- Nie robię niczego złego, najwyżej ty, mój drogi. Nie mam za co się usprawiedliwiać.

Nie było czego zwiedzać. Korytarz i studio były jedynymi pomieszczeniami w budynku!

Zrobił więc sobie spacerek po korytarzu.

Abby
- A niby za co miałbym się usprawiedliwiać, moja droga? - Zapytał.
Dante
Korytarz składał się z tego jednego zakrętu. Nie miałeś tu wiele do przejścia.

- Po prostu nie nadążasz za kobiecym umysłem. - stuknęła swoim jego kieliszek i napiła się. Miała wrażenie, że sucho jej w ustach od tego gadania.

Wyszedł na zewnątrz, na krótki spacerek.

Dante
Powietrze było rześkie, a księżyc w pełni oświetlał pagórek radiostacji.
Abby
Również się napił, z uśmiechem patrząc ci w oczy. - Więc. - Usiadł na kanapie, dając ci znak byś też usiadła. - Co cie sprowadza tak wcześnie? -

Usiadła.
- Najprościej mówiąc nuda. W nowym meijscu jeszcze nie odnalazłam sobie codzienych zajęć. W każdym lesie obejmowało to coś innego.

Usiadł na trawie i wpatrzył się w gwiazdy.

Abby
- Czyli można by powiedzieć, że przyszłaś tu w poszukiwaniu rozrywki. - Zwilżył usta winem.
Dante
"Przemija magia, chociaż wielkie moce
jak były są. W sierpniowe noce
nie wiesz, czy gwiazda spada, czy rzecz inna.
I nie wiesz, czy to właśnie rzecz, co spaść powinna.
I nie wiesz, czy przystoi bawić się w życzenia,
wróżyć? Z gwiezdnego nieporozumienia?"

Obejrzał się. Niemożliwe, żeby muzykę było tu słychać przy zamkniętych obu drzwiach i zakręcającym korytarzu.

//ludzie ktoś recytował ten wiersz na zakończeniu gimnazjum u mnie lel
Teraz to mi się wydaje takim odległym czasem

- Intuicyjnie wyczułam mężczyznę, który nie uważa mnie za eksponat z muzeum historii naturalnej. Kobieca intuicja nigdy nie zawodzi. - Shimasani wbrew babcinym pozorom nie czuła się wiekowo. Nadała sobie przeciągły, kuszący ton, skrycie jednak nie wierząc, że znowu się w to bawi.

Abby
- Znowu muszę przyznać ci racje droga Leszo. - Uśmiechnął się zalotnie. - Zapewniam całym sercem,
Dante
Może to był ktoś, a może jedynie głos w twojej głowie. Niezależnie od tego, nie stało to za twoimi plecami.

- Jakiej rozrywki mogłabym twoim zdaniem u ciebie szukać? - uniosła brwi i odzajemniła uśmiech.

W takim razie dalej przyglądał się gwiazdom.

Abby
Zaśmiał się pod nosem. - Och najróżniejszej, to w końcu radiostacja! Wierz lub nie, ale w latach siedemdziesiątych to miejsce było mniej skryte niż teraz. Choć wśród osób które tu były, wciąż miało status legendy. - Uśmiechnął się. - Hipisi potrafili imprezować i często w bardzo... frywolny sposób.... -
Dante
Tej nocy niebo w dreszczach od gwiazd mrugawicy
Kołysało swój bezmiar w sąsiednie bezmiary,
To w próżnię swe radosne unosząc pożary,
To zbliżając je znowu ku mojej źrenicy.

Patrzę, niby przez nagły w mej ślepocie wyłom,
A światy roziskrzone - zaledwo na mgnienie
Odsłaniają mym oczom, jak nieba mogiłom,
Dalekie, zatajone w srebrze ukwiecenie.

Odsłaniają swe jary, wzgórza i parowy,
Już z jednego szum borów płonących dolata,
Z drugiego - cisza grobów, a z trzeciego świata -
Krzyk o pomoc i zawiew południa lipcowy.

Zasłuchany, wpatrzony stoję tak do świtu,
Aż niebo wron zbudzonych przesłoni gromada,
Gwiazdy giną w jaśnistych roztopach błękitu,
I gąszcz rosy na rzęsach zbłyskanych osiada.

Skroń znużoną pochylam do stogu na łące,
Garścią rozcwierkanego rojem świerszczów siana
Rzeżwię oczy, smugami gwiazd jeszcze gorące,
I do snu odniałego padam na kolana.

I śni mi się i trwogą uderza do głowy
Krzyk o pomoc i zawiew południa lipcowy.

- Przestań się wygłupiać i pokaż się wreszcie, nie mam nastroju na te gierki - Powiedział zmęczonym głosem.

- Nie wątpię. Mi samej zdarzyło się imprezować z hipisami. Pamiętam, że kilku nazywało mnie matką naturą.

Dante
I tym razem nikt nie odpowiedział na twoje wezwanie.
Abby
- Ja osobiście żadnego z nich nie zaszczyciłem swoją prawdziwą formą. A na pewno nie świadomie. - Zaśmiał się cicho. - Ach, lata siedemdziesiąte. Nie uważam ich za najlepszy okres w dziejach, ale na pewno.najbardziej ekscytujący. -

- Nie miałam innej. Większość z nich była zbyt zjarana, by zrozumieć, że wdają się w filozoficzne dyskusje o pokoju z leszą. A co ekscytującego z nimi porabiałeś?

Przewrócił oczami i położył się w trawie na plecach.

Abby
- Opowiedziałbym z chęcią, ale nie wypada przy damie. -
Dante
Na niebie jest wiele gwiazd,
Których nikt nie przeliczy.
Na ziemi jest wiele miast,
A w każdym wiele goryczy.

Idę prosto przed siebie
Ach, gdzież jest koniec i kres,
Gwiazdy liczę na niebie
Oczami pełnymi łez.

- Nie cierpię poezji. I dramatów - Mruknął raczej sam do siebie.

Obejrzała się na boki, po czym spojrzała na siebie.
- Okej, ty jesteś damą, bo ja nią na pewno nie jestem. Ja jestem leszą, ktora ćpała z hipisami, specjalnie dziewczęce toto nie jest. Traktujesz mnie jak babcię.

Dante
Tym razem nikt ci nie odpowiedział, być może urażony twoimi słowami.
Abby
- Każda niezamężna kobieta jest damą, tylko nie każda chce to przyznać. I zapewniam że nie jesteś dla mnie żadną staruchą. I tak pewnie jestem starszy od ciebie. -

- Ludzie babcie mogą mieć czterdzieści lat. Ale dobra, mniejsza z tym. Nie chcesz, nie opowiadaj, ale nie broń się nazywaniem mnie damą. - odrzekła i wypiła nieco więcej z kieliszka.

//a na obrzeżach dostanę odpis?

- Tego obiecać nie mogę. - Powiedział samemu pijąc.

- Właściwie nie wiem, jakim tematem moglibyśmy się teraz zająć. Jak myślisz? - zapytała, dopijając do końca wino.

Obmacał się po kieszeniach, wojskowym nawykiem, coby sprawdzić, czy na pewno wszystko ma. A już szczególnie magazynki pochowane po kieszeniach.

Dante
Miałeś wszystko co zazwyczaj ze sobą nosiłeś.
Abby
- Nie o pracy, to na pewno. Wolałbym rozmawiać o czymś... przyjemnym. - Ostatnie słowo wypowiedział nieco sugestywnym tonem.

- Jet wiele przyjemnych rzeczy, która z nich chodzi ci po głowie? - udawała, że nie dostrzegła tej sugestii, uśmiechając się jednak znacząco.

Więc nadal CZEKAŁ.

Dante
Może gdyby nie zbył tajemniczego głosu poety, to by nie czekał w ciszy. Ale niestety...
Abby
- Och i to wie. - Odpowiedział równie sugestywnym uśmiechem. - Cześć z nich nawet zakłada w nich ciebie. -

//Daj jakąś akcję, bo to już nie jest trzymanie w napięciu, tylko nudzenie.

- Czyżby? Interesujące... - westchnęła. - Wolałbyś, by twe przemyślenia pozostały tajemnicą, czy może by się ziściły?

Abby
Był nieco zaskoczony twoją bezpośredniością, ale starał się nie dać tego po sobie poznać. - Wszyscy chcemy by nasze fantazje się ziściły, a ja nie jestem wyjątkiem. -
Dante
Gdy tak sobie siedziałeś i czekałeś, zrobiłeś się głodny. Ale nie miało to znaczenia, bo właśnie dostałeś czymś ciężkim w głowę i sturlałeś się z pagórka. Gdy już doszedłeś do siebie, zauważyłeś że obok ciebie leży narzędzie zbrodni czyli... tomik poezji!

//Ten brak akcji nie przypomina ci może innego PBFa, takiego na postawie gry z gatunku sci-fi...

//chyba mamy inną definicję bezpośredniości

- Gdyby tylkobtak się zawsze dało, Rikae... - zamruczała. - Napiłabym się jeszcze, pierwszy raz mi smakuje.

- Wyłaź, miej trochę honoru i samokrytycyzmu. To jakoś nie jest zabawne.
Odrzucił książkę kawałek od siebie "lekką ręką" i znowu usiadł, tym razem rozmasowując sobie głowę.

Abby
- To czterdziestoletnie francuskie wino. Nie dziwne że ci smakuje. - Powiedział z uśmiechem i uzupełnił twój kieliszek.
Dante
- Nie dość, że przeciwnik sztuki i książek, to jeszcze gbur. - Usłyszałeś ten sam głos co wcześniej, tylko tym razem wyraźniej i z konkretnego punktu za tobą.

- Mów, co masz do powiedzenia, nie przyszedłem tu szukać przyjaciół - Wstał, obracając się, i poprawiając sobie giwerę na plecach.

- Niewiele mi to mówi, nie byłam we Francji, a czterdzieści lat to nie za wiele dla mnie. - uśmiechnęła się i znów napiła się nieco wina.

Abby
- Ja byłem raz, dawno temu. Nawet bardzo. - Powiedział. - Byłem młody, szalony, spragniony nowych doznań. Zwiedziłem każdy zakamarek znanego i nieznanego świata. -
Dante
- To widać, po tym jak szarpiesz tym paskiem od pukawki. Masz ją połączoną ze swoim fi*tem, i to twój sposób na masturbacje w miejscu publicznym? -Zapytała istota, którą teraz widziałeś w pełnej okazałości, stojącą na dachu z obrażoną miną.

//obstawiam, że to ta jego córa
Swoją driga całkiem ładna

- Ja raczej nie opuszczalam tego lądu. Najdalsze miejsce, w jakim byłam... hmm... jakoś się tak dziwnie nazywało. O, już pamiętam, Ziemia Ognista. Ładne tam były lasy, choć nieco liche. Ale tobie, osobie tak obeznanej w świecie nie chce się pewnie nawet przez moment słuchać o lesie.

- A co, kręcą Cię takie klimaty? - Strzelił klapką zapalniczki z dwóch palców i ją odpalił - Powiesz wreszcie, co dla mnie masz, czy dalej będzie strzelać fochy, pani Elżbieto?

Psycho
Po jakimś czasie las zaczął wydawać się dość znajomy, pewnie byłeś już blisko.
Abby
- Gdybym nie lubił lasów, to bym tu nie mieszkał. - Zaśmiał się pod nosem. - Proszę, opowiedz o nich. -
Dante
- Wszyscy żołnierze są tacy sami. Hurr durr, jestem smutny, niebezpieczny i tajemniczy, bo strzelałem do dzieci w kraju którego nazwy nie jestem w stanie wymówić, bo granat urwał mi mózg i w jego miejsce musieli mi wstawić drugą parę jajec. - Mówiła przedrzeźniając cię.

- W takim razie nie jestem Ci potrzebny. Ale ty będziesz się tłumaczyć z mojej nieobecności - Podrzucił ciężką giwerę, odwrócił się w stronę miasta i rozpoczął powolny marsz.

Prawdopodobnie dalej kuśtykał w stronę budynku. W sumie ucieszyłby się teraz z przyspieszonej regeneracji.

- Nie ma tam za dużo ludzi, a w tych lichych lasach są niemal same ptaki, nawet takie urocze, nazywane chyba pingwinami. W tamtych lasach głównie dbałam o gniazda. Widziałeś kiedyś pingwiny?

Abby
- Dawno temu. Podczas jednej z moich podróży miałem zaszczyt odwiedzić placówkę badawczą na antarktydzie. Leżała bardzo blisko trasy letnich wędrówek pingwinów. Cudowne stworzenia! - Powiedział z nostalgicznym uśmiechem, jakby umysłem był daleko na południu, w sercu lodowej pustyni.
Psycho & Dante
Zanim któryś z was zdąźył opuścić lub wejść na polanę, wpadliście na siebie, o mało się nie wywracając.