- To ty się podkochiwałaś w tym mięśniaku. - Powiedziała obrażona. - Przecież dobrze wiesz, że zawsze wolałam inteligentnych romantyków, a nie przypakowanych tępaków. -

- Och, to już nie pamiętasz? Ciekawe, co na to powiedzą wszyscy twoi znajomi...

- Nie jesteśmy w liceum, Kathy. Już nikogo nie obchodzą stare romanse. - Skrzyżowała ręce na piersi.

Zmrużyła oczy i obiecięła siostrę wzrokiem od stóp, do głów.
- Dobra, czego chcesz w zamian?

- Niczego, nie wiem nawet o co ci chodzi. - Mówiła zdecydowanie zbita z tropu.

- Nie no, z Tobą to nie idzie się dogadać - Machnęła dłonią a potem oparła się o blat stołu.

- Powiedz wprost o co ci chodzi, a nie bawisz się w gierki. - Mówiła już zirytowana.

- Chcę zaliczyć jedną z twoich koleżanek z ogólniaka, jasne?! - Krzyknęła na tyle głośno, by każdy w pobliżu na pewno usłyszał - Zadowolona?!

Rzeczywiście, wszyscy spojrzeli się na ciebie dziwnie, a twoja siostra zarumieniała się. W tym momencie zdałaś sobie sprawę, że tu jest jedna szkoła i wszystkie dziewczyny są "z jej ogólniaka".

- Ostrzegałam... - Zachichotała złowieszczo i dodała szeptem - Niby już nie pamiętasz, jak opowiadałam ci o swoim pierwszym razie, hm? No dalej, przecież jesteś moją ukochaną siostrą, najlepszą kumpelą... Pomóż mi - Uśmiechnęła się słodko i wzięła jej dłoń w swoją.

- A, o nią chodzi. - Nie mogłaś chwycić jej dłoni, bo wciąż były skrzyżowane na jej piersiach. - Ona już dawno wyjechała z miasta. Z tego co wiem, ma męża i prowadzi wypożyczalnie jachtów w Luizjanie. -

- Zero kontaktów ze starym światem - Skrzywiła się - A reszta osób z naszych klas? I z roczników naszej małej siostrzyczki? Przecież ktoś musiał zostać.

- Oczywiście, że pozostawali. Ale tobie przecież chodziło o te jedną. -

- Bo, jakby nie patrzeć, ona była mi najbliższa. Ale trudno, odnowię swoje znajomości kiedy indziej. A teraz chodź tu, i uściskaj swoją siostrę! - Wstała i podeszła do niej z rozszerzonymi ramionami.

- Och no dobrze. - Wstała i przytuliła się czule do ciebie.

Zachichotała miło. Bardzo tęskniła za siostrą, jak i za resztą rodziny.
- To co będziemy robić?

- Jeśli chcesz możesz wpaść wieczorem na kolacje. Szykujemy coś specjalnego. - Powiedziała miło.

- No pewnie! A w międzyczasie? Mam sama sobie czegoś szukać?

Dante
- Mówisz, jakbyś kiedykolwiek narzekała na brak rozrywki! - Zachichotała. - To do zobaczenia wieczorem! - Ruszyła w stronę miasta, a ty zostałaś na plaży.
Abby
Trafiłaś na plaże, ale miałaś pecha, bo było tu mnóstwo ludzi! Jedli te dziwne, zimne kremy, o śmiesznych smakach. Aż ci się przypomniało, jak kiedyś poszukiwacz teorii spiskowych podzielił się nimi w zamian za zdjęcie. Zdjęcia w końcu nie dostał, ale lody były smaczne!

- W sumie racja... - Mruknęła pod nosem i ostatni raz rzuciła okiem na plażę. Z ciężkim sercem westchnęła na brak miłych widoków oraz swój strój nieodpowiedni na podryw, ale w końcu wzruszyła ramionami i wróciła do miasta.

Shimasani okrążyła plażę i wylądowała za którymś większym ludzkim szpargałem . Ludzie naprawdę dużo tego ze sobą brali, gdziekolwiek szli. Musiała to na moment przemyśleć.

Było całkiem sporo osób, ale część już wracała do domu. Nie mniej jednak wózek z lodami, prowadzony przez nieco otyłego mężczyznę z niesamowicie sumiastym wąsem, wciąż pracował.

Nie, Shimasani ma resztkę szacunku i dla słodycza ryzykować nie będzie. Zbadała, jak daleko ma do wody, nie patrząc na lodziarza.

Maksymalnie dwadzieścia metrów. Jednak lody bardzo kusiły...

Nie dziś, za dużo zjadła. Przemieniła się w wydrę i pobiegła do wody. To nie dzień na lody.

Woda była bardzo przyjemna i orzeźwiająca. Chłodna w taki idealny sposób, w sam raz do pływania.

//a ja byłam kurde pewna, że to ty nie odpisałeś >~>

Zaczęła pływać i nurkować, zmierzając w stronę granicy plaży. Nie sądziła, by ludzie zwrócili uwagę na takie niepozorne zwierzę, ale ostrożności nigdy za wiele.

Oddaliłaś się na tyle daleko, że nikt cię nie dostrzegł podczas twojej kąpieli.

Dalej pływała, aż przestała mieć wrażenie, że wygląda, ma zapach i konsystencję gówna.

Twoje wydrowe futerko było już obmyte z odoru śmietnika, więc twoje inne wcielenia też nie powinny mieć z tym problemu.

Wypłynęla na powierzchnię, z dala od rzegu i przemienła się w kaczkę.

Gdy tylko miała nastąpić przemiana, stało się coś niespodziewanego. Zmieniłaś się w jakąś dziwną kreaturę, której woda nie była naturalnym środowiskiem. Z trudem dopłynęłaś do brzegu, a gdy tylko spojrzałaś się w taflę wody, okazało się że zmieniłaś się w... człowieka! Na źrenicy miałaś ten sam znak, co tamten dziennikarz. Wygląda na to, że twoje moce postępują.

Sprawdziła , czy ma na sobie to, co ludzie zwą ubraniem.

Raczej nie, była całkowicie naga, ale na jej szczęście z dala od innych ludzi.

Spróbowała przemieniać się w cokolwiek innego, choćby siebie samą, leszę.

Udało ci się. Nie mniej jednak fakt, że potrafisz to zrobić, może ci się później przydać.

To nie było miejsce i czas na takie eksperymenty czy odkrycia. Wyruszyła w stronę "domu", musiała to jakoś przemyśleć wszystko.

Po krótkim locie wylądowałaś na piaszczystej plaży jeziora.

Weszła powoli w wodę, jakoś tak do kolan.

Chłodne wody jeziora przesłały dreszcz wzdłuż twojego ciała.

Ruszyła dalej w wodę, do pasa, a potem zaczęła pływać.

Jezioro też miało jakąś mistyczną moc, ale o wiele silniejszą niż polana. Czułaś jak magia przenika każdą komórkę twojego ciała.

Zmarszczyła brwi i zanurkowała, próbując poczuć, co tu się właściwie dzieje.

Jezioro było jasne i żywe, niczym rafa koralowa. Gdy wody całkowicie opatuliły twe ciało, usłyszałaś śpiew dochodzący z wyspy.

Używając skrzydeł jak płetw, zaczęła szybko do niej płynąć.

Z plaży był cudowny wręcz widok na wchodzące słońce. Tak cudownie kojący i majestatyczny, jak tylko cud natury może być.

Usiadła wprost na piasku i po prostu patrzyła na ten cud natury.