Emma

Wyszliście na zewnątrz. Fantom podszedł do pustego miejsca na trawie.

- Niezłe cacko. Trzeba się do niego przyzwyczaić, ale jedzie jak szalone.

Emma
- Przecież tam nic nie ma.

Emma

- Założysz się? Usiądź to dam ci jeszcze polską ósemkę.

Emma
Podchodzi do wskazanego miejsca

Emma

No i jesteś.

Emma
Próbuje znaleźć cokolwiek co jest materialne, ale nie widzialne.

Emma

Wyczuwasz jakieś siedzisko i kierownice motocyklu. I nic więcej. Lewitowały.

Emma
- Tu rzeczywiście coś jest.

Nie da się ukryć, że jest zdziwiona.

Emma

- No przecież mówię.

Emma
- To jest bardzo ciekawe zjawisko.

Emma

- Wsiadaj. Przejedziesz się.

Emma
- To jest zjawisko paranormalne, prawda? Czy są jakieś inne efekty oprócz zwykłej jazdy na powietrzu?

Emma

- Jedziesz z prędkością nieosiągalną dla takich pojazdów, podświadomie wydajesz dźwięki motoru, możesz jechać po ścianach, podczas jazdy możesz spotkać pościg i jak podczas jazdy zejdziesz z niego to on zatrzyma się, a ty polecisz dalej.

Emma
- Brzmi niebezpiecznie

//Akurat sobie czytam SCP\\

Emma

- W Szkole Drakuli umierali uczniowie na co dzień i tobie to nie przeszkadzało.

Emma
- Byłam tylko 1 dzień tam.

Emma

- Wiem. Ale to mógł być dzień twojej śmierci. Kobieto, tam ludziom cegły na nogi spadały.

Emma
- Cóż, dla mnie jazda tym czymś jest zbyt ryzykowna. Nie chcę umierać.

Emma

- Ja nie umarłem.

Emma
- Cóż, w każdym razie dla mnie to za duże ryzyko.

Emma

- To złaź. Jeszcze popsujesz.

Emma
Schodzi z tego czegoś

- Jakby mnie przesłuchiwali to oficjalnie was tu nie było.

Emma

- Ty myślisz, że by tego z ciebie nie wyciągnęli?

Emma
- Być może, szczególnie jeśli by wiedzieli o mych zdolnościach.

Emma

- Nie, na świecie jest zbyt wiele anomalności. Nie mogą sobie pozwolić na zamykanie wszystkiego, bo zamknęliby całą Ziemię.

Emma
- Czyli mnie tam nie zamkną?

//Kurde zapomniałem jaki numer ma wszechświat//

//

Maks9o pisze:
//Kurde zapomniałem jaki numer ma wszechświat//

5802-Sigma-Niebieski-Romeo, a przynajmniej ten, w którym istnieje opisywana Fundacja, a wszyscy wiemy, że jest to ten nasz, a nie wszechświat AM: Zero.//

Emma

- A poco mieliby? Jesteś nieszkodliwa.

Emma
- W sumie racja.

Rozgląda się nieco. Cóż, nie chce ryzykować, że ją łowca zaskoczy.

Emma

- Nie przyjdzie. Nie dziś.

Emma
Odetchnęła z ulgą

- Na szczęście nie ma łowcy w pobliżu.

Emma

- Czemu się go tak boisz?

Emma
- Ponieważ on może mnie wystrzelić w niebo dzięki krzesłu rakietowemu.

Emma

- ... a ono przeniesie cię na Księżyc, gdzie właśnie obumiera mnóstwo roślin. Ktoś je tam kiedyś posadził, żeby wprowadzić tam atmosferę, ale wyszło jak wyszło. On chce, żebyś sprawiła, żeby tamte rośliny ożyły, póki jeszcze mogą.

Emma
- W takim razie dlaczego używa przemocy? I do tego przywiązuje mnie do tego krzesła drutem kolczastym.

//CO?!//

//Chodzi o te walnięte zwidy oraz koszmary\\

Emma

- Kolce są nasączone serum wzmacniającym. Wzmacnia zdolności. - powiedział znużonym głosem - Przyspieszasz wzrost tylko tych roślin, które sama posadzisz. To serum chwilowo wzmocni cię i sprawi, że będą rosnąć wszystkie rośliny. Możemy przestać o tym mówić?

Emma
- Ale dlaczego przemoc? Przecież on też więzi innych na krzesłach rakietowych.

Emma

- Nie odpowiem.

Emma
- I również z dziwnego powodu nosi znajomy mi ubiór.

Emma

- Na sny składają się wspomnienia. Nie mógł mieć nieznanego ci ubioru!

Emma
- Taki strój miał jedynie mój tata, który posiadał fabrykę broni Minerva

Emma

- Więc twój mózg po prostu założył mu dobrze znany ci strój. Możemy już przestać o tym rozmawiać?

Emma
- Jasne. Ja się po prostu boję.

Emma

- Tylko po co? To tylko koszmar, a w rzeczywistości twój łowca nawet nie opracował serum.

Emma
- Tak naprawdę to niemal nic o nim nie wiem.

Emma

- Tym lepiej.

Emma
- Skoro tak twierdzisz.