Czy da się znaleźć wzór określający, co jest piękne?
Czy jak da się opisać piękno matematyką, to to oznacza, że jest uniwersalne?

Fraktale, muzyka, ludzkie twarze, układ płatków na kwiatach, kryształy - to da się opisać za pomocą matematyki i uniwersalnie jest postrzegane za piękne, więc uważam, że tak.

Poza tym polecam ten artykuł: pl.wikipedia.org/wiki/Matematyka_a_estetyka?wprov=sfla1

I obrazek inspirujący do dyskusji:Clark Richert, Drzewo pitagorejskie

Oczywiście że się nie da. Dałoby się gdyby wszyscy ludzie postrzegali piękno w ten sam sposób

Piękna nie da się opisać matematyką i nie podlega jej. Gdyby tak było to wszyscy mielibyśmy raczej ten sam gust i zwierzęta też powinny się zachwycać tym samym co my. Tak jednak nie jest bo nadajemy czemuś etykietkę "to jest piękne" przez nasz stosunek do tego. Za piękne każdy może uważać co innego, bo to my naszym myśleniem nadajemy cemuś tą cechę.

A co, jeśli zgodność piękna z gustem większości ludzi określić krzywą Gaussa? Wychodzi na to, że na przykład taka róża ma układ płatków opisywalny wzorem matematycznym, a jest pięknem uniwersalnym. Układ plastra miodu też jest możliwy do opisania w matematyczny sposób i również jest przez większość ludzi postrzegany za piękny.

No jeśli tak, to raczej by się dało, ale nie można by zapominać że jak komuś się coś nie podoba co powinno być według takiego wzoru piękne, to nie oznacza to że tak na prawdę mu się podoba, tylko że jest inny

Dobrze to może jak coś da się w ten sposób obliczyć wzorem piękna, to istnieje większa szansa na to, że będzie postrzegane przez ogół za piękne.

No tak

Cóż jesteśmy różnymi ludźmi ale hardware mamy wszyscy taki sam. Moim zdaniem jak najbardziej wykonalne jest wykonanie serii 4/16 obrazów idealnych które będą zrobione tak że z matematycznego punktu widzenia nie będzie osoby którym nie siądzie całkowicie ani jeden

Matematyczna regularność z pewnością jest jednym z aspektów estetyki, jednak ja bym ją ocenił właśnie jako aspekt, a nie jako coś, do czego można sprowadzić całą estetykę.

Lubimy też nieregularność i dziwność (ale umiarkowaną, bo dużej dzialności nie lubimy). Np. Często oceniane jako ładne są osoby z heterochronią kobiety/ mężczyźni nie idealnie regularnej twarzy, a z jakimiś cechami charakterystycznymi typu dłuższy nos, czy lok opadający na twarz.

Nieregularność też można opisać matematycznie :v
Za pewne nie jednym wzorek, ale jakby użyć sieci neuronowej, to całkiem możliwe że nauczyła by się piękna

IMO te nieregularności sprawiają właśnie, że różni ludzie różne rzeczy oceniają jako piękne. Podstawą są regularne matematyczne wzory, ale co dla jednego będzie do nich miłym smaczkiem, dla innego będzie obrzydliwym zakłóceniem.

To_masz___Problem pisze:
Nieregularność też można opisać matematycznie :v

Jak się uprzeć to wszystko da się opisać matematycznie.
Ale nie wszystko jest sens tak opisywać.

No zależy jaką nieregularność. Bo możliwe że tej się nie da w prosty sposób

Piękno nie może być matematyką gdyż każdy ma inny gust, a rachunek prawdopodobieństwa ze coś związanego z matematyką będzie uważane przez każdego za piękne jest bardzo niski, nawet że zerowy.
Na przykład nie uważam tej kuli za pięknej ma za duże krągłości.

Tyle ze wiele ludzi może uważać to nie za piękne, w sumie WSZYSTKO może być dla poszczególnych osób piękne, więc cofam poprzednią opinie, matma jednak piękna być może, tak samo jak wszystko inne.

nie jestem pewien, czy "coś, co można opisać matematycznie" można nazwać matematyką.

Znaczy poniekąd tak... ale jednak jakoś mi coś zgrzyta.

Za to jest coś takiego, że może istnieć mniej lub bardziej estetyczny wzór matematyczny. Dirac dążył do tego, żeby jego wzory były nie tylko prawdziwe, ale też ładne. I gdy zrobił prawdziwy, ale nie "ładny" wzór, to go przeformułowywał aż uzyskał dostatecznie "ładny" efekt.

Też wzór będący definicją liczby urojonej był przez matematyków uznawany za ładniejszy od jakiegoś tam innego wzoru, który był długi, skomplikowany i nieelegancki.

I nie tylko był metaforycznie "ładniejszy", co jeszcze w mózgu podczas oglądania aktywował się tym matematykom ten sam obszar, który aktywuje się podczas podziwiania sztuki.
Na nie-matematykach te wzory nie robiły natomiast takiego wrażenia (bo ich nie rozumieli, więc nie doświadczyli piękna wynikającego z głębi).

krzysiulka10 pisze:
Piękno nie może być matematyką gdyż każdy ma inny gust, a rachunek prawdopodobieństwa ze coś związanego z matematyką będzie uważane przez każdego za piękne jest bardzo niski, nawet że zerowy.
Na przykład nie uważam tej kuli za pięknej ma za duże krągłości.

Matematyka żeby być estetycznie piękna musi pokazywać coś skomplikowanego i oderwanego od rzeczywistości, ale jednak zawierający w niej swoje oparcie. Przynajmniej 2 muszą sie zgadzać. Kula ma tylko to ostatnie. Jest prosta (x^2+y^2+z^2=a. Ch*j a nie wzór), łatwa do wyobrażenia i dookoła bardzo łatwo można znaleźć kule. Ale np takie fraktale, figury oparte na ciągu Fibonacciego, albo idealne proporcje Leonarda da Vinci już mają wszystkie te cechy. Tu już ludzie dość jednoznacznie określają te rzeczy jako posiadające wartość artystyczną