Jako iż i tak było jej wszystko jedno, wstała, podeszła do ubrań i wdziała je na siebie, zdejmując wcześniej koszulę, po czym stuknęła, a właściwie walnęła w drzwi trzy razy.

Dostałaś prosty stanik i majtki, czarny golf, skórzane rękawiczki, brązowe spodnie i buty na małym obcasie. Zestaw ten dawał wystarczającą ochronę przed świtałem. Gdy drzwi się otworzyły ujrzałeś dwa Relinqi, jednego nawet poznałaś. Strażnik z lewej powiedział - Pójdziesz z nimi.

Wywaliła stanik w kąt. Nie cierpiała ich. Zanim ubrała buty, spojrzała na nie, krzywiąc się. Obcasów też nie cierpiała, ale musiała je znieść. Lepsze to niż ból. Zastanawiała się tylko, czemu nie dali żadnego nakrycia głowy... Kiedy drzwi otworzyły się, przewróciła oczami i zrobiła to, co jej kazali.

Korytarz którym cię prowadzono był długi, a jeden z zakrętów prowadził na schody i tam właśnie się udaliście, w górę. Po kilku piętrach i zakrętach trafiliście do gabinetu. Był to typowy profesorski gabinet z tym wyjątkiem że miał wielkie okno z którego było widać cała dzielnicę. Po środku stał stolik do kawy z dwoma fotelami, z czego na jednym siedział uśmeichnięty staruszek. Gdy twoja eskorta posadziła cię na drogim fotelu on zapytał. - Herbaty?

- Nie pijam tego świństwa, ale czapką nie pogardzę. Czego chcesz? - Wypaliła jednym potokiem słów, po czym dość głośno zakaszlała. Ta nowa maska, którą jej dali w miejsce jej własnej była kiepska... A może to tylko wrażenie?

Jedna z besti chciała wyprwadzić cios, lecz staruszek w ostatniej chwili powstrzymał ją gestem ręki. - To nie będzie potrzebne. Pozwól że się przedstawie, jestem doktor Oktavian Fleisch.

Ubrany był w biały kitel, a pod nim miał typowo profesorskie sztruksy i kamizelkę. Jego prawa ręka bardzo się trzęsła, lecz on starał się nie zwracać na to uwagi. - Zaraz załatwimy ci jakąś czapkę. - Rzekł bardzo miłym tonem głosu.

- Jesteś strasznie miły jak na oprawcę, dziadku. - Stwierdziła, zakładając ręce na klatce piersiowej.

Tym razem twój rozmówca nie zdołał powstrzymać potwora i dostałaś pięścią w tył głowy, aż cię na ułamek sekundy zamroczyło.
- To nie było konieczne Josephine! - Skarcił potwora a ten rzeczywiście okazał skruche. Następnie doktor zwrócił się do ciebie. - Wybacz, ale nauczyłem je szacunku, a one nie lubią gdy ktoś go nie okazuje.

Wyprostowała kark i poruszała głową na boki, strzelając przy tym głośno chrząstkami. - No nieźle. Całkiem mocno potrafią przywalić te twoje padalce na sterydach. Szkoda tylko, że nie czuję bólu... - Nachyliła się nieco, by zbliżyć się twarzą do rozmówcy. Mógł on doskonale przyjrzeć się jej przekrwionym oczom.
- Powiedzmy sobie szczerze. Nie oczekujcie ode mnie szacunku, dopóki trzymacie mnie pod kluczem... - Szepnęła, po czym ponownie zakaszlała.

Drugi Relinq usadził cię z powrotem na fotelu, a doktor nasypał sobie cukru do herbaty. - Chyba nie sądzisz że pozwolimy ci tak po prostu chodzić po ośrodku młoda damo. To laboratorium, nie schronisko. To może kawy? - Zapytał patrząc na ciebie.

- Nie chodziło mi o chodzenie po ośrodku... - Rzekła ignorując pytanie, krzywiąc się na widok kawy i splatając ponownie dłonie na klatce piersiowej.

- Poza nim tym bardziej nie możesz. - Uśmiechnął się i napił się herbaty. Gdy odłożył filiżankę zapytał - Powiedz mi skarbie, czego chcesz? Tylko bez sarkazmu, powiedz mi prawdę.

Przewróciła oczami i westchnęła głośno. - Po pierwsze, przestań mnie tak nazywać. Po drugie, przestań udawać miłego. Po trzecie, chcę dostać moją maskę i kombinezon. Po czwarte zabierz mi te maszkary znad głowy. - Wypaliła śmiertelnie poważnym tonem.

Jedna z bestii chwyciła cię i pociągnęła do tyłu, a druga zdjęła ci maskę, wsadziła ci rękę do ust i wyrwała zęba mądrości z długim korzeniem i kawałkiem nerwu. Doktor pokręcił zażenowany głową. - Nie lubią gdy się ich obraża. - Stwierdził i odetchnął. - Chciałem z tym poczekać, ale cóż. Twoja maska jest w pudełku pod fotelem. Swoją drogą, czemu uważasz że "udaję" miłego?

Padła na ziemię i zaczęła kaszleć, plując krwią. Bardziej przez zdjęcie maski, niż utratę zęba. Podczołgała się do miejsca, gdzie dziadek mówił, że jest jej maska, a jeśli rzeczywiście tam była, to Jean czym prędzej włożyła ją na głowę i odetchnęła głęboko.

- Wybacz. - Powiedział smutnym tonem. - Ale wiedz że w zmamian ją nieco ulepszyłem. - Rzeczywiście wnętrze było nieco wygodniejsze, i dodano miejsce na dodatkowy filtr.

- Jestem tak wdzięczna, że zaraz padnę na ziemię i ucałuję cię w stopę. - Syknęła najbardziej sarkastycznym tonem, na jaki było ją wstać, podnosząc się i siadając z powrotem na fotelu. - Cholera jasna, teraz będzie mi przez pół dnia ząb odrastać, bo twoje pokraki nie potrafią się pohamować... - Wyszeptała słyszalnym, zatroskanym głosem, łapiąc się za szczękę.

Doktor podniósł rękę ochraniając cię przed kolejnym ciosem.
- Naprawdę nie powinnaś ich tak nazywać. Nie zawszę moge cię ochronić. - Rzekł spokojnie. - I czemu twierdzisz że jesteś od nich lepsza?

- Ponieważ ja nie wyrywam ludziom zębów z powodu tego, że to co mówią mi się nie podoba. - Rzekła kpiącym tonem.

- Słuszna uwaga. - Spojrzał karcąco na Kapturnika o imieniu Maksymilian. - Ale poza tym że jesteś mniej impulsywna od moich dzieci, to nie różnicie się aż tak bardzo. Choć mógłbym oponować.

- Rzeczywiście. Zarówno ja, jak i oni, jesteśmy potworami stworzonymi przez socjopatów na potrzeby żenującej wojenki. - Powiedziała tonem sugerującym aluzję, jak gdyby nigdy nic masując tył swojej głowy.

- A czy widziałaś ostatnio gdzieś okopy? - Zapytał uśmiechnięty.
- Żadne ale to żadne z moich stworzeń nie powstało by przechylić szalę jakiejkolwiek wojny. Nie wiedziałaś że ich wyplenienie jest jednym pierwszym postulatów rebeliantów?
- Westchnął cicho i nachylił się. - Kiedy przybyłem tutaj wyrzucony z Uniwersytetu w Helsteinie, ja i kilka moich pierwszych stworzonek znalazły azyl tutaj. Wtedy jeszcze król pozwolił mi kontynuować badania, kościół i tak go nienawidził. Gdy Amelié doszła do władzy postanowiła uwolnić moje dzieci pozwalając im pełnić służbę. Arcybiskiup Hejekt zagroził że zarzuci na nią ekskomunikę, a ona wzamian zdelegalizowała kościół. - Zaśmiał się cicho. - Pewnego razu grupa rebeliantów przyszła tutaj i dokonała odrażającej rzeźi na moich kochanych istotach! Wtedy uznałem, że muszę interweniować. Więc nie zostały one stworzone na potrzeby wojenki, tylko są jej przyczyną i skutkiem.

- Tak czy siak, stworzono nas do walki. I mnie, i te twoje stworzenia. Jesteśmy potworami. - Wzruszyła ramionami, po czym zaczęła gmerać przy swojej masce.

- Ale czy ty chcesz walczyć, moja droga? - Zapytał i spojrzał na ciebie przenikliwym wzrokiem.

Spojrzała mężczyźnie w oczy i milczała przez dłuższy czas, jakby się nad czymś zastanawiała. - Nie. - Wypaliła w końcu. - Zgłosiłam się do eksperymentów ponieważ byłam przekonana, że umrę w ich trakcie. - Wyjaśniła.

Uśmiechnął się gdy mu odpowiedziałaś. - A co byś powiedziała gdybym cię naprawił? Usunięcie blizn i doczepienie włosów to żaden problem, nad płucami będzie trzeba trochę popracować. Nie obiecuję że zlikwiduję fotoalergie, ale jeśli się zgodzisz....

Znowu milczała przez pewien czas, zanim się odezwała. - A co chcesz w zamian? - Zapytała ostrożnym tonem.

- Dwie drobne sprawy. Chce byś zdobyła pełną dokumentacje swoich badań, bo to co wtedy przyniosłaś to tylko karta pacjenta
Podrzebuje ich do poprawy twojej sytuacji. A co do drugiej...
- Zamilkł i posmutniał. - O niej powiem ci później.

- Później, hę? Pewnie zamierzasz mnie tu trzymać, jak resztę twoich zwierzątek. Powiedz mi o tym teraz, albo nici z umowy. - Rzekła stanowczo, zakładając ręce na klatce piersiowej.

- Ech... - Westchnął cicho i pomasował się po skroni. - Miałaś ostatnio może dziwny sen?

- Do czego zmierzasz, hmm? - Zapytała sugestywnie.

- Jedno z moich dzieci ostatnio wkrada się do snów pewnych ludzi, głównie tych którzy mają krew na rękach. Nie pochwalam tego, ale Albedo nie chce mnie słuchać.

- Mam go zabić? - Zapytała od razu, niemal odruchowo.

- O nie, nie, nie! - Wykrzyknął - Tylko przemówić mu do rozsądku i dać mu prezent ode mnie. Nie chcę śmierci żadnego z moich dzieci.

Prychnęła. - Dzieci. Bawi mnie, gdy nazywasz tak swoje potwory. Jak jakiś psychopata... - Zachichotała. - No ale cóż... Skoro to twoje 'dziecko', czemu nie zrobisz tego sam? - Zapytała.

Za "potwora" znów dostałaś po głowie. Naukowiec zignorował to i powiedział. - Albedo zamieszkał w jednej z najgłębszych piwnic w całym Schronisku. Chciałem tam zejść, lecz przejął nad niektórymi z rezydentów częściową kontrolę i nie wpóścił mnie. - Westchnął cicho. - Martwię się o niego. Jest bardzo inteligentny i właśnie przechodzi coś na zasadzie młodzieńczego buntu.

- Czemu więc nie wyślesz po niego innego potwora? - Zapytała, poprawiając swoją pozycję na fotelu i całkowicie ignorując uderzenia maszkar.

- Bo większość moich stworzeń nie może lub nie jest w stanie mówić. Ponadto Albedo mógłby przejąć kontrolę nad jednym z nich.

- Coś mi tu śmierdzi. Jesteś tym całym wielkim doktorem od bestii, o którym całe miasto aż huczy. Gdybyś naprawdę chciał, to stworzyłbyś sobie coś innego, co by wykonało to zadanie, a nawet jeśli nie, to poradziłbyś sobie w jakiś inny sposób. Nie wierzę w to, że jestem tu potrzebna, ale z jakiegoś powodu prosisz mnie o pomoc. Chcę znać prawdę. - Zwieńczyła żądaniem wiązankę słów wypowiedzianych podejrzliwym tonem.

- Może nie zauważyłaś, ale większość z moich dzieci nie jest zbyt "ludzka". Podczas mutacji modyfikuje tylko kodu ilę tylko mogę, aż nie zostanie z niego prawie nic dawnego. Ty nie jesteś mutantem, raczej zmodyfikowanym człowiekiem i w dodatku wyszkolonym. - Napił się herbaty. - No i przede wszystkim Albedo cię nie zna, odczyta twój umysł jako zwykłego czlowieka, więc raczej nie będzie próbował cię przejąć.

- I twierdzisz, że w zamian za to mnie 'naprawisz', tak? - Zastanawiała się.

- Zrobię co w mojej mocy, a wiedz że mam jej pod dostatkiem. - Zaśmiał się cicho.

- Tylko na ile mogę ci zaufać, że nie zmienisz mnie w jedno ze swoich 'dzieci'... - Tutaj padł ironiczny akcent. - ...albo zrobisz ze mną coś jeszcze gorszego, hmm? - Zapytała pretensjonalnie.

- Bo ty jesteś już cudzym dzieckiem. - Zaśmiał się miło. - To jak, umowa stoi?

- Hmm... - Zastanowiła się chwilę. - Nie. Przynajmniej na razie. Muszę wiedzieć, czy mogę ci zaufać. - Wyjaśniła.

- A więc czego potrzebujesz? - Zapytał rozsiadając się. Jeśli chodzi o lepszy pokój to nie ma problemu.

- Na dobry początek, odeślij ich. - Wskazała kiwnięciem głowy nad monstra stojące obok.

- To akurat niemożliwe. - Odpowiedział ci ze spokojem. - Wybacz, ale nie ufam ci aż tak bardzo.

- W takim razie jaką możesz mieć pewność, że wykonam to zadanie i to w dodatku prawidłowo? - Wypaliła jeszcze zanim rozmówca skończył zdanie, jakby spodziewała się odpowiedzi.

- Bo wierze w twoją chęć powrotu do "normalności". - Uśmiechnął się miło.- W dodatku wyślę jednego z nich w roli przewodnika. Oczywiście do pewnego momentu.