Pytam oficera gdzie mam się zgłosić po nowy przydział.

- Rozumiem warunki klientów - odrzekła oschle.

- O Rebelii? Nie lubię roztrząsać tego tematu, więc wybacz, że zachowam te informacje dla siebie - rzekła. - Tak właściwie, to gdzie teraz jesteśmy? - zapytała z nutką niepokoju w głosie.

//Mam złe przeczucia x2

- Transportowiec wojska odleci na planetę, do której trafisz. - rzekł i podał Ci numer lądowiska i czas do odwrotu.
- To prowadź do kabiny. - rzekł wbijając Ci bardziej blaster.
- No ku*wa, Vagne! Weź przestań. - zaprotestował Uśmiechnięty.
- Bo co? - zapytał tamten.
- Coś na W. - odparł poważnie Korun.
- Ach tak... Te stalowe chwytaki, które masz zamiast dłoni. - mruknął ten nazywany Vagne i zabrał broń, choć pewnie nadal do Ciebie celował.

Odpowiedź zniknęła w dźwięku syren alarmowych, gdy Citadel niespodziewanie wystrzelił do Was z dział jonowych i jacht zaczął spadać.

Sprawdzam które to lądowisko i o której po czym salutuje i wychodzę.

-Do ludzi. Dobrych ludzi.

Korobov:
- Takich jak ten pan z futerkiem?
Zygrade:
Lądowisko jest jakieś pięć minut drogi stąd, a do odlotu został Ci jeszcze kwadrans.

-Tak, a także lepsi...

Zapanowała cisza, którą przerwały syreny alarmowe i bogata wiązanka przekleństw z kabiny pilotów.

Kieruję się w stronę lądowiska, lepiej jak przyjadę wcześniej niż miałbym się spóźnić.

-Oho, dorwały nas Krawaty.

Zygrade:
Na lądowisku doliczyłeś się tuzina innych szturmowców.
Korobov:
- Krawaty? - zapytała Twoja żona.
//Nie zapominaj o innych postaciach :V
Nawet tej na Ximat coś wymyśliłem ;-;//

//Klient w krawacie jest mniej awanturujący się.//
Więc czekam na transportowiec.

//Taki żart, tie to po angielsku krawat.

Zygrade:
Po chwili przyleciał po Was Gozanti.
Korobov:
Pewnie miałeś rację, ale jeszcze nie strzelajo.

Więc wchodzę do środka.

Właściwie to zrobiłeś to dopiero wtedy, gdy ktoś z załogi opuścił rampę. Ale tak czy siak jesteś na pokładzie.

Więc czekam na odlot.

Poczułeś, że statek bardzo powoli kieruje się w przestrzeń kosmiczną.

- Dobra, życie mi jeszcze miłe. Chodźcie - rzekła chłodno, pewnie by coś jeszcze dodała, ale się powstrzymała. Rozpoczęła proces schodzenia z dachu swojego pojazdu.

Spanikowała i zaczęła się trząść ze strachu.
- Po co ja się na to zgodziłam?! - biadoliła.- Zaraz umrzemy!

Miałaś szczęście, że okręt wyposażono też w drogie systemy pozwalające przeżycie: Oboje, zamiast walnąć głową w iluminator lub ścianę spadliście na poduszki powietrzne.
W Twoim przypadku skończyło się na kilku drobnych siniakach.
Natomiast statek nie miał już się tak dobrze i rozbił się, a transportowiec zbliża się dość szybko.

Zeszłaś na dół, a za Tobą Korun i postawny Nikto.

Podeszła do droida, aby go włączyć. A przynajmniej usiłowała to zrobić.

- Żyjemy, ale co z tego? Złapią nas! - jej złość mieszała się ze strachem. Spojrzała się na młodego, by ocenić jego stan- Po co żeś wogule tu leciał?!

Pozwolili Ci to zrobić.

- Żeby się z nimi spotkać. - stwierdził, a po chwili wywlókł Cię z pojazdu.
Transportowiec siedział już na ziemi i wyszedł z niego człowiek, trzech Trandoshan, dwóch Sullustan i Kalmariain.
- To ona? - zapytał człowiek.
- Nie. Jej asystentka.
- Może być. Ładujcie ją na pokład.

Włączyła droida i natychmiast rzekła do niego:
- Spokojnie, mały. Nie piszcz jak oszalały.

- C-co to ma być..? - mruknęła jeszcze bardziej przerażona.

//Ty chyba lubisz porywać postacie, co? :v

- Lepiej się pospieszmy... - mruknął Nikto. - Czas nagli. - dodał i na potwierdzenie swoich słów pomachał blasterem.

Nikt nie zaszczycił Cię odpowiedzią, a zamiast tego Trandoshanie wciągnęli Cię na pokład. Po chwili straciłaś przytomność. Może ze strachu, może z wyczerpania, a może przez to wszystko na raz.

Więc czekam aż dolecimy.

//Zmiana tematu. Zaczną, ale za chwilę.//

- Jasne, jasne - mruknęła w odpowiedzi-. Chodź R3, panów też zapraszam - skierowała się do trampu.

No i zemdlała. Co mogła robić podczas tego stanu?

Korzystając z zaproszenia weszli na pokład.

Obudziłaś się kilka godzin (a może minut ?) później w jakimś magazynie czy innym, dawno nie używanym, budynku tego typu.
Ręce miałaś skute kajdankami ogłuszającymi, a także widziałaś trzech pilnujących Cię Trandoshan, którzy obecnie czyścili broń lub ostrzyli noże siedząc na jakichś skrzynkach. Niemniej, na pewno Cię obserwowali.

- Jakieś dokładne miejsce, do którego chcecie się wybrać czy sama mam wybierać?

Zamrugała oczami kilka razy. Spróbowała chociaż podnieść się do siadu.

//Ty weź chociaż napisz gdzie przenosisz//

To wykonałaś bez problemu i bez reakcji ze strony jaszczurów.

- Na początek na orbitę. - wytłumaczył Korun. - Później się zobaczy.

- Rozumiem - rozpoczęła przygotowania do startowania.

- Czy mogłabym się dowiedzieć, gdzie ja jestem..? - zapytała drżącym głosem.

Możesz startować.

Żaden z Trandoshan nie zaszczycił Cię spojrzeniem, ale za to jeden rzucił nożem, który wbił się w ścianę, niebezpiecznie blisko Twojej głowy.

Pokazał rodxinie, by była cicho i przyszykował broń. Sam też jest cicho i nasłuchu je.

Nasłuch*jesz duże ilości przekleństw z kabiny pilotów i widzisz jak Gotal zajmuje miejsce przy wieżyczce.

Wie, że to już nie są przelewki.

To stwierdzenie potwierdziły strzały z działek myśliwców TIE i wieżyczki frachtowca.

-będzie dobrze...

Jak przestaną strzelać, to owszem. Ale jak na razie się na to nie zanosi.

-Ja was obronię, jak wejdą. I nie dam się zabić. I nie dam was zabić.

Taka deklaracja niepotrzebna, bo zamiast trudzić się wchodzeniem na pokład po prostu Was zestrzelą.

//Jeżeli przez 20 lat z hakiem nie poznał taktyki Imperium (czyli sowiecki Ura!!! ), to musiał nieźle spać. Jakby nie poznał armii na wulot, to nigdy by z Akademii nie wyszedł. A loza tym uspokoaja ciężarną żonę.

//To mogłeś mówić od razu, że to do niej ;-;//

//Racja, zapomniałem o tym wspomnieć.

//Fajnie. A teraz pisz :V
Kiedy będziesz miał tego neta? ;-;//

Z ociąganiem wystartowała.

Zamilkła, przerażona. Oparła się plecami o ścianę i starała się nie patrzeć na Trandoshan.

Wystartowałaś i niedługo osiągniesz górną warstwę atmosfery.

Mogłaś więc patrzeć na członka rodziny i szefa bandy, którzy weszli do budynku.

Siedziała za sterami statku i pilotowała, dalej się ociągając.

Więc obserwowała i sparaliżowana strachem nic nie mówiła.

- Można szybciej? - zapytał Nikto. - Spieszy się nam.

- Wszystko gotowe? - zapytał chłopak z przyjęcia.
- Jasne. - potwierdził jego towarzysz. - Za jakąś godzinę wywieziemy ją do naszych kumpli z Sojuszu. A oni wyciągną z niej to co będą chcieć.

- Jak sobie życzycie rzekła, po czym gwałtownie przyśpieszyła.

Dalej nic nie mówiła, sparaliżowana strachem. A jednak w jej głowie rozbrzmiewało tylko jedno słowo: Sojusz.