Phoebe

- Adolf, dobrze się Czujesz? – spytała zdziwiona słowami chłopaka. Raczej niezbyt mówił takie rzeczy i nie był osobą, lubiącą mówić wprost.

Zoe
- Także to dziwne. Jesteśmy tak podobni, ale różnimy się w tak wielu rzeczach, że nienawiść do nowego przygniata nas od środka. Umierając w środku, umieramy na zewnątrz. – powiedziała zamyślona egzystencją Zoe, wpatrując się w sznurówki swojego obuwia.

Adolf
-chyba. Nie wiem, może mnie lekko poniosło, jeśli tak to przepraszam-schylił głowę zawstydzony i zaczerwieniony niczym burak na policzkach, mówił nerwowo
Juliet
- w sumie to prawda, chciałałbym przeżyć ten czas jaki mi pozostał tak ciekawie jak się da, a ty? Schyliła i popatrzyła w policzek zoe

Zoe
- Również.

Phoebe
- Adolf... – lekko dłonią poprawiła jego głowę także by patrzyła do przodu. – Wszystko jest okej. Żartowałam. – uśmiechnęła się i pocałowała Adolfa w policzek.

Juliet
-to mogłybyśmy przeżyć go wspólnie? Tak czy nie?-zapytała miękkim głosem
Adolf
Lekko zaskoczony ale tak pozytywne dał się pochłonąć pocałunkowi,

wszyscy

Na sali było kilka osób: Agent X, Regice, Trecko, Scizor, dwójka mężczyzn z garniturach i pewna kobieta w luźnych ubraniach, dosyć niska i wyróżniająca się z tłumu. Ona w ogóle jest pełnoletnia?

- Witam was wszystkich! - powiedziała ta ostatnia - Jestem wicedyrektorką i zebrałam was tu w celu wyborów na przewodniczącego szkoły!

Zoe
- Nie.
Phoebe
Po pocałunku wzięła Adolfa za rękę i ruszyła trochę na obrzeża pokoju, by nie przeszkadzać innym.

juliet
Zasmucona spojrzała na podłogę. Czemu osoby które kocha zawsze są poza jej zasięgiem? Czemu?. No tak, bo jest morderczą dz*****, nikim więcej niż suką czerpiącą radość z zabijania i picia krwi. Powinni ją zabić przy narodzinach
adolf
Poszedł za pho, ciekawe co chce zrobić?

Zoe
Spojrzała na Juliet, nadal z głową w dół.
- Hm? – mruknęła lekko, aczkolwiek na tyle głośno, żeby Ju-Ju ją usłyszała.

Phoebe
- Serio tylko po to? – spytała cicho Adolfa, przewracając oczami.

adolf
-no mnie też to zdziwiło. Piąta rano, połowa istot jeszcze śpi a oni takie akcje odwalają- powiedział zdenerwowany

Juliet
-czemu mnie pocałowałaś, wtedy w śnie, w teatrze?, czemu?

Zoe
Zamilkła na chwilę.
- Bo... Wtedy tego chciałam. – powiedziała cicho wpatrując się w podłogę.

Phoebe
- Piąta rano? – pisnęła niemalże. Westchnęła i powiedziała do Adolfa.
- Jak ty się w ogóle na nogach trzymasz?

adolf
-nie wiem, wytrzymały jestem- ziewnął i oparł się o ścianę

juliet
-my-my-myślałam że coś do mnie czujesz.- też wbiła wzrok w podłogę i kilka łez jej wypłynęło z kącików oczu na policzek

- Bo to tak. – powiedziała Zoe cicho, wpatrując się w podłogę.
Pheobe
- No, widać. – zaśmiała się lekko. Oparła się bokiem o ścianę, obok Adolfa.

Juliet
-bo co? Bo co?-zapytała wściekła na świat i samą siebie,
Adolf
Też się zaśmiał i popatrzył na dziewczyny w drugim rogu sali

Zoe
- Bo czułam. I czuję. – wyjaśniła równie cicho co wcześniej, nadal gapiąc się w podłogę.
Adolf i Phoe
- A normalnie się przynajmniej Czujesz?

adolf
-czuję się po pierwsze szczęśliwy a po drugie głodny

- To od razu po tym idziemy coś zjeść ^^ – powiedziała Szaroskóra Ullier.

Adolf
-oczywiście! Jeść zawsze dobrze. A ty co lubisz jeść? Bo chyba się jeszcze nie pytałem

juliet
Zamilkła, zdziwiona po prostu zdziwiona.

Zoe
Gapiła się w podłogę, nic nie robiąc.
Phoebe
Uśmiechnęła się.
- Suuushi. I Risotto. A ty? – spytała Phoe, nadal się uśmiechając. Bipolarność Ullier wywaliło poza skalę.

adolf
-coś mięsnego lub pizzę.

Phoebe
- Mięsne również są dobre. Ale ja tam wolę rybę. – przyznała. – Osiotr zasługuje na mój podziw. Nie bez powodu nazywa się go "Królewską rybą". – powiedziała i spojrzała na pozostałych. Aleksander siedział jakieś dwa metry przed nimi, układając kostkę Rubika i dyskutując z powietrzem na tematy dosyć... Makabryczne.
Zoe
Spojrzała na Juliet.

juliet
Spojrzała smutnymi wymęczonymi oczami na zoe.

Zoe
Uniosła pytająco brew.

Juliet
Zrobiła to samo. Dziwna sytuacja

Adolf
-ja tam wolę łososia

Phoebe
- Co do łososia to rzecz święta, jak i na temat Tuńca. – powiedziała.
Zoe
- Csstl? – spytała niewyraźnie i lekko słabo. Jakby była gdzie indziej.

juliet
-co?- nic nie zrozumiała
adolf
-a śledzie to zło

- co się stało? - spytała Zoe
Phoebe
- I jeszcze jakie.

juliet
-co powiedziałaś? Bo niezrozumiałam
adolf
-tacy podobni a tacy różni-lekko się zaśmiał

niemamnietu pisze:
Jestem wicedyrektorką

//A wicedyrektorem nie był przypadkiem dziadek Othelli, ten z NPCtów? xd

- Co. Się. Stało. – powiedziała Zoe
Phoebe
Kiwnęła głową.

Juliet
-nie wiem .

- Jesteś smutna. Zdecyduj się, laska. – prychnęła śmiechem i potrząsnęła JuJu za ramiona.

Juliet
-c-co? Bo ja nie wiem jak zareagować! No sorry przepraszam! Ja cię bardzo lubię!-zdziwiona ale szczęśliwa już juliet się uśmiechnęła i się zaśmiała
-czasami mam laga mózgu. Nie moja wina!

Zoe
Również się zaśmiała. Tak samo jak Phoebe.

Juliet
Śmiała się dalej. Co to się wydarzyło?

Aleksander
Spojrzał na Juliet i Zoe jak na debilki i rzucił w nie klockami jakie układał

//kropki? Serio?//

//już zmieniłam.

Juliet
Odskoczyła łapiąc zoe za rękę i upadła.
-przepraszam!- krzyknęła nie mogąc przestać się śmiać

Zoe
Spadła wraz z Juliet, w końcu miały złączone ręce. Ale zanim upadła twarzą na ziemię, rzuciła klockiem w tył głowy Alexa.
[Aleksander]
- Ej! – powiedział oburzony i się zaśmiał.
[Phoebe]
Zwinęła się wpół ze śmiechu.

Adolf
Po tym cyrku jaki zobaczył zaczął się śmiać
-to komedia!

//o co ci chodzi z tymi kropkami ?

Phoebe
Nie odpowiedziała bo się śmiała, a Alex śmiał się i pocierał tył głowy.

Maks9o pisze:
//o co ci chodzi z tymi kropkami ?

//brzydko to wygląda i uważa się to za oznakę upośledzenia//

Juliet
-żyjesz? -zapytała ciągle się śmiejąc

- Niezbyt – odpowiedział Juliet głos, który brzmiał specyficznie, Bo Zoe była przyciśnięta wagą Juliet do podłogi.