Rose

Nikt nie odpowiedział.
Kompletna cisza w ciemności.

Rose

- halo? Jest tu ktoś?

Rose

Światło się zapaliło.
- Niespodzianka! - zawołali ludzie.
Wszyscy ludzie i inne istoty jakie lubiła!
A to wszystko to jej przyjęcie urodzinowe!

Rose

Nie wiedziała co powiedzieć.

Rose

Stella dała jej pudełko z prezentem.
- To ode mnie, sama robiłam! ^^

Rose

- dziękuję! - otworzyła pudełko.

Rose

Prezentem okazało się być... Samo pudełko! Ręcznie robione, ładne pudełko!

Rose

- jest śliczne!

Rose

Uśmiechnęła się.
- Cieszę się, że ci się podoba! ^^

Rose

Odłożyła prezent gdzieś na bok.
- skąd wiedzieliście o moich urodzinach?

Rose

- Jednorożec z twojej kieszeni nam powiedział - odrzekła Stella z uśmiechem.

Rose

- a gdzie moi rodzice? Tak dawno ich nie widziałam

Rose

Weszli właśnie do pokoju.
- O, tam są! - powiedziała Stella.

Rose

Podeszła do nich.
- wciąż jesteście na mnie źli?

Rose

Bez słowa odpowiedzi została przytulona.

Rose

- tak bardzo was przepraszam - po jej policzkach zaczęły spływać łzy.

Rose

- Kochamy cię, Rose.

To właśnie pewnie potrzebowała usłyszeć.
Stella dołączyła się do grupowego uścisku.
Nawet doktor również się do tego dołączył.

Rose

Nie puszczała ich. Nie po tym, przez co wcześniej przeszła.

Rose

Sufit otworzył się jak w domku na lalki.
Zaczął padać śnieg. A oni nadal ją przytulali. Czuła ich ciepło, którego tak potrzebowała. Nawet śnieg był ciepły.

Rose

Nie zamierzała ich puszczać.

Rose

Na niebie widniały miliony gwiazd.
A może nawet więcej? Może miliardy?

Rose

Cały czas ich trzymała. Chciała, aby ta chwila trwała wiecznie.

Rose

Ziemia zaczęła się pod nimi zapadać.

Rose

Chwyciła się ich mocniej.

Rose

Wszyscy spadli w szczelinę w ziemię.
Spadali, spadali i końca spadania nie widać.

Rose

- długo będziemy tak spadać? - zaśmiała się.

Rose

- Spadanie! - ucieszyła się Stella.
Podobało jej się to prawdopodobnie.

Rose

- hej doktorze - spojrzała na Raya. - gdzie tak właściwie jesteśmy?

Rose

- Wygląda na to, że wpadliśmy w podziemny tunel czasoprzestrzenny. Powinien nas wyrzucić w jakimś innym czasie niż nasza teraźniejszość. Niestety może to się stać za sekundę, godzinę lub tysiąc lat. Dosłownie kiedykolwiek. Możemy nie dożyć trafienia gdziekolwiek, a może się to stać zaraz.

Rose

- dasz radę nas stąd wyciągnąć?

Rose

- Spróbu-- nie dokończył, bo wywaliło ich.
Znaleźli się... w sułtańskim haremie?!

Ray

- i co teraz zrobimy?

Rose

- Wydostaniemy się stąd?
Nagle wszedł do pokoju sułtan.

Rose

- eeeee... cześć?

Rose

- Ty! - pokazał na Rose - Podejdź!
Miał przystojną twarz, jak na rzeźbie.

Rose

- ech... - westchnęła - Alonsy, jak to zwykłeś mówić doktorku - spojrzała na Doktora, oczekując jakiegoś niespodziewanego zachowania, kiedy zbliżała się do Sułtana. Coś czuła, że to będą jej ostatni raz, kiedy podziwia czyjeś bicepsy.

Rose

Sułtan dotknął jej policzka.
Nagle objął ją w pasie i pocałował.
Długo, namiętnie i z wyjątkową pasją.

Nagle zorientowała się, że jest ubrana tak:

Rose

Nie wiedziała do końca, co robić, więc nie stawiała zbytnio oporu.

Rose

Po chwili skończył ją całować.
- Czy zechcesz zostać moją sułtanką?

Rose

- nie jestem pewna, czy jestem na to gotowa... - w myślach zaczęła błagać Raya o pomoc.

Rose

- To się upewnij. Ale teraz. Bądź moja!

Rose

- chyba trochę za szybko - speszyła się. - może dajmy sobie trochę czasu, no wiesz, kolacja świece, romantyczna muzyka... - w myślach planowała jak uciec od tego kolesia.

Rose

- Nie ma na to czasu!
Wziął ją na ręce bez problemu.
Zaniósł ją do muzułmańskiego ołtarza.

Rose

- Ray, będziesz teraz tak stał?

Rose

- Nie mam jak tego zatrzymać!
Straże sułtańskie nie dawały mu podejść.

Rose

- zasonikuj ich czy coś!