Dante
- Nie słuchałeś może nocnej audycji radia? Konkretnie Neverhill Night Radio. - Zapytał mężczyzna opierając się o ścianę.
Bulo
Mimo wszystkich zalet drzew, nie miały one oczu, wiec niewiele zobaczyłeś.

Użył więc starej metody. Jednak zwierzęta są nieodzownym fragmentem jego wizerunku.

- Od pewnego czasu prawie w ogóle nie słucham radia.

Postanowił poszukać czegoś innego.

Bulo
Zwierząt tu wiele nie było, a jak już, to gdzieś daleko. Nie zobaczyłeś niczego ciekawego.
Kuba
Na twoje nieszczęście, las nie oferował wielu grot ani jaskiń do zasiedlenia.
Dante
- A wielka szkoda, bo nasz ojciec jest tam spikerem. - Powiedział z uśmieszkiem. - Puszcza muzykę i od czasu do czasu wysyła niektórym prostackie zagadki. Zabawnie jest jak jakiś napaleniec nadinterpretuje to, i zamiast pójść na lewo od pomnika, lata po lesie ze sprzętem za grube tysiące. Zazwyczaj w takich sytuacjach, ojciec cofa powołanie. -

Użył, więc ostatniej metody jaką znał. Każdy kto wybrał się do tego lasu musiał dotknąć, choć liścia. Wykorzystał swój dar do poznawania podstawowych informacji o osobach i innych bytach które dotknęły żywej części lasu. Sprawdził które nadal się tu znajdują.

Szukał dalej, ale w końcu odpuścił sobie i przysiadł gdzieś na ziemi, najlepiej otoczony i osłonięty drzewami.

Joker wzruszył ramionami.
- Nie słucham radia, i nie mam zamiaru. Raz posłuchałem, i ledwo wróciłem do domu. A sprzętu za grube tysiące nie mam.

Bulo
Było to zbyt wiele myśli do ogarnięcia, nawet jak dla ciebie. Po chwili musiałeś przestać, bo twoja głowa zaczęła niemalże dosłownie pękać!
Kuba
Łatwo było znaleźć w lesie miejsce otoczone drzewami. Po chwili znalazłeś całkiem przyjemny skwerek.
Dante
- To nieważne, liczy się tylko którą ścieżką pójdziesz. - Powiedziała dziewczyna. - Wszystkie prowadzą do tego samego, jednak każda droga biegnie inaczej i będzie wymagała od ciebie innych rzeczy. Nie zawsze takich, jakich byś chciał. -

No to przycupnął tam, by odpocząć i zregenerować siły, oczywiście nadal pozostawał czujny.

- A jakie ścieżki mam do wyboru?
Przerzucił wreszcie karabin szturmowy na plecy, zawadiacko lufą w dół.

Shimasani odrzuciła dziennik niedbale, nieco wkurzona. Nie lubiła irytujących przedmiotów wokół siebie. Wyszła na zewnątrz, chcąc rozejrzeć się wokół domu, czy nie było tam czegoś przydatnego, bądź jakiejkolwiek rośliny nie pasującej do otoczenia.

Skupię się więc tylko na potworach

Bulo
Potwory były zbyt skomplikowanymi personami, by tak po prostu wchodzić do ich umysłów, bez nawet patrzenia na nie.
Kuba
Na szczęście nikt cię nie nachodził. Las był wręcz podejrzanie pusty.
Abby
Rośliny nie zobaczyłaś, ale gdzieś w tle dostrzegłaś metalową konstrukcje, którą ludzie zwali "wieżą radiową". Ale czy ona zawsze tam była?
Dante
- Wszyscy chcemy zniszczyć zło które zalęgło się w tym lesie. - Powiedziała dziewczyna, a chłopak dodał - Wy je chyba nazywacie "SorLab. - Kirea pokiwała głową i kontynuowała. - Ale jesteśmy podzieleni na trzy obozy, które mają różne poglądy na to co zrobić po tym jak zło zostanie przepędzone. My, czyli Rodzina, chcemy zachować stary porządek rzeczy, ludzie mają swój świat, my swój. Sentha zwana...Ku#wą z Jeziora - Wtrącił się Aerik, ale szybko został zganiony wzrokiem przez siostrę. - ..zwana Damą z Jeziora, chce by nasze światy połączyły się i starały się żyć w zgodzie. Czegoś podobnego chce Kapłan, ale on chce tym światem władać. Nie wierzy, wielu twierdzi że słusznie, że człowiek byłby w stanie potraktować nas równo, więc uważa że jeden z nas powinien sprawować władzę. - Zakończyła wywód, który jej brat skwitował słowami. - Więc po której stronie jesteś? -

- Pieprzone ludzkie bzdury.
Zmieniła się tym razem w sokoła i poleciała w tamtą stronę. Ciekawość wygrała i pewnie będzie tego żałować.

Poszedł głębiej w las

- Jako głupi żołdak powinienem po prostu strzelać, nie pytać. Ale czemu nie uważacie, że światy mogą się połączyć? Chcecie się tylko ukrywać, czy po prostu sądzicie, że to jawne zagranie doprowadzi do waszej zagłady? - Podrapał się po bliźnie na twarzy, dopiero po chwili dodał - Sądziłem, że to wy jesteście stworzeni w tym laboratorium...

Bulo
Byłeś głębiej w lesie.
Abby
Z każdym metrem bliżej wieży, las nieco się zmieniał. Stawał się nieco ciemniejszy, emanujący jakąś dziwną energią.
Dante
- Uznam że tego nie słyszałem. - Powiedział Aerik i dodał. - Cała historia ludzkości to rzeka krwi, nawadniana sporami o takie gówna jak religia, pieniądz, a przede wszystkim o inność. Wy ludzie nie jesteście w stanie zaakceptować osoby o innym kolorze skóry, ale zrobicie wyjątek dla istoty mojego pokroju? Wątpię. -

- "Historia ludzkości to rzeka krwi przelanej z powodu różnic poglądów w sprawach władzy i życia pozagrobowego", tak, znam ten cytat. Jednak mimo tej niechęci, może i nienawiści, nie chcecie unicestwić ludzkości. Czemu?

- Bo to typowo ludzkie myślenie. Zatruć wodę, by nikt nie mógł się zachłysnąć, ściąć drzewa, by nikt nie mógł się powiesić. Wojna nigdy nie rozwiązuje problemów, a tym bardziej zagłada. W dodatku was są miliardy, a nas ledwie tysiące i to rozsiane po całym świecie. -

- Nie wszyscy chcą tylko niszczyć. Ludzkość nie raz pokazała, że ma do zaoferowania więcej.

Utworzył ze swych palców flet i zaczął na nim przygrywać jedną melodię starej przyśpiewki więziennej.

Bardziej kołowała, niespieszne zmierzając w tym kierunku, obserwując okolicę. Nie miała ochoty odpuszczać, parła przed siebie.

Postanowił wykorzystać okazję do odpoczynku.

Dante
- A mimo to przed chwilą byłeś zdziwiony, że nie mamy w planach ich zagłady. Phi. - Pokręcił głową.
Bulo
Muzyka miło roznosiła się po lesie.
Abby
W końcu dotarłaś do wieży. Stała na niewielkim pagórku, ogrodzonym siatkowym płotem. Obok niego stał niewielki budynek z płaskim dachem. Widziałaś już coś takiego, ludzie nazywali to chyba "radiostacją". Nie mniej jednak, w przeciwieństwie do innych, do tego nie prowadziła żadna droga.
Kuba
Wypoczynek przerwał ci trzask łamanej gałązki. Dość daleko, ale wciąż zbyt blisko.

- Bo sam stwierdziłeś, że są zagrożeniem. A jeszcze wcześniej mówiłeś o tych, którzy chcą tego dokonać. Nie zawsze można siedzieć na płocie okrakiem, w końcu będzie trzeba zdecydować.

- Wiele jest na świecie zagrożeń, ale to nie powoduje że żyjemy w ciągłym strachu. Tak długo jak nie wiemy o sobie nawzajem, żyjemy w pokoju. My nie siedzimy okrakiem na płocie, my bronimy płot przed tymi którzy chcą go zniszczyć. - Powiedział. - A skoro o decyzjach mowa...

- Muszę bronić ludzkości, do tego zostałem przygotowany. Co nie znaczy, że chcę waszej zagłady. Ale od pewnego czasu zastanawiam się, czy ludzkość nie zasługuje na zagładę... - Westchnął wracając do wspomnień.

- Nasza opcja wydaje się w takim razie najlepsza. - Powiedziała Kirea. - Nie narazisz ludzkości na zagrożenie, nie doprowadzisz do zagłady żadnego gatunku i może, może znajdziesz odkupienie.

Natychmiast się zerwał i odwrócił w tamtym kierunku, używając zmysłów węchu i słuchu, by zbadać z kim ma do czynienia.

- Ja nie szukam odkupienia. Ta część mnie, która go potrzebowała, została razem z tymi, którzy już tego zaznali. Po prostu powiedzcie mi, co mam zrobić, by utrzymać status quo.

Dante
- Czyli jesteś z nami? - Zapytała dziewczyna podając ci rękę.
Kuba
Czymkolwiek to było, szybko się oddaliło. Twoje zmysły nie były w stanie powiedzieć o nim nic, poza tym, że to z pewnością nie jest człowiek.

Obleciała konstrukcję wokoło, rozglądając się za jakimiś żywymi istotami.

Budynek nie wyglądał na ruinę, ale nie dostrzegłaś żywej duszy.

//ten budyneczek obok wieży też jest wewnątrz ogrodzenia?

Prychnął i wrócił do odpoczynku.

- Wychodzi na to, że tak - Uścisnął jej dłoń.

//Tylko wieża jest ogrodzona.

Kuba
Kiedy już miałeś zasnąć, coś jakby śmignęło tuż przed twoją twarzą. Ktoś lub coś pogrywa nieźle sobie z tobą pogrywa.
Dante
- Miło mi to słyszeć. - Uśmiechnęła się tajemniczo i mocno ścisnęła twoją dłoń. Wtedy też jej skóra zaczęła się rozrywać, a luki wypełniały się czerwienią. Włosy zaczęły twardnieć i wykręcać się w rogi. Teraz miałeś przed sobą jej prawdziwą formę.

- Została już tylko jedna, mała formalność. - Powiedziała odbijającym się echem głosem. W tej chwil z jej dłoni wysunął się kolec, przebijający twoją dłoń. Poczułeś jak wzdłuż ręki przebiega strumień energii który efektownie zatrzymał się w twoim prawym oku. Wybuchło ono płomieniem rak silnym, że aż padłeś na kolana.

Złapał się za nie i głośno krzyknął z bólu. W akcie desperacji wyjął z kieszeni nóż i otworzył ostrze, chcąc już pozbawić się oka.

- Dramaturg. - Wyśmiał cię Aerik. W końcu ból ustał, a gdy odsłoniłeś oko widziałeś na nie...lepiej. Widziałeś wszystko w idealnej ostrości i jasności, nawet w takim półmroku jak w tej jaskini. Oko wciąż nieco cię piekło, ale to nie był teraz problem.

Wobec tego rozejrzała się za wejściem, czy chociażby szczeliną, w którą weszłaby na przykład jako mysz. Ciekawość nie odpuszczała.

Zamrugał kilka razy jednocześnie nieco obracając przy tym głową w prawo. Potem starał się wyostrzyć obraz na dalekim punkcie, a potem szybko rozszerzyć źrenice, żeby ten obraz zamazać, i znowu wyostrzyć.
- Dobrze, że przynajmniej na dominujące... Ale co to właściwie jest? - Złożył nóż i wsunął do kieszeni.

Tym razem zawarczał głośniej i znów postarał się ustalić z czym ma do czynienia.

Abby
Nie musiałaś szukać, do budynku prowadziły całkiem wysokie drzwi. Problem powstanie dopiero, gdy te drzwi okażą się zamknięte.
Dante
Nie tylko wyostrzałeś sobie obraz, ale nawet delikatnie go przybliżałeś! - To odpowiednik naznaczenia. Teraz należysz do Rodziny. - Powiedziała dziewczyna, a chłopak dodał: - Nie licz tylko, że będę nazywał cię bratem. -
Kuba
Znowu usłyszałeś trzask gałązki w oddali, a potem straciłeś wszelki namiar na istotę.

- Nie musisz. Ale byłoby miło, jakbyś schował swoją wrogość do kieszeni, skoro mamy sobie nawzajem pomóc.

- To nie wrogość, ja już taki jestem. - Powiedział wzruszając ramionami.
- Razem z naznaczeniem uzyskałeś kilka bardzo ciekawych zdolności, które z czasem będą się ujawniać. Pamiętaj jednak, że nagminne ich używanie może je wzmocnić, ale z czasem będzie wpływać na twój wygląd. Bądź rozważny, bo inaczej nie zostanie z ciebie wiele człowieka. -

- Jakbym i teraz był wyjątkowo przystojny... - Uśmiechnął się krzywo.

//najwyraźniej zbyt szeroko objęłam słowa "nie prowadziła tam żadna droga"

Stanęła orzed drzwiami i przemieniła się z powrotem w leszę, by następnie spróbować otworzyć drzwi. Oceniła także, czy w tej formie w ogóle mieści się w drzwiach.

Znów położył się, ale teraz jedynie pozorował odpoczynek, pozostając czujnym, bo rzucić się do ataku od razu, gdy to coś znajdzie się w jego zasięgu.

Dante
- Może, rzeczywiście para rogów i szara skóra nieco poprawiłaby tą szpetną gębę. - Zakpił z ciebie Aerik.
Abby
Drzwi były otwarte, a ty mieściłaś się niemal na styk. W środku był korytarz odbijający w lewo był zapełniony jedynie przez skórzaną kanapę.
Kuba
Czymkolwiek była ta istota, nie dawała się tak łatwo podejść. Usłyszałeś kolejny trzask gałązki, nieco dalej, ale wciąż w twoim zasięgu.