Sego staną przy szamance.
- Pokaże wam jak wygląda potęga starej religii.

- Łupiór chłolerny! Zabić! - rozkazał Stan.

Oczy szamanki rozjaśniły się. Tatuaże pokrywające jej ciało zaczęły się świecić. Wpadła w trans. Strażnicy nie mogli zrozumieć co się dzieje.

- Co do... - wszyscy, oprócz Stana, uklękli, na znak szacunku. - Wstawać! Walczyć! Wstawać, no!

Wilk rzucił się na Stana zwalając go z nóg.

Stan upadł na ziemie.
- O-osz-szczę-ęd-dź, p-pani - ryknął płaczliwie.

Szamanka uspokoiła się. Upadła bezwładnie na ziemie. Wilk nadal patrzył z pogardą na żołnierzy. Oni również wymiękli, gdy poznali potęgę szamanki.

Stan leżał nieruchomo, bał się poruszyć. Strażnicy poszeptywali.

//kura ale faza

- I co teraz ? zapytał jeden z nich
- Trzeba pomóc kobiecie! Jest ranna !

- Nie! To szamanka - zła siła. Zginiesz, nie podchodź - rzekł jeden z nich.

-Wyście poszaleli ja uciekam
Powiedział Zbychu, kto jest ze mną?!

Wszyscy patrzyli na niego otępiało.

- Nie, wiem coś o tym. Szamani to dobrzy ludzie. Zajmują się leczeniem i pomocą ...

-Szamani to zaklinają w bestie
Mówi Zbychu

- Nie znasz się na starej religii ? co nie? - rzekł przystępniejszy z nich

-Mój syn został porwany przez szamanów
Powiedział stanowczo Zbychu

Stan, wykorzystując to, że nikt nie zwracał na niego uwagi, postanowił wymknąć się.

Wilk go zatrzymał, warknięciem nakazując pomoc kobiecie.

-Ej Stan poczekaj
Wymrukał Zbychu

- Jeśli chce niech idzie. Ja jej pomogę.

Zbychu podbiegł do Stana
-biegniemy?

- Szybko - rzekł Stan. - Uciekajmy!

Wilk bez skrupułów rzucił się na nich i przytrzasną do ziemi. Chciał odgryźć łby tak niehonorowym mężczyzną.

- N-nie zabijaj! Mam żonę, córkę, syn w drodze. Nie zabijaj, proszę - rzekł ze łzami w oczach Stan.

-Stan... mamy prze*ebane

- Zamknij się, Zbychu!

-Chyba że... Ty,szamanka a może taki układ, daje ci 400D a ty puszczasz nas wolno bez słówa?

Wtedy za ich plecami pojawiała się szamanka. Wstała mimo bólu, ratując strażników przed śmiercią. Chwile potem wraz z wilkiem zniknęła, mówiąc:
- Zapamiętajcie imię Elinor... by nigdy więcej nie popełnić takiego błędu.

(Ja kończę bo zaczynają mówić żebym wyłączyła ten komputer :D )

-Stan, mamy szczęście co nie?

- T-tak p-pani! - Stan, ciągnąc Zbycha za sobą, ruszył biegiem w stronę wyjścia.

-Wiesz co jest w tym najgorsze? Wyleją nas

- Wynośmy się stąd, bo jak ten barghest po nas wróci... - ponaglił Zbycha.