Za oknami burza i śnieżysty krajobraz niczym z Alp, w środku przepych i bogactwo. Nagle z wejścia dobijają się pomruki oraz bliżej nieokreślone dźwięki, pojawiają się czarne sylwetki.
Ni to jednak cienie, a ni to ludzi- a może jednak tak ?
W niewyjaśnionych okolicznościach w tej rezydencji zaczęli się pojawiać ludzie z różnych czasów, wymiarów i uniwersów, którzy nieświadomie przez te nagłe pojawienie się podpisali zgodę na zostanie zamordowanym w czasie tego "przedstawienia" o bliżej nieokreślonych rolach.
Nie można usłyszeć nic tutaj, poza pogodowymi dźwiękami za ścianami rzecz jasna.
Na początku pustka, a nagle ktoś się znalazł... ty.

Artur przebudził się. Plecy strasznie go bolały, zwłaszcza w okolicach łopatki. Ale to drobnostka. Gdy zorientował się gdzie jest, kolana się mu ugieły. Był w dużym szoku. Ostatnie co pamięta, to jak zasypiał w hotelu w Bukareszcie, a tu nagle budzi się w jakimś dziwnym holu. Postanowił ruszyć, rozglądając się na boki.

Gdy Artur patrzył na boki, zobaczył przejścia do innych pokojów oraz schody prowadzące na kolejne piętro.
Z krótkej obserwacji wynikło również, że cały owy hol został wykonany w stylu wiktoriańsko-neogotyckim, acz po niektórych detalach można było zauważyć, że dawny lub obecny właściciel tego miejsca był Niemcem lub cała lokacja znajdowała się w miejscu niemieckojęzycznym.

Z bogactwa w prostocie jakie biło z tego można było specjalnie by brać oczu kąpiel i nadal nie wierzyć, że tak piękne rzeczy zostały zrobione przez ludzkie ręce, no i można było zauważyć również, że panicz trzymający piecze nad tym miejscem miał jednak gust co do kunsztu i zlecił pracę u najlepszych artystów, co można było wywnioskować z faktu, że te miejsce miało jakby swoją... "duszę", unikatową rzecz, która dzieliła te lokacyję od innych podobnych mu miejsc.

Wracając jednak do rozmieszczenia wejść i wyjść, Artur zauważył korytarz, kilka przejść do pokoi bocznych oraz schody prowadzące na górę.

Ku*wa- pomyślał, gładząc się po wąsie. Postanowił wejść po schodach. Pocałował krucyfiks, który miał na łancuszku.

Gdy byłeś już na górze, zastałeś korytarz z pokojami po bokach, a jeden z nich miał otwarte drzwi.

Być może warto to sprawdzić ?

Serce zaczeło mu szybciej bić. No ale nie będzie się straszyć otwartego pokoju. Zajrzał tam.

Okazało się, że to jest normalna sypialnia wykonana w tym samym stylu co reszta tego mieszkania.
Samo łoże było dla dwóch osób. Konstrukcja jego była wykonana z ciemnego dębu, a czerwona pościel była złotogłowiem przeszywana.
Obok łoża stało kilka siedzisk.

Pogładził się po wąsie. Ruszył dalej korytarzem, licząc na jakieś pomieszczenie, inne niż sypialnia.

Na końcu korytarza znajdował się samotna szufladka z wazonem na niej, a wazonie kwiat tulipana holenderskiego, który czarnego był koloru, a swą symboliką był dość niejasny.

Przyjrzał się symbolom na wazonie.

Ujrzałeś piękne wzory kwieciste na wazonie, detal bardzo mały, tak samo jak jego znaczenie w obecnym położeniu Artura.

Otworzył szufladę, patrząc co w niej jest.

W szufladzie było niestety pusto.

Skierował się z powrotem na parter.

Zanim jednak zszedł na dół, Artur zobaczył wielki zegar z wyrzeźbionymi wzorami roślinnymi, jednak największą dziwacznością było, że jego wskazówki stały ciągle w miejscu.

Podszedł do zegara. Przy pomocy palca chciał zmienić ułożenie wskazówek.

Jakaś dziwna siła trzyma jego ręce z daleka od tarczy zegarowej.

-Co ku*wa...- wyszeptał sam do siebie, próbująv nadal zmienić wskazówkę.

Próbujesz przestawić wskazówkę bez żadnego skutku.

Być może warto przeprowadzić zwiad w tym nieznajomym miejscu, no i co kryje się na górze ?

Odsunął dłoń. Nie wiedział co za czarcia moc ograniczyła jego rękę. Spanikował i uciekł na parter.

Claus zbudził się jakby z potwornego koszmaru. Czuł olbrzymi ból na torsie i brzuchu. Jednak jeszcze bardziej się przestraszył widząc miejsce, w jakim się znajduje. Spojrzał na swoje ręce. Prawej dłoni dalej brakowało, ale jakby ją czuł... Jedyne co pamiętał to to, że przed przebudzeniem widział celujących w niego nazistów. A on krzyczał Niech żyją Święte Niemcy!. Powoli wstał i rozejrzał się po miejscu, w którym się znalazł

To był bardzo ciekawy widok... widział, że ze schodów schodzi jakiś dżentelmen, a obok stoi jakiś prymityw z epoki kamienia łupanego.

Wyjrzał za najbliższe okno

Tanator:
Widzisz jak schodzi spokojnie jakiś człek w dziwnym ubiorze bez broni. Prawdopodobnie będzie on twoim przyjacielem. Jednak niewyspany, jesteś niezdolny do podniesienia ręki z bezsilności.

Burger:
Grzmiało tam w niebogłosy, a śnieg sypał się jak ołów z Maschinenpistole. Pogoda niezbyt sprzyjała wyjściu na dwór.

Artur spostrzegł mężczyznę patrzącego przez okno. Podszedł do niego.
-Przepraszam...

- Słucham? - odwrócił się w stronę jegomościa

-Gdzie ja, za przeproszeniem, proszę pana ku*wa jestem?

- Gdybym wiedział, to nie powiedziałbym, że chciałem zadać to samo pytanie, panie...

-Artur Jędrzejewicz.- Podał dłoń mężczyznie- Dyplomata Polski w Bukareszcie z polecenia marszallka Józefa Pillsudskiego.

Musiał dać lewą bo... No prawej się nie da z wiadomych przyczyn
- Claus bon Stauffenberg. Porucznik armii Trzeciej Rzeszy. A raczej były...

-Trzeciej Rzeszy?- Spytał z wyraźnym zdziwieniem w głosie.

- Tak, Rzeszy Hitlera... - zaklnął pod nosem, że wypowiedział to nazwisko - Nie wie pan, czy nie ma tu jakiejś apteczki, bo strasznie mnie tors boli

-Nie znalazllem żadnej apteczki. No i ten austriacki polityczny nieudacznik na pewno nie ma Rzeszy!

- Miał, miał... '33, narodziny potwora...

-33... O ku*wa!- Wykrzyczał, gładząc się niespokojnie po wąsie.

- Co się stało panie Arturze?

-Wedllug pana Hitler doszedł do władzy w 33. Gdy szedllem spać był 1927!

- I co w związku z tym? Co ma pan na myśli?

Hector podniósł głowę, która swoją drogą bolała jakby właśnie dostał w nią łopatą. Właściwie, to ostatnia rzecz jaką pamiętał. Podczas strzelaniny ktoś walnął go od tyłu łopatą w łeb. Musiał stracić przytomność, ale to miejsce ni w ząb przypomina Czarnego Jaru. Ba, nie przypomina żadnych z zapyziałych mieścin zachodu USA czy północnego Meksyku. Niemniej, podniósł się.

Hector zobaczył dwóch dżentelmenów rozmawiających między sobą. Jeden z nich był ubrany w jakiś garnitur, ubiór drugiego natomiast wskazywał na oficera, ale jakiej armii ?

Garniturki? Armia? Zabił kogoś ważnego? Pytań więcej, niż kochanków jego byłej. Podszedł do garniturków i stanął luźno przed nimi:
- Przepraszam, czy mógłby mi któryś z szanownych Panów powiedzieć, co ja do cholery tutaj robię? -

-Najwyraźniej dzieli nas różnica co najmniej sześciu lat. Na dodatek jakaś mallpa na schodach i dziwna silla przy zegarze.
Ponownie nerwowo pogładził się po wąsie.

- Widzę kolejna ofiara tego czegoś. Może znajdźmy jakiś stolik, by spokojnie napić się kawy?

- Ofiara? Poza tym, nie macie tutaj może czegoś bardziej ludzkiego niż kawa? Whisky chociażby? -

- Nie mam bladego pojęcia. Może pan coś wie panie Arturze?

-Nie wiem ku*wa nawet gdzie leży ten budynek, a co dopiero jakie napoje tu mają. Ja bym, za przeproszeniem, spi***alall.

- A gdzie pan spie**oli? Niech pan wyjrzy za okno

-Nie wiem. No to może poszukamy kogoś z tego domostwa?

Hector też spojrzał za okno:
- Niech mnie trzaśnie, ostatni raz taką burzę widziałem w 68'! - Zakrzyknął z podziwem i strachem jednocześnie.