chwili było już całkiem czyste, a na pewno wystarczająco, by móc się przejrzeć.

Rozejrzała się czy jest sama, co było nieco bez sensu. Spróbowała zaryzykować i znów zmieniła się w tą tak niecodzienną dla siebie istotę, jaką był człowiek. Przerażało ją to, ale kto nie boi się nowego?

Przemiana w człowieka nie różniła się niczym, od zmiany w jastrzębia czy szopa. Co nie zmieniało faktu, że było to dla ciebie coś zupełnie nowego.

Zastanawiało ją tyle rzeczy... Ale zaczęła od najprostszych, czy umie chodzić i utrzymywać równowagę w tej postaci.

Poruszanie się człowiekiem, nie różniło się od twojego naturalnego chodu. Nie mniej jednak mniejsze stopy pozwalały na delikatniejsze ruchy.

Czuła się taka krucha w tym ciele. Nie za bardzo wiedziała, co ma ze sobą teraz zrobić. Wyszła na moment na dwór, patrząc która godzina

Dopiero zaczęło się ściemniać. Zza drzew widać było zachód słońca.

Zastanowiła się i w końcu spróbowała mówić pod ludzką postacią.
- Mam nadzieję, że nie zostanę tym małym dziadostwem na zawsze.

Twój głos brzmiał bardzo melodyjnie, nieco wysoko, ale nie piskliwie.

Z braku zajęcia wzięła dziennik i pod ludzką postacią wertowała go sobie w kącie.

Niestety ludzka forma nie poprawiła twoich zdolności w czytaniu.

Próbować warto. Kontynuowała.

W tych lasach coś jest... coś nienaturalnego...ale przecież nie zrezygnuje....mam dzieci które mnie kochają...nie mogę ich zawieść...
Każdy fragment zawierał coraz więcej historii tajemniczego leśniczego.

Wciągnęła się w tą historię nieroztropnego ryzykanta.

- O, znów Bóg. Ciekawe, czy go spotkam.

- Widać miałam poprzednika, ciekawe, co mu się stało. Może umarł z tym biednym lasem?

- Ach, selekcja naturalna. Jak jest nas za dużo, jest źle.

- No co ty nie powiesz. Pewnie dogorywałeś pisząc ciąg dalszy.

Zatrzasnęła dziennik i westchnęła ciężko. Znała mnóstwo takich historii. Mimo tego, że nie cierpiała wielu takich ludzi, wciąż było jej ich żal. Wśród Indian czuła się jak w rodzinie, więc po części to rozumiała.
- Spotkanie w Krainie Wiecznych Łowów, co?
Odłożyła dziennik i znów zbadała upływ czasu.

Noc powoli zaczynało dominować, ale słońce wciąż dzielnie walczyło na horyzoncie.

Przemieniła się w siebie i obserwowała w milczeniu ową walkę.

Płomienista kula powoi ulegała ciemnym siłą księżyca. Walka była z góry przesądzona, lecz światło nie chciało się tak łatwo poddać.

- Jak zawsze. Chociaż to się nie zmienia.

Niewątpliwie byłoby to przerażające, gdyby od tak ciemność zaczynała się cofać.

Niebo nad Ameryką tysiąc lat temu wyglądało tak samo. Lasy były inne, ale niebo się niczym nie różniło.

W takich chwilach jak ta, wiedziałaś że bronienie natury było walką, w której warto brać udział.

Pokręciła głową. Nie chciała się rozpłakać albo przynajmniej wpadać w smutek, bo łzy to coś, co trudno jej wywołać u siebie. Zaczęła myśleć na Rikae. Jego adaptacja wydawała się wyjątkowa, rzadko się taką spotyka.

Był to wyjątkowy mężczyzna, więc i jego spojrzenia na świat musiało być wyjątkowe.

//coś mi sugerujesz?

Idiota, nie mężczyzna. Nawiedzony dureń zapatrzony w ludzkość. On by... Położyła dłoń na kości policzkowej, jakby miała wrażenie, że się rumieni. On jest idiotą, kropka.

Może i się rumieniłaś, ale nie było tego widać przez strukturę twojej głowy. Mogłaś do woli myśleć jaki to on jest głupi i nawiedzony.

//Abby, no co ty, ja bym coś sugerował?

//no oczywiście

Pomyślała, że prostu przyjdzie nieco wcześniej. I tak też zrobiła.

Znowu musiałaś pokonać tą samą drogę, ale jak to bywa podczas podróży, teraz pokonałaś ją nieco szybciej. Gdy dotarłaś w pobliże budynku, słońce oficjalnie się poddało.

Obliczyła w myślach o ile minut wcześniej się pojawi.

Tak w zasadzie, to pojawi się nie tyle kilka minut, co jakieś dwie godziny za wcześnie.

Postanowiła więc pójść na spacer wokół jeziora.

To nie był rozważny pomysł, jezioro było daleko na południe od ciebie. Nie zdążyłabyś, nawet gdybyś leciała najszybszym ptakiem jakiego znałaś.

//>~> przelecę się ptakiem

Rozejrzała się za czymś ciekawym.

Nie było tu dużo do oglądania. Łysy pagórek na którym stała ogrodzona wieża, gdzieniegdzie już drapnięta pazurem czasu, ale wciąż dominująca nad lasem. No i oczywiście sam budynek radiostacji w którym paliły się światła.

Rozejrzała się, czy nieco dalej nie ma jakichś krzewów.

Na linii lasu rosło kilka borówkowych krzewów.